Αγία Ματρώνα

Η Οσία Ματρώνα γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1881, στο χωριό Σέμπινο της Ρωσίας. Οι γονείς της Δημήτριος και Ναταλία ήταν φτωχοί χωρικοί αλλά πολύ ευλαβείς. Η Αγία ήταν το μικρότερο παιδί από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας. Η μητέρα της λόγω της φτώχειας σκεφτόταν να αφήσει την Οσία σε ένα ορφανοτροφείο μια διπλανής πόλης αλλά μετά από θαυματουργική επέμβαση,- είδε στο όνειρο της ότι ήλθε και κάθησε στο χέρι της ένα άσπρο πουλί με ανθρώπινη φωνή αλλά χωρίς μάτια -, την κράτησαν άνκαι γεννήθηκε αόμματη (δηλαδή χωρίς οφθαλμούς, με κενές τις κόγχες). Βαπτίστηκε Ματρώνα προς τιμήν της Οσίας Ματρώνας της εν Κωνσταντινουπόλει.



Η θεία της εκλογή φάνηκε φάνηκε πολύ νωρίς. Κατά το βάπτισμα της είδαν οι παρευρισκόμενοι να υπάρχει πάνω της ένα σύννεφο που ευωδίαζε. Στη ηλικία των έξι χρόνων σχηματίστηκε στο στήθος της ένα εξόγκωμα σε σχήμα σταυρού. Όπως αφηγείτο η μητέρα της Τετάρτη και Παρασκευή η Οσία δεν θήλαζε αλλά κοιμόταν συνεχώς χωρίς να μπορεί κανείς να την ξυπνήσει.

Σε κάποια πνευματική κόρη της, που της είπε με λύπη ότι δεν μπορεί να δεί τη φυσική ομορφιά του κόσμου αποκάλυψε τα εξής: « Ο Θεός μια φορά μου άνοιξε τα μάτια και μου έδειξε τον κόσμο και όλα τα δημιουργήματα του. Εἰδα τον ήλιο, τα άστρα στον ουρανό και όλα όσα υπάρχουν πάνω στη γη, την ομορφιά της, τα βουνά, τους ποταμούς, το πράσινο χορτάρι, τα λουλούδια τα πουλιά».

Όταν ήταν μικρή λόγω της κοροϊδίας των άλλων παιδιών σταμάτησε να παίζει και έμενε στο σπίτι. Αγωνιζόταν στην προσευχή και γρήγορα φάνηκε το διορατικό, προορατικό αλλά και το θεραπευτικό της χάρισμα. Αν και ήταν αόμματη της δόθηκε, στην ηλικία των έξι ετών, από τον Θεό το χάρισμα της διόρασης αλλά και της προόρασης. Μπορούσε να βλέπει γεγονότα από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, και σε άγνωστους γι αυτήν τόπους. Γνώριζε αμαρτίες, σκέψεις, προβλήματα και πράξεις των ανθρώπων. Ένιωθε και προγνώριζε συμφορές και καταστροφές, με τις ευχές της δέ, θεράπευε πλήθος αρρώστων πού συνέρεαν όχι μόνο από το χωριό της αλλά και από την ευρύτερη περιοχή. Δεκάδες ασθενείς περνούσαν καθημερινά από το σπίτι της και οι περισσότεροι, έχοντας πίστη, γίνονταν καλά… Όλοι οι επισκέπτες για να την ευχαριστήσουν έφερναν μαζί τους πολλά αγαθά. Έτσι η Οσία έγινε βοηθός της φτωχής οικογένειας της.

Η Οσία έζησε και μεγάλωσε μέσα στις λατρευτικές ακολουθίες της Εκκλησίας. Στεκόταν όρθια συνήθως αριστερά της εισόδου.



Στην εφηβική της ηλικία πήγε σε αρκετά προσκυνήματα συχνά συνοδευόμενη από την κόρη ενός πλούσιου ευγενούς της περιοχής. Λέγεται ότι σε μία επίσκεψή της στην Κρονστάνδη, στον ναό όπου λειτουργούσε ο Άγιος Ιωάννης, εκείνος μετά από την Θεία Λειτουργία μέσα στον κατάμεστο από κόσμο ναό του Αγίου Ανδρέα παρεκάλεσε τον κόσμο να παραμερίσει για να περάσει η δεκατετράχρονη τότε Ματρώνα, την οποίαν δεν γνώριζε, λέγοντας: «Έλα Ματρώνουσκα, έλα σε μένα. Ιδού έρχεται η αντικαταστάτριά μου, ο όγδοος στύλος της Ρωσίας!», προμηνύοντας την αποστολή της Αγίας για την εκκλησία και τον πολυπαθή Ρωσικό λαό, στα μετέπειτα χρόνια των διωγμών πού έβλεπε να έρχονται. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν ήταν δεκαεπτά ετών, η Αγία καθηλώθηκε εξαιτίας μόνιμης παράλυσης στα πόδια. Αυτό το γνώριζε γιατί της δόθηκε σημείο με το πότε θα της συμβεί. Έζησε παράλυτη πενήντα χρόνια χωρίς ποτέ να παραπονεθεί, βαστάζοντας το βαρύ σταυρό της. Παρέμεινε καθιστή σε ένα κρεβάτι πενήντα χρόνια, ως το τέλος της οσιακής ζωής της, ευχαριστώντας και δοξολογώντας τον Θεό . Έλεγε ότι την πνευματική αιτία για όσα της συνέβαιναν την γνώριζε μόνο Αυτός.

Σε μικρή ακόμη ηλικία προείπε την Ρωσική επανάσταση του 1917 πού έγινε χρόνια αργότερα, λέγοντας: «Θα ληστεύουν και θα αφανίζουν τις Εκκλησίες, θα αρπάζουν τα εδάφη και θα τα μοιράζουν άπληστα μεταξύ τους, καταδιώκοντας όλους, χωρίς εξαίρεση». Προέβλεψε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα των Γερμανών από τους Ρώσους.

