Η θαυματουργική θεραπεία του τετραπληγικού Σταύρου Καλκανδή από τον Άγιο Νεκτάριο.

Ο πρώην παράλυτος, τετραπληγικός Σταύρος Γ. Καλκανδής, αντισμήναρχος της Πολεμικής Αεροπορίας σε πολεμική διαθεσιμότητα, που θαυματουργικά θεραπεύτηκε από τον Άγιο Νεκτάριο, αποτελεί σπάνια περίπτωση και ιδιαίτερα ευεργετική όχι μόνο για πονεμένους και ασθενείς συνανθρώπους μας, αλλά και για κάθε άνθρωπο.

βιογραφικό σημείωμα του Σταύρου Καλκανδή

Πριν παραθέσουμε την συνοπτική ομιλία του, σχετικά με την θαυματουργική του θεραπεία από την Χάρι του Θεού διά του Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης, θα αναφέρουμε λίγα βιογραφικά στοιχεία. Ο Σταυρός Καλκανδής γεννήθηκε στη Νεάπολη Λακωνίας το 1923. Ο πατέρας του Γεώργιος ήταν γιατρός και πέθανε ενωρίς το 1930, και η μητέρα του Πολυχρονία ανέλαβε την φροντίδα των δύο παιδιών της. Μετά την αποφοίτηση από το σχολαρχείο της Νεαπόλεως πήγε εθελοντής στην Αεροπορία και στην συνέχεια φοίτησε στην Σχολή Υπαξιωματικών της Αεροπορίας. Κατά τους πρώτους μήνες του Β’ παγκοσμίου πολέμου το 1941, σε διατεταγμένη πολεμική αποστολή ο Σταύρος Καλκανδής κτύπησε στην αυχενική μοίρα του νωτιαίου μυελού, η οποία του επέφερε εσωτερική αιμορραγία στη σπονδυλική στήλη. Ο τραυματισμός αυτός ήταν η απαρχή της μετέπειτα πολυχρόνιας ταλαιπωρίας και περιπέτειάς του. Νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Αεροπορίας και σταδιακά η υγεία του βελτιώθηκε. Κατά την γερμανική κατοχή στην Ελλάδα πήγε υπηρεσιακά στην Μέση Ανατολή. Εκεί συνέβη να κτυπήσει και πάλι, καίρια την φορά αυτή στην σπονδυλική στήλη.

Το 1947 η Υπηρεσία τον έστειλε στην Αμερική προς αποκατάσταση της υγείας του.

Το 1951 ο Σταύρος Καλκανδής επέστρεψε στην Ελλάδα παράλυτος… Το 1957 ξανά επήγε στην Νέα Υόρκη…, και επιστρέφει στην Ελλάδα τετραπληγικός.

Το 1961 τον επισκέπτεται και γνωρίζεται με τον Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο. Στην συνέχεια επισκέπτεται τον Άγιο Νεκτάριο στην Αίγινα και εξασκεί έμπρακτη φιλανθρωπική δράση, πνευματική και υλική, προς τους αναπήρους του ιδρύματος Ψυχικού.

Το 1971 ευδόκησε ο Θεός και απέκτησε θαυμα­τουργικώς το δώρο της υγείας του.

Στις 2 Ιανουαρίου του 1996 εκοιμήθη σε ηλικία 73 ετών.

Ο υπεύθυνος των εκδόσεων «Ορθόδοξος Κυψέλη», Στυλ. Κεμεντζετζίδης, διατηρούσε στενές πνευματικές σχέσεις με τον αείμνηστο Σταύρο Καλκανδή. θεώρησε δε καλόν να δημοσιεύση τα σχετικά με το θαύμα της θεραπείας του προς παρηγορίαν ασθενών και δόξαν Θεού.

* * *

Λίγα γενικά για εισαγωγή του θεραπευθέντος Σταύρου Καλκανδή

Ο Θεός κάμνει βήματα προς εμάς, διότι είναι Θεός ευσπλαχνίας.

Ευχαριστώ και δοξάζω τον Θεόν που με αξίωσε αυτήν την στιγμήν να βρίσκωμαι όρθιος. Βέβαια δεν είναι δυνατόν με λόγια να τον δοξάσω. Εκείνο που υποσχέθηκα προς Αυτόν, δηλαδή να γίνωμαι αιτία να τιμάται το όνομα του Αγίου Νεκταρίου προς δόξαν Θεού, και αφού μου δίνει την ευκαιρία ο πνευματικός μας π. Φιλόθεος, θα μου επιτρέψετε να το ομολογήσω. Δεν θα σας πω ιστορία απλώς, αλλά θα σας εξομολογηθώ.

Η σημερινή ημέρα του Αγίου Νεκταρίου αξίζει αυτό το γεγονός που είναι πρόσφατο. Ήδη ένα πολεμικό τραύμα με έφερε στην θέση του παραλύτου. Η πατρίς με έστειλε στο εξωτερικό για θεραπεία και εγώ ιδιωτικώς 5 χρόνια στην Αμερική και στην Ελβετία. Δυστυχώς η κατάστασίς μου επιδεινώθη μέχρι που και τα χέρια μου και τα πόδια μου να είναι παράλυτα.

Τελευταία, όταν βρισκόμουν στην Αμερική, χωρίς να μπορώ να πω ότι ήμουν άπιστος, αλλ’ ούτε ήμουνα και πιστός, ο μεγάλος πόνος και η δοκιμασία με έκαναν να σκεφθώ τον Θεόν, αφού δεν υπήρχε άλλη σωτηρία.

Ο καθηγητής ιατρός Ρασκ, μετά την διαπίστωση ότι αδυνατούν να με βοηθήσουν, με κάλεσε στο γραφείο του και μου είπε να μη λυπούμαι και να μη στεναχωρούμαι, διότι η επιστήμη με εγκαταλείπει και δεν μπορεί να μου προσφέρει τίποτε. Υπάρχει, όμως, μου είπε, ένας μεγαλύτερος ιατρός από αυτούς που γνώρισες μέχρι σήμερα. Σε παρακαλώ να έλθης σε επικοινωνία μαζί Του. Τον ρώτησα, πού μένει και πώς λέγεται, για να πάω να τον συναντήσω.

Μου είπε. είναι ο Θεός.

Αυτομάτως απογοητεύτηκα, διότι άκουσα από ένα ξένο επιστήμονα να μου μιλάη περί Θεού, αλλά παράλληλα και μία σπίθα μου έρριξε στον ψυχικό μου κόσμο, ότι υπάρχει ελπίς σωτηρίας.

Το βράδυ εσκέφθηκα και είπα: Ποιος εγνώρισε τον Θεόν και πώς, για να πάω και εγώ να τον ρωτήσω, να δω με τί τρόπο γνωρίζεται ο Θεός και να τον πλησιάσω;

Επειδή όμως επελάγωσα, δεν ήτο δυνατόν να δωθεί μία λύσις. Εγώ, Θεέ μου, συγκατατίθεμαι, δέχομαι να σε πλησιάσω, δεν γνωρίζω όμως τον τρόπο, και κοιμήθηκα. Μετά 10 ήμερες ήλθα στην Ελλάδα. Από την στιγμή εκείνη, αγαπητοί μου, ο Θεός έκανε βήματα προς εμένα, διότι εγώ ήμουν ανάξιος να τον πλησιάσω, και στις 10 αυτές ακριβώς ημέρες, στέλνει το πνευματικό τέκνον του Αγίου Νεκταρίου, τον Γέροντα Φιλόθεο και κτυπάει την πόρτα του Νοσοκομείου. Άγνωστος βέβαια. Ουδέποτε είχα γνωριστεί στο διάστημα που ήμουν αξιωματικός με ιερωμένον. Και ερωτά. ποιος, παιδιά μου, ήλθε από το εξωτερικόν;…

Η θαυματουργική θεραπεία του τετραπληγικού Σταύρου Καλκανδή, Ο Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης και ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος*

Π. Φιλόθεος Ζερβάκος

Η ιστορία που ακολουθεί δεν είναι ένα καλογραμμένο Διήγημα, που το γέννησε η φαντασία ενός ονειροπόλου, ούτε ένα παραμύθη για τις απλές παιδικές ψυχές, αλλ’ ούτε ακόμη ένα τεχνητό κατασκεύασμα, που εξυπηρετεί κάποιον ορισμένο σκοπό. Είναι η πραγματική, η προσωπική μου ιστορία, η ιστορία της ζωής μου, μιας ζωής που στο διάβα της πέρασε πολλά οδυνηρά στάδια και εδοκίμασε πολλούς αγώνες και αγωνίες, ώσπου να βρει το σωστό της νόημα και τη σωστή πορεία της, που την οδήγησαν κοντά στο Θεό….

Ο πόλεμος του 1940-41 με βρήκε εικοσάχρονο νεαρό, που υπηρετούσα στην Πολεμική Αεροπορία. Τον Απρίλιο του 1941 σε διατεταγμένη υπηρεσία, ένα τραύμα στην αυχενική μοίρα του νωτιαίου μυελού της σπονδυλικής στήλης, μου έφερε υπαραχνοειδή αιμορραγία και μερική παράλυση των κάτω άκρων, δηλαδή παραπληγία. Ήλθε κατόπιν η Γερμανική Κατοχή. Επειδή η κατάστασίς μου ήρχισε σιγά-σιγά να βελτιώνεται, πήγα στην Μέση Ανατολή ως Αξιωματικός. Εκεί, είχα την ατυχία να κτυπήσω και πάλιν στον αυχένα, με αποτέλεσμα την επιδείνωσι της καταστάσεώς μου.

Όταν τελείωσε ο Παγκόσμιος Πόλεμος, η πατρίδα με έστειλε τον Απρίλιο του 1947 στην Αμερική. Μόλις έφθασα εκεί, υπέστην εγχείρηση στην σπονδυλική στήλη… Από τον χειρουργικό θάλαμο εβγήκα χειρότερα από ότι εμπήκα. Σπαστική τετραπληγία μετά ορθοκυστικών διαταραχών ήταν η διάγνωσις. Τετραπληγία, δηλαδή χέρια πόδια παράλυτα. Παρέμεινα στην Αμερική μέχρι το 1951, οπότε επέστρεψα στην Ελλάδα. Είχα μερικές αναλαμπές βελτιώσεως, χωρίς όμως θετικά αποτελέσματα.

Το 1957 η υγεία μου επεδεινώθη και πάλιν, και ανεχώρησα διά δευτέραν φοράν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, απ’ όπου επέστρεψα το 1961 με πλήρη τετραπληγία και ορθοκυστικές διαταραχές. Από το 1961 μέχρι τον Ιούνιο του 1970, που θεραπεύθηκα, βρίσκομαι στο Εθνικόν Ίδρυμα Αποκαταστάσεως Αναπήρων, στο Παλ. Ψυχικό, παράλυτος πλέον. Επίσης το 1968 επεσκέφθηκα πάλιν την Αμερική για μερικούς μήνες, το δε 1974 μ’ εκάλεσε ο Δρ. ΡΑΣΚ για να μ’ εξετάσουν και να διαπιστώσουν τί ακριβώς είχε συμβή.

Διαπίστωσις: Ο Δρ. Ρασκ με το επιτελείον του απεφάνθη ότι πρόκειται περί θαύματος. Ο Ισραηλίτης Δρ. Κούπερ μόλις με είδε να περπατώ ελεύθερα εφώναξε. «αυτό, Στηβ, είναι φαινόμενο για την επιστήμη».

Είναι πολύ δύσκολο να εξιστορήσω, μέσα σε λίγες γραμμές, γεγονότα τόσων ετών, σχετικώς με την πορεία της καταστάσεώς μου και των ψυχικών μου διαταραχών και ανακατατάξεων, που έλαβαν χώραν μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια….

Είναι δύσκολο με χρονολογική σειρά να καταγράψω τα αλλεπάλληλα συναισθήματα που δοκίμαζα. Τις ελπίδες, που ερχόντουσαν να με πάρουν στα αέρινα φτερά τους, και τις απελπισίες, που μαύριζαν γύρω μου όλον τον κόσμο. Σαν τα κύματα που έρχονται και μας ανεβάζουν ψηλά στον αφρό τους και ύστερα μας βουλιάζουν βαθειά κάτω, έτσι και τα διάφορα συναισθήματα με πλημμύριζαν, διώχνοντας τα μεν τα δε, και αφήνοντάς με στο τέλος σε βαθειά απόγνωσι και απελπισία.

Δεν είναι δυνατόν να περιγράψω τί εδοκίμαζα όταν μια μύγα με ενοχλούσε στο μέτωπο και δεν μπορούσα να κάμω μια μικρή κίνηση για να την διώξω, ή όταν κατρακυλούσε τόσον ενοχλητικά στο πρόσωπό μου ο ιδρώτας, και ευρισκόμουν σε αδυναμία να σηκώσω το χέρι μου να το σκουπίσω. Γι’ αυτό, δεν γράφω απλώς την ιστορία της ζωής μου, αλλά εξομολογούμαι ξεδιπλώνοντας τις διάφορες πτυχές της ψυχής μου έτσι, όπως ακριβώς ερχόντουσαν τα κύματα και την ανεμόδερναν, για να παρουσιασθούν όλες οι πληγές που ο πόνος είχε δουλέψει επάνω της, και ακόμη για να γίνει φανερό πώς η Θεία Χάρις μετέτρεψε τις πληγές αυτές σε ευλογία, ειρήνη και χαρά….