Προβλέποντας τη δολοφονία του Τσάρου, ζήτησε μια φορά από την μητέρα της ένα φτερό μεγάλο. Το μάδησε, και δείχνοντας το στην μητέρα της, της είπε:

- Βλέπεις μαμά, αυτό το φτεράκι;

- Και τι να δω παιδάκι μου, αφού το χεις μαδήσει;

- Έτσι μητέρα, θα μαδήσουν σε λίγο, και τον πατερούλη μας τον Τσάρο…

Η μητέρα της φοβήθηκε, όμως σε λίγο καιρό η προφητεία βγήκε σωστή.

Μετά την κομμουνιστική επανάσταση, όταν και τα αδέλφια της έγιναν μέλη του κομμουνιστικού κόμματος η κατάσταση γι’ αυτήν έγινε αφόρητη γι’ αυτό και μετακόμισε στη Μόσχα το 1925, χωρίς μάλιστα διαβατήριο και άδεια παραμονής, στην οποίαν έζησε μέχρι τέλους της ζωής της βοήθώντας πλήθη δυστυχισμένων και πονεμένων ανθρώπων χωρίς πίστη στο Θεό. Στη Μόσχα δεν είχε μόνιμη στέγη διαμονής αλλά πήγαινε από το ένα σπίτι στο άλλο. Το Σοβιετικό καθεστώς επανειλημμένως προσπάθησε να την συλλάβει. Παρ’ όλο που ήταν τυφλή, τους ξέφευγε την τελευταία στιγμή ειδοποιημένη από τον Θεό με διάφορους περίεργους τρόπους.

Η Αννα Βιμπορνόβα θυμάται το παρακάτω περιστατικό.

«Ήρθε μια φορά ένας αστυνομικός να συλλάβει την Ματρώνα και εκείνη του λέει,

«Φύγε, φύγε γρήγορα, έχεις συμφορά στο σπίτι σου. Η τυφλή δεν φεύγει από σένα, εδώ στο κρεβάτι κάθομαι, δεν πάω πουθενά…»

Την άκουσε ο αστυνομικός, πήγε σπίτι του και βρήκε την γυναίκα του καμένη από την γκαζιέρα. Πρόλαβε και την μετέφερε στο Νοσοκομείο. Όταν την άλλη μέρα ήρθε στην υπηρεσία, τον ρώτησαν,

- Την συνέλαβες την τυφλή;

- Την τυφλή, τους είπε, δεν θα την συλλάβω ποτέ. Χάρη στην τυφλή πρόλαβα να πάω την γυναίκα μου στο Νοσοκομείο. Άμα δεν μου το λεγε θα την έχανα…

Όπου και αν πήγαινε, σε όποιο σπίτι και αν φιλοξενούνταν έφερνε την ειρήνη και την ηρεμία στις ψυχές. Αλλοτε χαριτολογούσε με τους ανθρώπους και άλλοτε τους έλεγχε με δριμύτητα, και τους νουθετούσε. Ήταν επιεικής, θερμή και ευσπλαχνική, δεν έκανε κηρύγματα και διδασκαλίες μα ήταν ολιγόλογη, λακωνική. Δίδασκε τον κόσμο να αποφεύγει την κατάκριση και να εμπιστεύεται το θέλημα του Θεού. Να κάνουν θερμή προσευχή και συχνά το σταυρό τους θωρακίζοντας έτσι τον εαυτό τους. Να αγάπούν τους ασθενείς και ηλικιωμένους. Έλεγε: « άμα άνθρωποι γέροι, άρρωστοι ή εκείνοι που έχασαν τα μυαλά τους σας λένε κάτι δυσάρεστο ή προσβλητικό, μην τους ακούτε, αλλά απλά να τους βοηθάτε. Με όλη την επιμέλεια πρέπει να βοηθά κανείς τους αρρώστους και να τους συγχωρεί ό,τι και να πουν, ό,τι και να κάνουν» .

Η ίδια έκανε συνεχώς πολλούς σταυρούς ώστε στο μέτωπο της σχηματίστηκε μιά μικρή ουλή από τα δάκτυλα της. Μισοκοιμόταν ακουμπώντας πάνω στη γρονθιά του χεριού της. Συμβούλευε όσους την πλησίαζαν να έχουν πίστη στον Θεό, να αφήσουν την αμαρτωλή ζωή τους, να εξομολογούνται, και να ζουν την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Τόνιζε σε όλους ότι η βοήθεια που δίνει δεν είναι δική της, ούτε έχει από μόνη της τέτοια δύναμη. Όλα προέρχονται από τον Θεό.

Σε όλους έλεγε να φορούν πάντοτε το σταυρό τους και να κάνουν προσευχή. « Αδικοχαμένος γίνεται κανείς, όταν ζεί χωρίς προσευχή» έλεγε.

Φοιτητές αποκλεισμένοι πολιτικά από το τότε καθεστώς διηγούνται πώς με τις προσευχές αυτής της τυφλής γυναίκας ξεπέρναγαν τα εμπόδια για την απόκτηση ενός πτυχίου. Ακόμη και αξιωματούχοι του καθεστώτος, κατά παράδοξο τρόπο, βοηθούσαν αυτούς για τους οποίους η Αγία Ματρώνα προσηύχετο.