Την εποχή εκείνη, μετά την εγχείρησι, μ’ εγνώρισε ένας μεγάλος επιστήμων και ανθρωπιστής ο Dr. Howard Rask, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης στην έδρα της Φυσικής Ιατρικής και αποκαταστάσεως Αναπήρων, ο οποίος βλέποντάς με απογοητευμένο με παρακλητικό τόνο, μου είπε: 

«Σε παρακαλώ, Σταύρο, να προσεύχεσαι στο ΘΕΟ… Να προσεύχεσαι συνεχώς. Κάμε το, σε παρακαλώ, για μένα, έστω κι’ αν δεν τον πιστεύεις…».

Έφυγα πολύ αναστατωμένος και μονολογούσα: «Τί ειρωνεία…, εγώ ήλθα στην Αμερική να γιατρευτώ, κι ο Αμερικανός γιατρός με στέλνει στο ΘΕΟ!…». Το βράδυ στο κρεββάτι μου σκεπτόμουν και έλεγα: «Μα γιατί επιμένει τόσον αυτός ο άνθρωπος να πάω να βρω τον ΘΕΟ; Ποιος είδε το ΘΕΟ; Πώς θα επικοινωνήσω με τον Θεό; Μα εύκολο πράγμα είν’ αυτό;». Και αρχίζω να ερευνώ και να εξετάζω με την σκέψη μου: «Τί είναι ο Θεός;». Επί ώρες βασάνιζα την σκέψη μου με όλα αυτά τα ερωτηματικά, περιμένοντας μιαν απάντηση, που φυσικά δεν ήλθε. Επί πολλές ώρες βασανιζόμουνα με τις σκέψεις αυτές και τις απορίες, και στο τέλος έπαθα μια σύγχυση, μια αδράνεια στην σκέψη.

Μόλις άρχιζε η σκέψη μου να εξετάζει και να ερευνά πάνω σ’ αυτό το θέμα, σταματούσε και επερίμενε… Τί επερίμενε; Δεν μπορούσα να καταλάβω. Και πάνω σ’ αυτό το σταμάτημα, μια φωνή δυνατή ξεπήδησε από μέσα μου!….

«Εγώ, Θεέ μου, θέλω να σε πλησιάσω, αλλά δεν ξέρω πώς». Το είπα τόσο δυνατά, που μου φάνηκε ότι όλο μου το είναι, όλη μου η δύναμις, συγκεντρώθηκε σ’ αυτή τη λέξη: «ΘΕΛΩ»….

Αυτό το «ΘΕΛΩ» είναι μια μικρή λέξη, με πολύ όμως μεγάλη σημασία… Το πώς θα το πούμε έχει αξία, χλιαρά; ζεστά; ή καυτά; Πρέπει ν’ ακουμπήσουμε ολόκληρη την θέλησή μας στα χέρια του Παντοδύναμου Θεού, και τότε Εκείνος θα ενεργήσει σαν Θεός, κατά τον πλέον τέλειον τρόπο, και θα χαρίσει την ειρήνη Του μέσα μας… Αυτό, το κατάλαβα πολύ αργότερα….

Όταν επέστρεψα από την Αμερική, με εισήγαγαν εις το Ίδρυμα Αποκαταστάσεως Αναπήρων των Αθηνών -στο ΚΑΠΑΨ- στο Παλιό Ψυχικό.

Εν τω μεταξύ, με βασάνιζε η σκέψη «πώς θα βρω το Θεό;». Είχα πλέον αρχίσει να πιστεύω ότι αυτό το «ΘΕΛΩ», που είπα στο Θεό, θα φέρει το ποθούμενο αποτέλεσμα και θα συναντήσω το Θεό. Και πράγματι. Είδα ότι ο Κύριος, γι’ αυτήν την απάντηση, έκαμε πολλά βήματα προς εμένα τον αμαρτωλό και ανάξιο.

 

Ο Άγιος Νεκτάριος ιερουργών

Είχαν περάσει αρκετές μέρες, από τότε που είχα έλθει από την Αμερική, όταν κάποιο πρωινό, στις 30 Μαΐου 1961, έκανε την εμφάνισή του στο Ίδρυμα ένας λευκογένειος Γέροντας, ο αγγελιοφόρος του Θεού, και τον ακούω να ερωτά:

-«Ποιος, παιδιά μου, ήλθε αυτήν την εποχή από το Εξωτερικό;».

Όταν του έδειξαν το κρεββάτι μου, με πλησιάζει και μ’ ερωτάει:

«Έχεις, παιδί μου, έλθει από το Εξωτερικό;».

-«Μάλιστα, Παππούλη μου»,

του απαντώ.

Εκείνος μου δίνει το χέρι του. «αλλά, τα χέρια μου, του λέω, είναι παράλυτα, δεν μπορώ να τα σηκώσω».

«Και τα πόδια σου; μ’ ερωτά».

«Και τα πόδια μου επίσης, του λέγω».

-«Δοξασμένο το όνομα του Θεού, λέγει».

Εγώ τον κύτταζα περίεργα.

Άρχισε τότε να μ’ ερωτά, πώς κτύπησα, από πού κατάγομαι και άλλα.

Νομίζοντας ότι με ρωτάει από περιέργεια, κι’ επειδή ήθελα να σταματήση αυτό το ερωτηματολόγιο, του λέγω:

«Παππούλη, ποιον ζητάτε; πέστε μου για να σας εξυπηρετήσω».

«Δεν ζητώ άλλον, παιδί μου, για σένα ήλθα…».

Για μένα;

«Ναι, για σένα ήλθα να σου πω δυο λέξεις, και θα φύγω…».

«Μα παππούλη, του λέγω, αφού ήλθες για μένα, κάθησε στην καρέκλα και ότι θέλεις πες μου».

Πράγματι εκάθησε και μου είπε: 

«Παιδί μου, να είσαι ευτυχής που βρίσκεσαι σ’ αυτήν την θέση…».

Τον κύτταξα μ’ έκπληξη και του απαντώ: 

«Πώς να είμαι ευτυχής, εφ’ όσον είμαι παράλυτος;…».

-«Ναι, παιδί μου, αλλά τώρα είσαι κοντά στο Θεό. Είχες απομακρυνθή, αλλ’ Εκείνος σε αγαπάει, και πρόσεξε μη γογγύσης ποτέ εναντίον του, γιατί δεν γνωρίζεις τί σου επιφυλάσσει ως το τέλος της ζωής σου. Πάντοτε να έχεις την ελπίδα σου προς Αυτόν…».

«Παπαδίστικες κουβέντες για παρηγοριά, είπα μέσα μου». και όμως, ήσαν λόγια προφητικά, που επαλήθευσαν έπειτα από μια δεκαετία…

Όταν σηκώθηκε να φύγει, τον ερωτώ: 

«Μα παππούλη, δεν θα μου πης ποιος είσαι;».

-«Ναι, απαντά. λέγομαι Φιλόθεος Ζερβάκος και είμαι Ηγούμενος της Μονής Λογγοβάρδας της Πάρου».

-«Και ποιος σε έστειλε σε μένα;», ερωτώ.

Χαμογέλασε με ταπεινό ύφος, και με χαμόγελο μου λέει: 

«Οτιδήποτε χρειασθείς, παιδί μου, γράψε μου, και εγώ θα σε βοηθήσω».

Μ’ εσταύρωσε, μ’ εχαιρέτησε, και εγύρισε να φύγη….

Μια τελευταία ερώτηση, παππούλη, του φωνάζω: 

«Είναι δύσκολο να πλησίαση κανείς το Θεό;».

-«Α, παιδί μου, όσο δύσκολο φαίνεται, τόσο εύκολο είναι. Αρκεί να το θέλεις, να το πιστεύεις και να προσεύχεσαι γι’ αυτό. Η εξομολόγηση και η Θεία Κοινωνία είναι το πρώτο σκαλοπάτι. Είναι δύσκολα αυτά παιδί μου;».

«Αν είναι μόν’ αυτά, είναι πολύ εύκολα, του απαντώ».

Τον ευχαρίστησα, και έφυγε….

 

Ο Άγιος Νεκτάριος στο μέσον της φωτογραφίας 

Μετά από λίγους μήνες και την ειλικρινή εξομολόγησή μου παρεκάλεσα τον πατέρα Φιλόθεο να πάμε μαζί στον Άγιο ΝΕΚΤΑΡΙΟ να συμπροσευχηθούμε, ενισχύοντάς με στην δοκιμασία μου. Εδέχθει ευχαρίστως. Επήγαμε στην Αίγινα, και αφού ανεβήκαμε στον Ναό του Αγίου, έγινε Παράκλησις, την οποία παρακολούθησα με βαθειά κατάνυξη και συγκίνηση. Ενόμισα ότι βρίσκομαι στον ουρανό και ότι ο Θεός με πλησιάζει, και αυτό μ’ έκανε να αισθάνομαι ένα ξαλάφρωμα, σαν κάτι να έφυγε, που μέχρι τώρα βάραινε την ψυχή μου.

Όταν τελείωσε η Παράκλησις και εβγήκα από τον Ναό, με πλησιάζει μια κυρία και μ’ ερωτά: 

«Ποιος ήταν ο άλλος ιερεύς μέσα στο ιερό πού έκαναν την Παράκληση;».

-«Ποιος άλλος, ο π. Φιλόθεος ήταν, της απαντώ».

-«Όχι για τον π. Φιλόθεο, για τον άλλον ιερέα σας ερωτώ, μου ξαναλέει».

Κι επειδή εγώ είχα δει μόνον τον π. Φιλόθεο και εκείνη επέμενε ότι είχε λάβει μέρος στην Παράκληση και άλλος ιερεύς, ερωτήσαμε τον π. Φιλόθεο, εάν πράγματι υπήρχε και άλλος ιερεύς. Και εκείνος αποτεινόμενος στην εν λόγω κυρία, την ερωτά:

«Τον είδες;».

«Μάλιστα, τον είδα πάτερ μου».

-«Τί έκανε;».

-«Ευλογούσε, απαντά εκείνη».

-«Ο Άγιος Νεκτάριος ήταν παιδί μου».

Ακούοντας αυτά με έκπληξη, ερωτώ και εγώ με την σειρά μου τον π. Φιλόθεο: 

«Σεις τον είδατε, πάτερ;».

-«Ασφαλώς και τον είδα, μου απαντά…, και μου μίλησε για σένα».

Νέα αναστάτωσις μέσα μου, νέος συγκλονισμός… Την ψυχή μου γέμισε μια ιδιαίτερη αγαλλίαση, μια μυστική χαρά, που δεν μπορούσα να εξηγήσω….

Όταν επέστρεψα στο Ίδρυμα, η αναπηρία μου δεν με απασχολούσε πλέον, και να το θαύμα… Ο άνθρωπος τις περισσότερες φορές ζητάει την αποκατάσταση της σωματικής του υγείας, ενώ ο Θεός, ως Παντογνώστης, δίδει την σωτηρία της ψυχής, η οποία είναι απείρως πολυτιμωτέρα από την υγεία του σώματος. Για να φθάσωμεν στην αποκατάσταση της σωματικής υγείας πρέπει να γίνει πρώτα το θαύμα έσωθεν. Δηλαδή πρέπει πρώτα να απαλλαγούμε από τον παλαιόν άνθρωπον και να ενδυθούμε τον νέον….

Από την ημέρα εκείνη αισθανόμουνα ότι είμαι ακριβώς σαν τους άλλους, τους σωματικώς υγιείς. Ένοιωθα ότι μέσα μου είχα μια μεγάλη δύναμη. Αλλ’ όταν επέστρεψα στο Ίδρυμα και είδα πάλιν τους αναπήρους απηλπισμένους και γεμάτους από αίσθημα εγκαταλείψεως να σέρνουν την δυστυχία τους ο ένας πλάι στον άλλον, μ’ εκυρίευσε μια αφάνταστη λύπη… Πόσο θάθελα, αυτή την συγκίνηση και το ξαλάφρωμα που ένοιωσα εγώ εκεί στην Αίγινα, στον Ναό του Αγίου Νεκταρίου, να εδοκίμαζαν όλοι αυτοί οι πονεμένοι συνάνθρωποί μου….

Εν τω μεταξύ, οι επισκέψεις μου στον Άγιο Νεκτάριο στην Αίγινα ήσαν συχναί, πότε μαζί με τον π. Φιλόθεο, πότε με τους συγγενείς μου. Ήταν πλέον μια ζωτική ανάγκη να επισκέπτομαι, για να προσευχηθώ στον Άγιο. Κάθε φορά που τον επισκεπτόμουν, του ζητούσα να μεσιτεύσει στον Κύριο να μου δώση όχι την πλήρη υγεία μου, αλλά μόνο το ένα μου χέρι, για να μπορώ να διώχνω τις μύγες και τα κουνούπια από το μέτωπό μου, που τόσο μ’ εβασάνιζαν και υπέφερα. Και όταν επέστρεφα στο Ίδρυμα, αισθανόμουν πολύ δυναμωμένος ψυχικά….

Αλλ’ ενώ η ψυχική μου υγεία επήγαινε ολονέν και καλλίτερα, η σωματική μου όλο και χειροτέρευε. Το 1969 έπαθα θρομβοφλεβίτιδα. Έκαμα και μια μικρή εγχείριση στην πτέρνα του δεξιού ποδιού (τενοντοτομή) και βρισκόμουνα για μερικό καιρό στο γύψο. Και ήλθε τότε ένα τηλεφώνημα από τον Γέροντα Φιλόθεο, ο οποίος μ’ ερωτούσε αν ήθελα να πάμε στην Αίγινα να προσευχηθούμε μαζί στον Άγιο. Μολονότι βρισκόμουνα σ’ αυτήν την κατάσταση, δεν εδίστασα να πάω μαζί του να προσευχηθώ. Η πίστις μου στην δύναμη της προσευχής είχε πλέον εδραιωθεί μέσα μου, και τίποτε δεν με εμπόδιζε να εκμεταλλεύωμαι κάθε ευκαιρία.