Την ρώτησε κάποτε η Ζηναΐδα Ζδάνοβα:

- Γιατί επέτρεψε ο Θεός να κλείσουν και να γκρεμίσουν τόσες Εκκλησίες; και απάντησε με τα παρακάτω λόγια,

- Αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Ο λαός είναι σαν υπνωτισμένος και μια φοβερή δαιμονική δύναμη έχει μπεί σε δράση. Βρίσκεται στον αέρα, και διεισδύει παντού. Παλιά, η δαιμονική αυτή δύναμη κατοικούσε στα έλη και στα πυκνά δάση, επειδή οι άνθρωποι πήγαιναν τακτικά στην εκκλησία, φορούσαν και τιμούσαν τον σταυρό. Τα σπίτια τους ήταν προστατευμένα από τις εικόνες, τα κανδήλια πού έκαιγαν, τον αγιασμό πού έκαναν… Τα δαιμόνια πετούσαν μακριά και φοβόντουσαν να πλησιάσουν… Σήμερα όμως, τα σπίτια αυτά αλλά και οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουνε γίνει κατοικητήριο δαιμόνων για την απιστία τους, και την απομάκρυνσή τους από τον Χριστό…

Η αρετή της συνίστατο στην μεγάλη της υπομονή και καρτερία, και την απόλυτη αγάπη της και εμπιστοσύνη στο Θεό. Τρεις ημέρες πριν την κοίμησή της ο Κύριος της απεκάλυψε την τελείωσή της ώστε εκείνη να προετοιμαστεί. Προείπε και τα εξής: «όταν πεθάνω, στον τάφο μου θα έρχονται λίγοι, μόνο οι οικείοι μου, και όταν θα πεθάνουν και εκείνοι θα ερημώσει ο τάφος μου, σπάνια θα έρχεται κανείς. Μα μετά από χρόνια ο κόσμος θα με γνωρίσει και θα έρχονται σαν κοπάδια για να βοηθηθούν. Και εγώ θα τους ακούω και όλους θα τους βοηθώ. Είπε ακόμη: «όλους πού ζητάνε βοήθεια από μένα θα τους συναντώ μετά τον θάνατό τους».

Πλήθος είναι τα θαύματα της Οσίας Ματρώνας. Και όταν ζούσε θαυματουργούσε αλλά και μετά την κοίμηση της μέχρι σήμερα



Κοιμήθηκε στις 2 Μαΐου 1952, ημέρα Παρασκευή. Από τότε χιλιάδες πιστοι ορθοδόξοι από όλο τον κόσμο έχουν βοηθήθει από την Αγία και πολλοί είναι εκείνοι πού επικαλούνται την παρρησία της στον Κύριο. Την Κυριακή έγινε η νεκρώσιμη ακολουθία στο ιερό Ναό του Ιερού Χιτώνος του Κυρίου. Ενταφιάσθηκε στο νεκροταφείο της Μονής του Αγ. Δανιήλ. Στις 8 Μαρτίου 1998 έγινε η ανακομιδή των ιερών λειψάνων της πού μεταφέρθηκαν στην Ιερά Μονή της Αγίας Σκέπης στη Μόσχα, όπου ο τάφος σήμερα έχει γίνει ένα από τα δύο μεγαλύτερα προσκυνήματα της Ρωσίας· χιλιάδες προσκυνητές περιμένουν υπομονετικά καθημερινά για να τα προσκυνήσουν. Με πράξη του ο μακαριστός Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος αναγνώρισε την Αγία Ματρώνα «ως τοπική Αγία της Μόσχας και όλης της Επαρχίας». Η μνήμη της τιμάται στις 2 Μαΐου, ημέρα της κοιμήσεως της.

•  Ηχογραφημένο απόσπασμα από την εκπομπή «Αθέατα περάσματα» στον ραδιοφωνικό σταθμό Πειραϊκή Εκκλησία 91,2 FM.

Αγία Ματρώνα

4' ΓΕΡΩΝ ΠΑΊΣΙΟΣ ' ΣΠΑΝΙΑ ΗΧΟΓΡΆΦΗΣΗ'' ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Ο Χριστός σώζει τετράχρονο κορίτσι από ατύχημα (CBN)

«Ας ζητήσουμε το θερμό χέρι του Θεού»

Του Αλεξάνδρου Σολζενίτσιν Νομπελίστα Ρώσου- συγγραφέα

«Η αξιοθρήνητα απελπιστική κατάσταση στην οποία βούλιαξε η σύγχρονη Δύση, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σ' αυτό το μοιραίο λάθος: Πίστεψε ότι η αμυντι­κή δύναμη του κόσμου βρίσκεται μόνο στα ατομικά ό­πλα, ενώ στην πραγματικότητα η υπεράσπιση της ειρή­νης βρίσκεται κυρίως σε μεγάλες καρδιές και σταθερούς ανθρώπους. Κάθε απόπειρα να βρεθή μια διέξοδος από την κατάσταση πού δημιουργήθηκε στο σημερινό κό­σμο, θα είναι στείρα, αν δεν υπάρξει επιστροφή μετα­νοίας της συνείδησης προς τον Δημιουργό των πάντων. Το νόημα της ζωής μας δεν έγκειται στην αναζήτηση της υλικής επιτυχίας αλλά στην τάση της ψυχής για μια άξια πνευματική ανάπτυξη. Αντί για βιοτικές και επιπό­λαιες ελπίδες των δύο τελευταίων αιώνων, πού μας οδή­γησαν στο μηδέν και στα πρόθυρα ενός θανάτου, πυρηνικού και μη, εμείς με αποφασιστικότητα, ας ζητήσουμε το θερμό χέρι του Θεού, που το απωθήσαμε με τόση επιπολαιότητα και οίηση... Τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας συγκρατήσει στον κατήφορο πού γλιστράμε».