Επήγαμε μαζί με τον Γέροντα, τον μοναχό Λεόντιο, την μητέρα μου, τον αδελφό μου και τους δύο στρατιώτες βοηθούς μου. Ήτο η εορτή των Αγίων Πατέρων. Ο π. Φιλόθεος τιμά και ευλαβείται ιδιαιτέρως τους Αγ. Πατέρες. Αφού ελειτούργησεν ο ίδιος και εκοινωνήσαμεν όλοι, μου ήλθε μια δυνατή επιθυμία να προσκυνήσω τα Λείψανα του Αγίου, και παρεκάλεσα τον Γέροντα να ζητήσει από την Ηγουμένη να ακουμπήσουν τα άγια Λείψανα επάνω στα παράλυτα πόδια μου. Και τούτο, διότι ουδέποτε κατώρθωσα να προσκυνήσω τα Λείψανα του Αγίου, λόγω της μεγάλης σπαστικότητος του σώματός μου (ακαμψίας)….

Μ’ εβοήθησαν τα παιδιά και ακούμπησα τα χέρια μου επάνω. Συγκλονίστηκα. Έτρεμα ολόκληρος. Αισθάνθηκα ότι αγκάλιαζα ολόκληρον τον Άγιο και όχι την λειψανοθήκη… Και έξαφνα, βγήκαν από μέσα μου αυθόρμητα αυτά τα λόγια:

«Άγιε, δεν ήλθα να σου ζητήσω τίποτε σήμερα, αλλά ήλθα να προσφέρω τον εαυτόν μου ολόκληρο στον Χριστό. Εσύ γνωρίζεις τί πρέπει να μου δώσεις… Αν δεν πρέπει να μου δώσεις τίποτε, αξίωσέ με να γίνω ένας στρατιώτης του Χριστού μας, ώστε να γίνωμαι αιτία να δοξάζεται το Όνομά Του σε όποια θέση και αν ευρίσκωμαι, ορθός ή παράλυτος…, και δείξε μου, Άγιε, ότι ακούς την προσευχή μου, για να ενισχύωμαι στην δοκιμασία μου αυτή». Αυτή ήταν όλη μου η προσευχή.

Έφυγα ευχαριστημένος, και πολύ ήρεμος. Απέραντη ειρήνη είχε γεμίσει την ψυχή μου. Ήμουν βέβαιος πλέον ότι το θαύμα θα έλθει, μπορώ να πω ότι το περίμενα. Περίμενα σε κάθε στιγμή ένα χέρι αόρατο να με σηκώσει… Και έπειτ’ από δέκα μέρες, από το τελευταίο εκείνο προσκύνημα στην Αίγινα, ετοιμάσθηκα, όπως κάθε πρωί, να κάμω τις συνηθισμένες μου ασκήσεις. Ξαφνικά αισθάνθηκα ότι κάτι λύθηκε μέσα μου. Σαν να ήμουνα δεμένος και ελύθηκα, και όχι μονάχα αυτό, αλλά αισθάνθηκα την ανάγκη να σηκωθώ μόνος μου… Φωνάζω τότε τα παιδιά, τον νοσοκόμο Δημ. Σχορτσανίτη και τον οδηγό Ιωάννη Χατζάκη και τους λέγω:

«Παιδιά, βοηθήστε με, θα προσπαθήσω να σηκωθώ μόνος μου, χωρίς μηχανήματα». (Μου έβαζαν κάθε πρωί ειδικά ορθοπεδικά μηχανήματα για να στερεώνονται τα πόδια). «Μα θα πέσεις», μου λένε τα παιδιά. «Όχι, τους απαντώ, θα σηκωθώ μόνος μου, μόνο θέλω να με βοηθήσετε λίγο». Διστάζουν, αλλ’ επειδή βλέπουν ότι επιμένω, με σηκώνουν… Και ω, του θαύματος! βλέπω ότι στέκομαι ορθός, και τα γόνατά μου δεν λυγίζουν, όπως άλλοτε… Θέλω έπειτα ν’ ανοίξω τα πόδια μου για να περπατήσω, αλλά πιστέψτε με, είχα ξεχάσει πως βηματίζει ο άνθρωπος. Τους ζητώ να μου δείξουν τί να κάμω για να περπατήσω. Με κυττάζουν με έκπληξη, και μου λένε να σηκώσω το ένα πόδι προς τα εμπρός και έπειτα το άλλο… Προσπαθώ, και βλέπω ότι πάμε καλά….

Με κανένα τρόπο δεν μπορώ να σας μεταφέρω στην ψυχολογική θέση μου της στιγμής εκείνης, και να σας μεταδώσω την αγωνία μου ή να εξηγήσω τον πόθο και την δύναμη που μ’ έσπρωχναν να κινήσω τα πόδια μου στα πρώτα βήματα, χωρίς να φοβάμαι μην πέσω και τσακιστώ. Ή και την χαρά μου ποιος μπορεί να περιγράψη, όταν είδα ότι εστάθηκα και έκανα και βήματα χωρίς βοηθό!! Αυτό, σας αφήνω να το φαντασθήτε μόνοι σας…

Η πρώτη μου σκέψις ήταν να αφιερώσω τα πρώτα μου βήματα μέσα στο Εκκλησάκι του Ιδρύματος, εις ένδειξιν ευγνωμοσύνης, προς Τον πολυεύσπλαγχνο Κύριό μας. Δεν είχα τίποτε άλλο να του προσφέρω….

Εν συνεχεία εκάλεσα τους ιατρούς του Ιδρύματος Δημ. Μουρούλην, Ιωάν. Κωνσταντάκην, τις αδελφές Νοσοκόμες και τους φυσιοθεραπευτάς Χρήστον Χριστόπουλον, Δημήτρ. Τσίγγανον, Γεώργ. Αναγνωστάκην, Παναγ. Μπακούρον, τις δ/δες Χρυσ. Μιχαλεάκου, Πολυτ. Πατέλη, Mαρ. Τσάκωνα κ.ά. και τους έθεσα το ερώτημα: 

«Πιστεύετε ότι είναι δυνατόν να περπατήσω κάποια μέρα; Γνωρίζω ότι έχω πλήρη παράλυση, ατροφία και εκφυλισμό των μυών και ορθοκυστικές διαταραχές. Και κατόπιν όλων αυτών, θα ήθελα να μου πείτε, εάν θα μπορέσω κάποτε να σηκωθώ».