Υπεράνω όλων
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
Θεσσαλονίκη 2011

http://www.impantokratoros.gr/

Ο Θεός στον οποίο δεν πιστεύω

Δεν θα πιστέψω ποτέ στο Θεό
που καταδικάζει την ύλη…
Σ’ ένα Θεό μαζοχιστή.
Σ’ ένα Θεό που απαγορεύει τις ανθρώπινες χαρές…
Στο Θεό που ευλογεί τους νέους Κάϊν της γης ή εμπνέει φόβο.
Στο Θεό καλοκάγαθο «παππού» που ανέχεται τα πάντα.
Στο Θεό που «ξεχωρίζει»μια Εκκλησία,ένα Έθνος,ένα πολιτισμό,μια φυλή,αποκλείοντας όλα τα άλλα…
Στο Θεό -Κριτή που δικάζει με το νόμο στο χέρι…
Στο Θεό που εξαντλούν οι φιλοσοφικές θεωρίες…
Στο Θεό που καταλαβαίνουν μονάχα οι ώριμοι,
οι σοφοί και συστηματικοί.
Στο Θεό που τιμούν όσοι τρέχουν στις εκκλησίες,ενώ εξακολουθούν
να κλέβουν με τέχνη και να συκοφαντούν.
Στον απρόσωπο Θεό των γραφείων των θεολόγων
και των νομομαθών.
Στο Θεό που αρέσκεται στη «φιλανθρωπία»
όσων δεν τηρούν την δικαιοσύνη…
Στο Θεό που καταδικάζει τη σεξουαλικότητα.
Στο Θεό -εκδικητή…
Στο Θεό – όπιο της παρούσας ζωής
και ελπίδα μόνο μιας μεταθανάτιας ύπαρξης.
Στο Θεό του οποίου οι μαθητές αδιαφορούν για τον κόσμο
και την ιστορία.
Στο Θεό που νομίζουν ότι αγαπούν
όσοι δεν αγαπούν κανένα…
Στο Θεό όσων προσεύχονται
για να εργάζονται άλλοι…
Στο Θεό που δεν είναι αγάπη
ούτε μεταδίδει αγάπη…
Δεν πιστεύω στο Θεό στον οποίο
δεν μπορώ να ελπίζω
τη στιγμή που χάνονται όλες οι άλλες ελπίδες μου.
Ναι! Ο Θεός μου είναι ένας Θεός αλλιώτικος!
Πηγή: Χουάν Αρίας, Ο Θεός στον οποίο δεν πιστεύω, εκδ. Πορεία Πνευματική

Αναδημοσίευση: Η Θεολογία Μεσοπέλαγα

Γέρων Ισίδωρος

ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

 ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Αναδημοσίευση ρεπορτάζ της κ. Ευαγγελίας Φαράντζογλου σχετικό με την δραστηριότητα της Σαηεντολογίας προς άγρευση οπαδών¹.

    Κατακαλόκαιρο στην Πανεπιστημίου και κάποιοι με πορτοκαλί μπλουζάκια σε σταματούν για ένα τεστ άγχους στη μέση του δρόμου. Και για να σου αποκαλύψουν μέσα στην παραζάλη της πόλης που βρά­ζει πόσο μυαλό κουβαλάς. Αν εκτός από τη ζέστη ψήνεσαι και από την περιέργεια, μπορεί και να μάθεις, πως γίνεται το «ψά­ρεμα» για την παγκόσμια των σαϊεντολόγων εκκλησία.

«Καλημέρα σας. Μην φεύγετε. Ένα δω­ρεάν τέστ άγχους θέλω να σάς κάνω. Πέ­ντε λεπτά θα μας πάρει μόνο... Για το καλό σας είναι».

Η άγνωστη γυναίκα με το πορτοκαλί t-shirt που με έχει σταματήσει στο πεζο­δρόμιο της Πανεπιστημίου μου δείχνει τη διπλανή στοά και με προτρέπει «σε μια πράξη αγάπης» προς τον εαυτό μου. Μαζί της, δύο ακόμα άτομα έχουν αναλάβει την ίδια αποστολή για τους υπόλοιπους περα­στικούς. Το επόμενο λεπτό βρίσκομαι σε ένα μι­κρό χώρο, καθηλωμένη σε ένα καρεκλάκι μπροστά από μια παράξενη κατασκευή, να κρατώ δύο μεταλλικούς κυλίνδρους στα χέρια.

«Χαλάρωσε», μου λέει η Δέσποινα, η γυναίκα που με οδήγησε εδώ και τώρα κάθεται απέναντι μου ενώ θέτει σε λει­τουργία το μηχάνημα. «Μη φοβάσαι, ένα απλό αμπερόμετρο είναι που όμως κάνει σημαντική δουλειά. Μετράει την ενέργεια του ατόμου», τονίζει και σχεδόν αμέσως ξεκινάει τις ερωτήσεις. Πως σε λένε, πό­σων χρονών είσαι, που εργάζεσαι πως τα πας με τους γονείς σου, έχεις φίλους, οι σχέσεις σου με τους συναδέλφους σου πως είναι, είσαι ευχαριστημένη από τη ζωή σου, τι σου λείπει, αισθάνεσαι ότι χάνεις τα λό­για σου όταν έχεις να αντιμετωπίσεις μια άβολη κατάσταση;

Η συνέντευξη -όπως η ίδια αποκαλεί την ανάκριση πρώτου βαθμού- τρέχει και ανάμεσα στις ερωταπαντήσεις αρχίζω να παρατηρώ το χώρο γύρω μου. Γρήγορα διαπιστώνω πως η αρχική καχυποψία μου -εξαιτίας της οποίας έδωσα ψεύτικα στοι­χεία- είχε βάσεις. Οι τοίχοι είναι καλυμμέ­νοι με τεράστιες αφίσες της Διανοητικής, τα φυλλάδια για τη «σύγχρονη επιστήμη της πνευματικής υγείας» είναι διάσπαρτα στο μακρόστενο τραπέζι και οι προσωπο­γραφίες του Ρον Χάμπαρντ -εμπνευστή της Διανοητικής και ιδρυτή της Σαϊεντολογίας- βρίσκονται σε όλα τα εξώφυλλα των βιβλίων γύρω μου.