Λαμβάνει τον λόγον ο ιατρός κ. Μουρούλης, ορθοπεδικός, και μου λέει: «Εμείς γνωρίζουμε πώς είσαι ανάπηρος σωματικώς και όχι διανοητικώς, γιατί λοιπόν, αφού γνωρίζεις την κατάστασή σου, μας ερωτάς; Όχι κ. Καλκανδή, δεν θα μπόρεσεις».

Ερωτώ τους άλλους:

«Σεις κ. Κωνσταντάκη;».

-«Δυστυχώς, όχι».

Σεις κύριοι Φυσιοθεραπευταί, κυρίες και κύριοι; Απήντησαν όλοι αρνητικά.

«Όμως εγώ, κύριοι, σας λέγω ειλικρινά ότι μπορώ να σηκωθώ, να σταθώ ορθός και να περπατήσω».

Με ερωτούν:

«Πού στηρίζεσαι και τα λες όλ’ αυτά;».

-«Στον Θεό και μόνο», τους απαντώ. «Στηρίζομαι στην αγάπη του Θεού».

«Θα σηκωθείς τώρα;», με ξαναρωτούν.

«Για σας θα σηκωθώ αύριο. Επιθυμώ να αφιερώσω τα πρώτα μου βήματα στο Θεό».

Μ’ αυτά τα λόγια, τους άφησα και έφυγα. Είπα στα παιδιά να μην πουν τίποτε σε κανένα.

Το απόγευμα καλέσαμε τους ασθενείς στον Ναό, για να δουν το θαύμα, και εκεί τους ανήγγειλα ότι ήλθε η ώρα να περπατήσω, και ότι πρέπει να έχουν θερμή πίστη και απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό, και κάποια μέρα, αργά ή γρήγορα, θα έλθη και η δική τους σειρά, διότι ο Θεός δεν είναι άνθρωπος να κάνει διακρίσεις. Εγώ, δεν είμαι καλλίτερος από σας, τους είπα εν συνεχεία, αλλά αι βουλαί του Θεού είναι ανεξερεύνητοι….

Εν τω μεταξύ καταφθάνει και ο π. Θησεύς ο εφημέριος του Ιδρύματος και μας ερωτά:

«Τί συμβαίνει παιδιά, τί περιμένετε;».

«Πάτερ, του λέγω, ήλθε η ώρα να περπατήσω».

-«Δόξα τω Θεώ, λέγει εκείνος, είναι η παραμονή της εορτής των Αγίων Αναργύρων».

«Τόσο το καλλίτερο» του απαντώ. Μου δίδει και ασπάζομαι την εικόνα των Αγίων Αναργύρων…

Με πιάνουν τα παιδιά από τους βραχίονας, σηκώνομαι, και αρχίζω να περπατώ σταθερά μέσα στο Εκκλησάκι, ψάλλοντας με δάκρυα στα μάτια. «Τις ΘΕΟΣ Μέγας, ως ο Θεός ημών…!».

Τί στιγμή ήταν αυτή!!! Όλοι οι ανάπηροι άρχισαν να κλαίνε και να φωνάζουν δυνατά: «Και εμείς, Θεέ μου, θέλουμε έτσι να περπατήσουμε, βοήθησέ μας». Ήταν κάτι το ασύλληπτο, που δεν είναι δυνατόν να περιγραφή… Με πολύ μεγάλη ψυχική δύναμη όλοι μαζί, κλαίγοντας, εκάναμε παράκληση και εδοξολογήσαμε τον Κύριο του ουρανού και της γης. Όπως καταλαβαίνετε, όσοι με είδαν κατόπιν, έμειναν άφωνοι!!!

Και τώρα όλοι όσοι έχοντας παραμερίσει την Θεία Παντοδυναμία και στηρίζονται μόνο στις επιστημονικές τους γνώσεις με βλέπουν να περπατώ, να κινώ τα χέρια μου, να οδηγώ αυτοκίνητο, να κάνω κωπηλασία, όλοι αυτοί μένουν άφωνοι και σηκώνουν τους ώμους….

-«Μεγάλη η Δόξα Σου, Κύριε, που μας στέλνεις τον πόνο και την δοκιμασία για να μας παιδαγωγήσουν… Τί μεγάλη ευεργεσία μου προσέφερε ο πόνος όλα αυτά τα χρόνια που τον είχα συντροφιά!! Εάν δεν είχα αυτόν τον πόνο, δεν θα είχα στραφή προς τον Θεό. Ο παλαιός άνθρωπος είχε πλημμυρίσει την ψυχή μου, όλο μου το είναι. Αλλ’ ο Πανάγαθος Κύριος με την άπειρη αγάπη Του, έστειλε την μεγάλη αυτή δοκιμασία, που με ωδήγησε να βρω την σωστή πορεία της ζωής, την οποία είχα ολότελα χάσει. Να το μεγάλο νόημα του πόνου…!

Ευτυχισμένοι είναι όσοι το νοιώσουν έγκαιρα και βρουν το ΦΩΣ, που είναι ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Ο Χριστός μας βρίσκεται πάντοτε κοντά μας, πλάι μας, έτοιμος να μας βοηθήσει, αρκεί να τον καλέσουμε….

Μόνον ο Χριστός είναι το Φως του κόσμου, η αλήθεια και η Ζωή. Ο Κύριος μας προειδοποιεί: «Εν τω κόσμω θλίψιν έξεται, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον«».

Η κάθε είδους θλίψις, η ασθένεια, η φτώχεια, η εγκατάλειψις κ.λπ. μαλακώνουν την καρδιά, ωθούν σε προσευχή, οδηγούν σε μετάνοια και εξομολόγηση, καλλιεργούν την υπομονή και την αγάπη, προάγουν τον άνθρωπο ηθικά και πνευματικά, οδηγώντας τον εις σωτηρίαν.

Τέλος και τω Θεώ δόξα.

“Η θαυματουργική θεραπεία

του τετραπληγικού Σταύρου Καλκανδή

ο Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης

και ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος”

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Πηγή ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ

***

Παρακολουθείστε μία συγκλονιστική ομιλία του κυρίου Σταύρου Καλκανδή.

1974, εορτή του Αγίου Νεκταρίου.

Λειτουργεί ο πατήρ Φιλόθεος Ζερβάκος εις το Μετόχι της Μονής, οδός Μακεδονίας 24 και ομιλεί ο κύριος Σταύρος Καλκανδής, αντισμήναρχος εν πολεμική διαθεσιμότητα.

Πόσο κοστίζει αλήθεια ένα θαύμα;

 Ένα θαύμα κοστίζει μόνο σε πίστη, αλλά αυτό δεν το ήξερε ένα μικρό κοριτσάκι που πήγε να το ... αγοράσει για το μικρό του αδελφάκι. Και το πέτυχε!

«Ένα κοριτσάκι, πήρε τον κουμπαρά του κι άδειασε το περιεχόμενο. Μέτρησε τρεις φορές τα κέρματα, του για να μην κάνει κανένα λάθος. Ήταν ένα δολάριο και 11 σέντς. Πήρε τα κέρματα και πήγε στο φαρμακείο της γειτονιάς.