Σκέφτομαι πως αυτή δεν είναι η πρώτη μου «συνάντηση» με τον Χάμπαρντ και τη Σαϊεντολογία. Αρκετά χρόνια πριν, ως μαθήτρια λυκείου, είχα για τα καλά πα­τήσει την μπανανόφλουδα σε μια έκθε­ση βιβλίου. Τότε είχα δώσει τα αληθινά στοιχεία μου σε πωλητή της Διανοητικής και για αρκετό καιρό μετά προσπαθούσα να πείσω τη μητέρα μου -που έβλεπε έντρομη τα φυλλάδια της Σαϊεντολογίας να φτάνουν στο σπίτι με καταιγιστικούς ρυθμούς- πως δεν έχω μπλέξει με αιρέσεις και «τελοσπάντων, αφήστε με, είμαι καλά».

Τώρα κοιτάζω έναν νεαρό που κρατάει νευρικός τους κυλίνδρους στα χέρια του. Αναρωτιέμαι αν καταριέται την ώρα που πάτησε κι αυτός τη δική του μπανανό­φλουδα -με τη μορφή δωρεάν τεστ άγχους αυτή τη φορά- και σκέφτεται πως θα ξε­μπλέξει ή αν απλώς έχει αγωνία για τα αποτελέσματα της αμπερομέτρησης.

Ο χρόνος κυλάει... Τα δικά μου πέντε λεπτά τελείωσαν. Το μηχάνημα έβγαλε δι­άγνωση και η Δέσποινα με κοιτάει τώρα με μεγάλη συμπάθεια αλλά και αφοπλιστικό χαμόγελο. «Έχεις τρομερό άγχος, το πα­ρελθόν σου σε στεναχωρεί και οι αρνητικές σκέψεις έχουν μπλοκάρει τον ψυχισμό και το υποσυνείδητό σου», λέει και μου ζητάει να μη στενοχωριέμαι γιατί «κοίταξε με, κι εγώ σε παρόμοια κατάσταση με εσένα ήμουν μέχρι που στράφηκα στη Διανοητι­κή και βρήκα τις λύσεις σε όλα μου τα προ­βλήματα. Τώρα πια ξέρω πως να αντιμε­τωπίσω το κάθε τι, λέω και κάνω αυτό που θέλω τη στιγμή που το θέλω». Συγχρόνως προσπαθεί να μου πουλήσει... «τζάμπα, μόλις 16 ευρώ»! τη «Βίβλο της ευτυχίας» -«ένα πολυσέλιδο τόμο για να μάθεις πως θα αντιμετωπίζεις την πηγή όλων των κακών, την αντιδραστική διάνοια».

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή παίρνει μπρος η... αντιδραστική μου σκέψη. Προφασίζομαι καθυστέρηση στη δουλειά μου και ζητάω ευγενικά να φύγω. «Περίμενε λίγο να σου εξηγήσω, τι ακριβώς κάνου­με και μετά είσαι φυσικά ελεύθερη να φύγεις», μου λέει και τονίζει με νόημα το «ελεύθερη». Επιμένω και, πριν προλάβω να σηκωθώ από την καρέκλα, μου δίνει μια πρόσκληση για το σεμινάριο της επόμενης ημέρας, αυτή τη φορά στα άντρα της παραθρησκευτικής οργάνωσης επί της Πατη­σίων. Μαζί με έναν οδηγό «κοινής λογικής για καλύτερη ζωή» και ένα φυλλάδιο με το πρόσωπο του Αϊνστάιν στο κέντρο και τη φράση «Χρησιμοποιούμε μόνο το 10% των διανοητικών ικανοτήτων μας. Μάθε που βρίσκεται το υπόλοιπο 90%» τυπωμένη με τεράστια γράμματα.

Τα παίρνω, χαιρετώ και φεύγω. Αν είχα μείνει θα προσπαθούσα να καταπολεμήσω το «πρόβλημα επικοινωνίας και αντιδρα­στικής διάνοιας» που διέγνωσε το τεστ με ειδικά προγράμματα που περιλαμβάνουν αρχικά λήψη βιταμινών, διάβασμα των κηρυγμάτων του Χάμπαρντ επί παντός -από μαθησιακές δυσκολίες μέχρι εξάρ­τηση από ναρκωτικές και άλλες ουσίες έως και αντιμετώπιση των κινδύνων της ακτινοβολίας- και συνεδρίες επικοινωνίας για να «καθαρίσει» το μυαλό. Και μάλλον θα έβλεπα τις τσέπες μου να αδειάζουν, καθώς το κόστος όλων αυτών ξεκινάει από λίγα ευρώ -για τα σκευάσματα βιτα­μινών και τα φυλλάδια για αρχαρίους- και μπορεί να ξεπεράσει τις δεκάδες χιλιάδες, όσο φυσικά προχωρά κανείς τα στάδια του εξαγνισμού και τις πύλες μιας αίρεσης που υποστηρίζει ότι έχει διεθνώς περισσό­τερους από 12.000.000 οπαδούς, ανάμεσα τους και τους διάσημους «κράχτες» Τομ Κρούζ και Τζον Τραβόλτα, και σχεδόν 500 ιεραποστολές, τις περισσότερες από αυτές στις Η.Π.Α.

1. «Που έχεις το μυαλό σου;», Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία-Έψιλον, 22/8/2010, σ. 27.