Ο φαρμακοποιός, εκείνη την στιγμή, μιλούσε με ένα καλοντυμένο κύριο και δεν πρόσεξε την μικρή. Το κοριτσάκι έκανε κάποιο θόρυβο με τα πόδια του, αλλά τίποτε. Τότε πήρε ένα από τα κέρματα της και το χτύπησε πάνω στο γραφείο του.
- Τι θέλεις; την ρωτά κάπως εκνευρισμένος εκείνος. Δεν βλέπεις, ότι μιλώ με τον αδελφό μου, που έχω χρόνια να τον δω:

Τότε η μικρή του είπε:
- Θέλω να σου μιλήσω για τον αδελφό μου, που είναι πολύ άρρωστος, και θέλω να αγοράσω ένα θαύμα!
- Συγγνώμη, της απάντησε αυτός, αλλά δεν πουλάμε θαύματα.
- Ξέρετε, είπε το κοριτσάκι, ο αδελφός μου έχει κάτι στο κεφάλι του, που μεγαλώνει, κι ο μπαμπάς μου λέει, ότι μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει. Λοιπόν, ποσό κάνει ένα θαύμα για να το αγοράσω. Έχω χρήματα… .
Ο αδελφός του φαρμακοποιού, που παρακολουθούσε με ενδιαφέρον την συζήτηση, ρώτησε την μικρή τι είδους θαύμα χρειαζόταν ο αδελφός της.
- Δεν ξέρω. του απάντησε με μάτια βουρκωμένα. Εκείνο που ξέρω είναι ότι χρειάζεται εγχείρηση και ο μπαμπάς δεν έχει τα χρήματα. Γι' αυτό, θέλω να πληρώσω εγώ, με τα δικά μου χρήματα.
Στην ερώτηση του καλοντυμένου κυρίου, πόσα λεπτά έχει. Η μικρή του απάντησε «Ένα δολάριο και 11 σέντς, κι αν χρειασθούν και άλλα θα τα βρω».
- Τι σύμπτωση, χαμογέλασε ο καλοντυμένος κύριος. Είναι το ακριβές αντίτιμο για ένα θαύμα, για ένα μικρό αδελφό: Ένα δολάριο και 11 σεντς!
Πήρε τα λεπτά, έπιασε την μικρή απ' το χεράκι, και της είπε: «Πάμε μαζί στο σπίτι σου για να δω τον αδελφό σου και τους γονείς σου και να κάνουμε το θαύμα»...

Ο καλοντυμένος κύριος ήταν ο Κάρτον Άρσμποργκ. ο γνωστός νευροχειρουργός.
Η εγχείρηση έγινε με επιτυχία και ο μικρός αδελφός επέστρεψε στο σπίτι του υγιής.
- Η εγχείρηση ήταν ένα αληθινό θαύμα, ψιθύρισε η μαμά. Απορώ πόσο θα κόστισε.
Η μικρούλα χαμογέλασε. Ήξερε ακριβώς πόσο κοστίζει ένα θαύμα: ένα δολάριο και 11 σέντς, συν την πίστη ενός μικρού παιδιού..

πηγη:ΚΡΑΤΑ ΜΕ ΣΦΙΧΤΑ ΘΕΕ ΜΟΥ

Ένα σύγχρονο θαύμα της Παναγίας της Πορταίτισσας.