Από το περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ (ΑΠΡΙΛΙΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 2011, ΤΕΥΧΟΣ 64)

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον    www.egolpion.com

16  ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ  2011

Ο Γέροντας Παΐσιος μιλάει για την αγάπη και την ταπείνωση

Ρακοβαλής Αθανάσιος:Ἐμπειρίες ἀπὸ τὸν Πατέρα Παΐσιο

Δεῖτε τὴ συγκινητικὴ ὁμιλία τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ κ. Ρακοβαλὴ, o ὁποῖος εἶναι συγγραφέας τῶν βιβλίων «Ὁ πατὴρ Παΐσιoς μοῦ εἶπε» και "Ο Γκουρού, ο νέος και ο Γέροντας Παΐσιος". Προσέξτε ἰδιαίτερα τὸ τελευταίο μέρος του βίντεο, ὅπου ὁ ὁμιλητῆς ἐξομολογεῖται τὴν μεταστροφή του ἀπὸ τὸν ἰνδουισμὸ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ ἀείμνηστου Γέροντα.
Ἀναρτήθηκε ἀπὸ ὁδοιπόρος http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2011/09/blog-post_12.html

Η πράξη του Ιερέα από την Εύβοια κόντρα στην ανθρώπινη λογική

«Με τι λόγια να περιγράψω την ψυχή αυτού του μάρτυρα ιερέα που έχασε το παιδάκι του ετών 7 μόνο.
Με τι λόγια να περιγράψω την τραγικότητα της στιγμής που το παιδί του, ετών 7 μόνο, έπεφτε βαριά τραυματισμένο την ώρα της Ανάστασης του Kυρίου.

Με τι λόγια να περιγράψω ότι την ίδια στιγμή που ο ίδιος ο ιερέας ανέγγελε την πανηγυρική ανάσταση του Κυρίου μας το ίδιο του το σπλάγχνο έπεφτε ανεπανόρθωτα τραυματισμένο και λίγες μέρες μετά νεκρό.

Με τι λόγια να περιγράψω το μεγαλείο της ψυχής του, που μόνο ένας Άνθρωπος του Θεού με Α κεφαλαίο μπορούσε να κάνει, να συγχωρέσει τον φονιά, έστω και ακούσιο, του μικρού του παιδιού. Να αρνηθεί την δίωξή του.

Με τι λόγια να περιγράψω τι Πάσχα έκαναν όλοι αυτοί που ασχολούνται με τα ανούσια και λιγότερο σημαντικά, πόσα πήγε το αρνάκι φέτος, τον οβελία, τις κροτίδες, τα άσχετα με το Πάσχα «Χρόνια Πολλά», αλλά και τι Πάσχα έκανε ο μακρόθυμος αυτός ιερέας που την στιγμή που του παρουσιάστηκε απέδειξε αν είναι του Χριστού ή του αντιθέτου.
Όλα αυτά που λέει το ευαγγέλιο ο Χριστός μας, συμπυκνωμένα σε μια πράξη, σε έναν άνθρωπο. Να η ευκαιρία, η ομολογία. «Είσαι μαζί μου τέκνον; Απόδειξε το. Είσαι με τον αντίθετον, δεν είσαι μαζί μου. Δεν μπορείς να δουλεύεις σε δύο αφέντες» [βλ. κατά Ματθαίον 6, 24].

Άραγε ένας άνθρωπος καλός, όπως η κοινωνία μας τον χαρακτηρίζει, θα μπορούσε να συγχωρέσει αλλά και να ζητήσει να μην διωχθεί ο φονιάς του παιδιού του;
Κατηγορηματικά σας λέω όχι, εκτός πολύ λίγων εξαιρέσεων. Η πράξη αυτή είναι γνώρισμα ανθρώπου που έχει βιώσει και βιώνει τον Χριστό μέσα του. Έχει αγαπήσει πρώτα τον Θεό του, όπως άλλωστε είναι και η πρώτη εντολή που λέει να αγαπήσουμε Κύριο το Θεό μας εξ΄ όλης της υποστάσεως μας. Μετά έπεται το να αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν. Γιατί αν αγαπήσεις πρώτα το Θεό σου, σημαίνει να τηρήσεις όλες τις εντολές του, όχι φοβικά, δουλικά, αλλά από την αγάπη που έχεις προς Αυτόν. Η αγάπη προς τον Θεό σε ωθεί στην τήρηση των εντολών Του, αλλά και η τήρηση των εντολών του σε ωθεί και πάλι σε αγάπη προς τον Θεό. Έτσι αναπόδραστα τηρώντας όχι με βία αλλά εν ειρήνη τις εντολές του, συγχωρείς τον φίλο αλλά και τον εχθρό σου, υπομένεις το κακό που ο άλλος σου προξένησε, προσεύχεσαι γι΄αυτόν, δεν τον φθονείς δεν τον μισείς, δεν λογίζεσαι το κακό, πάντα υπομένεις και αγαπάς όλους και όλα άνευ όρων και ορίων. Να πώς ο τραγικός αλλά και συνάμα άγιος αυτός ιερέας κατάφερε να μην επιτρέψει στην ψυχή του να στραφεί ούτε δευτερόλεπτο εναντίον του ακούσιου φονιά του παιδιού του. Έδρασε ως άλλος άγιος Διονύσιος, ο οποίος όχι μόνο συγχώρεσε τον φονιά του αδελφού του αλλά τον έκρυψε και ψευδομαρτύρησε για να μην συλληφθεί και εκτελεστεί. Τι μπορεί να χωρίζει τον άγιο Διονύσιο από τον ιερέα. Τίποτα, έδρασαν με τον ίδιον τρόπο. Μια η διαφορά ο ένας είναι κεκοιμημένος και ο άλλος εν ζωή. Άγιος ο ένας άγιος ο άλλος.

Μήπως ο ιερέας δεν είναι μάρτυρας, μήπως δεν είναι ομολογητής, δεν ομολόγησε Χριστόν με την πράξη της συγχώρεσης προ το δύστυχο φονιά του παιδιού του;
Πόσοι από εμάς τους Χριστιανούς, αλλά και μη, θα προβαίναμε σε τέτοια πράξη συγχώρεσης. Είμαστε Χριστιανοί του καναπέ , της πολυτέλειας και του «δόξα τω Θεώ» αλλά μόνο όταν όλα μας πάνε καλά. Ασφαλώς θα ωρυόμασταν για παραδειγματική του τιμωρία , θα βρίζαμε , θα καταριόμασταν και για συγχώρεση ούτε λόγος. Είμαστε τις περισσότερες φορές μόνο για το θεαθήναι, για τα φιλανθρωπικά παζαράκια, να δούμε κόσμο , να μας δει κόσμος, χαμόγελα, συνθήματα ανούσια. Κρίνουμε τι έκανε ο τάδε ιερέας τι είπε, τι αυτοκίνητο οδηγεί. Τι φόρεσε η πρεσβυτέρα, μα γιατί η εκκλησία να έχει λεφτά. Κόβουμε εκπομπές Χριστιανικές από την τηλεόραση (βλέπε ΕΤ Αρχονταρίκι) για να βάλουμε πράσινες εκπομπές …και το ποιο βασικό το πετάμε στα σκουπίδια. Πού είναι η αγάπη στο Θεό, που είναι η τήρηση των εντολών του. Πού είναι η συγχώρεση, η ακατακρισία. Ο ήλιος, έλεγε ο γέροντας Παΐσιος την λάσπη την κάνει πέτρα, την σκληραίνει, το κερί το λιώνει, το μαλακώνει. Ο ιερέας απέδειξε , όχι σε εμάς τους δύστυχους αλλά στον Θεό ότι η ψυχή του είναι σαν κερί. Δεν σκληρύνθηκε. Συγχώρησε.

Έχουμε γράψει με τη ζωή μας το αντι-ευαγγέλιο. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, εμείς εξυμνούμε τους υπερήφανους, συγχωράτε τους εχθρούς σας, εμείς μίσος στους εχθρούς σας, μακάριοι οι ελεήμονες, εμείς λέμε ας δώσει η εκκλησία που έχει.

Φυσικά για τους πλείστους που το έχουν συνήθειο να κατηγορούν αδίκως τους ιερείς η πράξη του ιερέα είναι βλακώδης, γι΄ αυτούς είναι κορόιδο. Εάν η ζωή τελείωνε εδώ ίσως ανθρωπίνως να έχουν δίκιο. Όμως αν πραγματικά πιστεύουμε το Χριστό και τον εμπιστευόμαστε τότε είμαστε σίγουροι ότι εδώ είναι ο προθάλαμος της αιωνιότητας.
Με μια τέτοια προοπτική πρέπει να σκεπτόμαστε και να δρούμε στην πρόσκαιρη μας ζωή.

Ας ελπίσουμε ότι ο Θεός θα αναπαύσει την αγία ψυχούλα του παιδιού και ας απαλύνει τον πόνο του προσωρινού αποχωρισμού των γονέων του από το σπλάγχνο τους».

Νέαρχος Παναγή, Ορθοδοντικός, Λεμεσός

Πηγή: Ο Νεκρός | LOCKHEART WORLD
φωτο: spudart

Μιλώ για τα παιδιά μου...

Πέρασαν τόσα χρόνια που δε θυμάσαι πια. Ή προσπαθείς να μη θυμάσαι. Μέχρι που ακούς ένα τραγούδι και οι μνήμες έρχονται να σου θυμήσουν ότι υπήρξες παιδί μεταναστών ή ίσως και Μάνα που αναγκάστηκε ν αφήσει τα παιδιά της σε γιαγιά ή σε αδελφή στην πατρίδα... Πόσα δάκρυα χύθηκαν και από τις δυο πλευρές; Πόσα αντίο ειπώθηκαν,πόσες αγκαλιές στερήθηκες, πόση αγάπη είχες να δώσεις μα δε βρήκε προσανατολισμό; Κανείς ποτέ δε θα μπορέσει να σε νιώσει παρά μόνο αν υπήρξε παιδί ή γονιός. Κι εγώ υπήρξα ένα τέτοιο παιδί...
Το αφιερώνω σε όλες τις οικογένειες μεταναστών, ελλήνων και ξένων! Ποτέ ξανά δάκρυα χωρισμού.

Ο άγιος Νεκτάριος θεραπεύει την μικρή Βαρβάρα

Ο άγιος Νεκτάριος θεραπεύει την μικρή Βαρβάρα

2 09 2011

ΔΕΙΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

http://www.egolpion.com/thavmata_tou_agiou.el.aspx

Στο θάλαμο 2 του δεύτερου ορόφου, εκεί στο Αρεταίειο, όπου ο Άγιος Νεκτάριος άφησε την τελευταία του πνοή, καίει σήμερα διαρκώς ένα καντήλι μπρος στην πάνσεπτη εικόνα του.
Καθημερινά περνούν από κει πλήθος πιστών, κυρίως αρρώστων, οι οποίοι στέκονται για λίγο και νοερά αφήνουν τους στεναγμούς της καρδιάς τους, σαν μια θερμή ικεσία προς τον φιλάνθρωπο άγιο. Και κείνος φαίνεται να συγκατανεύει. Τους δίνει κουράγιο με το ιλαρό του βλέμμα και ενισχύει την πίστη τους. Τους θυμίζει ότι και ο ίδιος πόνεσε ψυχικά και σωματικά αλλά ενισχυόταν πάντα από την αδιάκοπη επαφή του με το Θεό.

Τα Θαύματα του Αγίου μας είναι πολλά. Τόμοι ολόκληροι έχουν γραφτεί για αυτά. Θα αναφέρω μια ιστορία γεμάτη με την «παρουσία» και παρέμβαση του αγίου Νεκταρίου, αρκετά πρόσφατη, που έγινε αφορμή πολλοί συνάνθρωποί μας να δουν και να ζήσουν την ευεργεσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού προσφερομένη διαμέσω των θείων δοχείων χάριτος, των Αγίων μας.

Ήταν ανήμερα του Αγίου Πνεύματος (Ιούνιος 2006) όταν η μικρή Βαρβάρα στην ηλικία των 10 ετών χτυπήθηκε από εγκεφαλική αιμορραγία. Η μεταφορά στο νοσοκομείο Παίδων ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ, έγινε σχετικά γρήγορα και σε διάστημα 2 ωρών το κοριτσάκι χειρουργήθηκε από τον Διευθυντή Νευροχειρουργικής Μονάδος κ. Προδρόμου. Στο μετεγχειρητικό διάστημα και μετά από 3 ώρες η μικρή παρουσίασε και νέα αιμορραγία. Χειρουργήθηκε ξανά, αλλά οι γιατροί ήταν απαγορευτικοί σε αισιόδοξες προβλέψεις.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης χειρουργικής επέμβασης οι γονείς παρακάλεσαν τον άγιο Νεκτάριο να τους βοηθήσει. Και πράγματι και οι δύο ένιωθαν την παρουσία του μέσα στους διαδρόμους του νοσοκομείου και είχαν την εντύπωση πως είναι παρών στο χειρουργικό τραπέζι! Η εγχειρήσεις ολοκληρώθηκαν αλλά οι γιατροί δεν άφηναν περιθώρια αισιοδοξίας στους γονείς.
Ο Διευθυντής της Νευροχειρουργικής Μονάδας κος Προδρόμου ήταν κατηγορηματικός: Παιδιά με τέτοιο χτύπημα σε ποσοστό 80% πεθαίνουν κατά τη μεταφορά στο νοσοκομείο[!!!]…αν επιζήσουν της επέμβασης πεθαίνουν σε διάστημα 10-20 ημερών μετά από αυτή…. και φυσικά ούτε λόγος για φυσική αποκατάσταση αν παρόλα αυτά καταφέρουν να επιζήσουν!!!! Οι γονείς σε καμία περίπτωση δεν έχασαν το κουράγιο τους και την πίστη τους.
….έχουν περάσει 3 μήνες από τότε. Η μικρή Βαρβάρα, σύμφωνα με τα λεγόμενα της ιατρικής ομάδας, θα έμενε τουλάχιστον 3 μήνες στο νοσοκομείο και φυσικά δεν μπορούσε να καθορίσει ούτε κατά προσέγγιση τον απαιτούμενο χρόνο φυσικοθεραπείας για την ΜΕΡΙΚΗ αποκατάσταση.
Η Βαρβαρούλα ήδη ολοκλήρωσε την φυσιοθεραπευτική αγωγή επιτυχώς και ακολουθεί μαθήματα ε’ δημοτικού με δάσκαλο κατ’ οίκον, για ψυχολογικούς λόγους. Ο άγιος Νεκτάριος έκανε άλλο ένα θαύμα.
Τελειώνοντας την μικρή αυτή ευχαριστία προς δόξαν Θεού θα αναφέρω τα λεγόμενα Ιατρού της εντατικής μονάδας του ΠΑΙΔΩΝ, σε ερώτηση αν πιστεύει στο Θεό.
- Πιστεύω στο Θεό γιατί τον βλέπω εδώ μέσα καθημερινά!

   Σημείωση εγκόλπιου: Έχουν περάσει 5 ολόκληρα χρόνια από εκείνη την ημέρα. Η Βαρβάρα είναι μια χαρά. Πεντακάθαρη. Θα ήθελα να πω πολλά για την ευλογημένη παραμονή στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία” εκείνη την περίοδο αλλά είναι προσωπικά βιώματα και δεν θέλω να εμπορευματοποιηθούν. Ήδη πολλοί θα γελάσουν ή θα σχολιάσουν αρνητικά. Κατανοητό κι αυτό. Άλλωστε η πίστη είναι… ελπιζομένων πεποίθησις, βεβαίωσις πραγμάτων μη βλεπομένων. Η δοκιμασία αυτή ήταν το μεγαλύτερο δώρο του Θεού προς τους γονείς της Βαρβάρας και αυτοί το είδαν εκείνη τη στιγμή και το αγκάλιασαν με λαχτάρα! Μου έλεγε ο πατέρας της ότι σε μια κρίσιμη νύχτα όπου το παιδί δεν έπρεπε επ΄ουδενί λόγω να ανεβάσει πυρετό, της έβαλαν θερμόμετρο και αυτό πήγε στο 41 αμέσως! Έπιασαν αμέσως την παράκληση της Θεοτόκου. Διάβαζαν και κοίταγαν και το παιδί ταυτόχρονα. Τέλειωσε η Παράκληση. Το θερμόμετρο έδειξε 36. Δεν απόρησαν, ήξεραν. Το παιδί ήταν σε καλά χέρια. 

Γιατί όμως ο άγιος Νεκτάριος; Τον άγιο έβλεπαν οι γονείς στους διαδρόμους του χειρουργείου. Στην πραγματικότητα; Ήταν φαντασία τους; Δεν μπορούν να πουν με βεβαιότητα. Ποιός νοιάζεται αλήθεια;  Η μικρή μπήκε στο νοσοκομείο στις 6 Ιουνίου ανήμερα του Αγίου Πνεύματος. Βγήκε ανήμερα της Αγίας Παρασκευής. 50 μέρες. Και έφυγε περπατώντας! Το Σεπτέμβρη πήγε σχολείο! Απίστευτο έτσι; Όχι αν έχεις το Χριστό να σε προσέχει!

Ο άγιος Νεκτάριος ας πρεσβεύει υπέρ ημών τω Θεώ…

αναδημοσίευση από http://egolpio.wordpress.com/2011/09/02/nektarios_varvara/