Ένα σύγχρονο θαύμα της Παναγίας της Πορταίτισσας.Η μαρτυρία ενός Αρχιερέως

Η ακόλουθος ιστορία αποτελεί πραγματικό γεγονός που έλαβε χώρα στο Νοσοκομείο «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ» στην Αθήνα το 1985 και αποτελεί μία ζωντανή μαρτυρία, ότι ο Άγιος Θεός επιτελεί θαύματα, όταν εμείς ειλικρινά πιστεύομε χωρίς δισταγμούς ή αμφισβητήσεις. Τα όσα γράφονται είναι η προσωπική μαρτυρία του σημερινού εφησυχάζοντος Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος (κατά κόσμο Γεωργίου Λαμπαδαρίου).
 «Γεννήθηκα στην Κάλυμνο στις 14 Μαΐου 1955 από ευσεβείς γονείς, τον Παντελή Λαμπαδάριο και την Καλλιόπη, το γένος Ζαΐρη. Το 1975 έγινε η κουρά μου ως μοναχού από τον σεβαστό Γέροντα μου Αρχιμ. π. Αμφιλόχιο Τσούκο, σημερινό Μητροπολίτη Νέας Ζηλανδίας. Η κουρά έλαβε χώρα στην Ιερά Μονή του Αγίου Παντελεήμονος Καλύμνου και μετονομάστηκα «Ευθύμιος». Στις 20 Μαΐου 1980, γιορτή του Αγίου Πνεύματος, χειροτονήθηκα Διάκονος από τον μακαριστό Μητροπολίτη Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας Ισίδωρο Αηδονόπουλο και στις 6 Δεκεμβρίου 1983 προχειρίζομαι στο βαθμό του Πρεσβυτέρου λαμβάνοντας και το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη από τον Μητροπολίτη Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας κ. Νεκτάριο Χατζημιχάλη.
 »Ένα χρόνο μετά από την χειροτονία μου, στο τέλος Νοεμβρίου του 1984, αισθάνθηκα μεγάλους πόνους στη μέση μου. Νόμιζα, ότι οι πόνοι προήρχοντο από υπερβολική κούραση ή είχα κάποιο πρόβλημα με τα νεφρά μου. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία. Άφησα το πρόβλημα να περάσει. Δεν το πήρα στα σοβαρά. Νόμιζα, ότι ήταν κάτι το περαστικό.
»Αναχώρησα από την Κάλυμνο στις 8 Ιανουαρίου 1985 με σκοπό να δώσω εξετάσεις – χρεωστούσα τρία μαθήματα του πρώτου έτους των Θεολογικών μου σπουδών. Στην Αθήνα μόλις που πρόλαβα να δώσω το ένα από τα τρία μαθήματα που χρεωστούσα. Μέσα σε δύο εβδομάδες, μετά από την άφιξή μου στην Αθήνα τα πράγματα πήραν άλλη τροχιά. Οι πόνοι αυξήθηκαν τόσο πολύ που δεν μπορούσα να βρω ανάπαυση. Το συκώτι πρήστηκε και εγώ ήμουν μόνος μέσα στο διαμέρισμα που είχα ενοικιάσει ακριβώς απέναντι από τη Θεολογική Σχολή.
 »Για μερικές μέρες οι συμφοιτητές μου μ’ έχασαν. Κανείς δεν ήξερε τι απέγινα. Οι στενοί και καλοί μου φίλοι άρχισαν να ανησυχούν. Δεν συνήθιζα να χάνω μαθήματα και αυτό ήταν που τους έκανε να ανησυχήσουν πιο πολύ. Ήρθαν στο διαμέρισμα μου ο διάκονος π. Δημήτριος Αργυρός (σήμερα Αρχιμανδρίτης και Διευθυντής της Εκκλησιαστικής Σχολής Βελλά στα Ιωάννινα), ο Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Ράπτης, σήμερα εφημέριος στο χωριό Άνω Ζάλογγο-Ιωαννίνων, ο Παναγιώτης Σταυρόπουλος, σήμερα Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιταλίας, ο κ. Θεόδωρος Ζήσης, συνταξιούχος Γεωπόνος, κι άλλοι που δεν θυμάμαι. Η κατάσταση ήταν πολύ σοβαρή. Όταν μάλιστα τους έδειξα το πρήξιμο του συκωτιού, ο π. Δημήτριος χωρίς δεύτερη κουβέντα πρόσταξε να πάμε σε νοσοκομείο.
»Πράγματι, οι καλοί φίλοι μου με πήγαν στο νοσοκομείο των Κληρικών στην Αγία Βαρβάρα (τότε ονομαζόταν Ν.Ι.Ε.Ε.). Κάναμε εξετάσεις, αλλά δεν μπορούσαν να εντοπίσουν το πρόβλημα. Μέρα με τη μέρα η κατάσταση χειροτέρευε. Ενθυμούμαι, ότι ένα απόγευμα θέλησα να κατέβω την σκάλα, αλλά κάτι με εμπόδιζε. Αισθανόμουν μεγάλο φόβο. Δεν μπορούσα να ελέγξω τα πόδια μου. Πίστευα ότι θα έπεφτα. Έτσι, γύρισα στο δωμάτιό μου. Το βράδυ θέλησα να πάω για τη σωματική μου ανάγκη. Εκεί διαπίστωσα ότι η υγεία χειροτέρεψε για τα καλά. Πράγματι από εκείνη την βραδιά άρχιζα να χάνω την κινητικότητα των κάτω άκρων. Οι γιατροί άρχισαν να ανησυχούν. Κάλεσαν κάποιο νευρολόγο και εκείνος με συνεργασία κάποιας γιατρού μου έκαναν παρακέντηση. Η γιατρός ήταν εντελώς άπειρη. Ήταν η πρώτη φορά που θα έκανε παρακέντηση. Από τη νευρικότητά της κτύπησε την ρίζα του νεύρου και το δεξί μου πόδι αντέδρασε δυναμικά και με τρομερούς πόνους. Οι πόνοι ήσαν αφόρητοι και η ταραχή μου απερίγραπτη, τόσο πολύ υπόφερα που οι άλλοι ασθενείς από συμπάθεια δεν μπορούσαν να μείνουν άλλο στο κοινό δωμάτιο και βγήκαν έξω. Τα πράγματα δεν ήταν ευχάριστα. Μόλις ο νευρολόγος είδε την σύριγγα είπε, ότι η κατάσταση χρειάζεται νευροχειρούργο.
 »Στο μεταξύ χρόνο φθάνει στην Αθήνα η αδελφή μου, η Θέμις. Μέχρι την ημέρα εκείνη δεν είχα ειδοποιήσει κανένα από του δικούς μου. Δεν ήθελα να ανησυχήσουν. Μετά από πολλές παρακλήσεις μ’ έπεισαν να με μεταφέρουν στο νοσοκομείο «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ». Θυμάμαι, ότι βγαίνοντας από το νοσοκομείο Ν.Ι.Ε.Ε. τελούσαν Θεία Λειτουργία στο παρεκκλήσι. Ήταν η γιορτή του Αγίου Χαραλάμπους (10 Φεβρουαρίου 1985). Έκανα τον σταυρό μου και παρακάλεσα την Παναγία να με προστατεύσει.
»Με το ασθενοφόρο φθάσαμε στο νοσοκομείο «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ». Μου έδωσαν αμέσως κρεβάτι σ’ ένα δωμάτιο με οκτώ άτομα. Οι εξετάσεις δεν καθυστέρησαν. Με πήραν αμέσως και μου έκαναν μυελογράφημα. Η κατάσταση δεν ήταν τόσο ευχάριστη. Προσπάθησα να συνεργαστώ, όσο μπορούσα, με τους γιατρούς. Μόλις τελείωσαν, συνεδρίασαν κάτω από την προεδρία του κ. Καρβούνη. Η διάγνωση δεν ήταν ευχάριστη. Προσβλήθηκα από την σοβαρά ασθένεια μεταστατικού καρκίνου του νωτιαίου μυελού που προκάλεσε την πλήρη παραλυσία των κάτω άκρων. Ήμουν μόλις 29 χρονών.
 »Μ’ έβαλαν σ’ ένα δωμάτιο, για να μου πουν τα αποτελέσματα. Εκεί ήμουν μόνος και από το κρεβάτι παρατηρούσα τα διάφορα εργαλεία. Είχα πλήρεις τις αισθήσεις μου και δεν ήμουν κάτω από την επήρεια κάποιου φαρμάκου. Απλά περίμενα υπομονετικά τα αποτελέσματα. Ξαφνικά ακούω μία αντρική φωνή να μου λέγει:
-«Δεν πρέπει να φύγεις από την Ελλάδα, διότι, η Παναγία θα σε κάνει καλά εδώ μέσα, εάν φύγεις, θα πεθάνεις!»
 »Στο άκουσμα αυτής της φωνής ξαφνιάστηκα και γυρνούσα το κεφάλι μου δεξιά και αριστερά για να δω ποίος μου μίλησε. Δεν ήταν κανείς μέσα στο δωμάτιο. Μονολογούσα και έλεγα:
-«Η φαντασία μου θάταν.»
» Ησύχασα και έβλεπα το ταβάνι του δωματίου. Τότε, μόλις που πέρασαν λίγα λεπτά, η φωνή επαναλήφθηκε για δεύτερη φορά, καθαρά, πεντακάθαρα, όπως και την πρώτη φορά:
-«Δεν πρέπει να φύγεις από την Ελλάδα, διότι, η Παναγία θα σε κάνει καλά εδώ, εάν φύγεις, θα πεθάνεις!»
 »Δεν πρόλαβα να κοιτάξω ξανά και ένας από τους νευροχειρούργους μπήκε στο δωμάτιο και μου είπε:
-«Πάτερ, αποφασίσαμε, ότι δεν μπορούμε να σε χειρουργήσουμε εδώ στην Ελλάδα. Έχομε υπογράψει τα σχετικά έγγραφα. Πρέπει να φύγεις αμέσως είτε για Αγγλία, είτε για Αμερική. Η εκλογή είναι δική σου. Εμείς δεν μπορούμε να σε χειρουργήσουμε.»
»Εγώ αρνήθηκα και του εξήγησα τι ακριβώς συνέβη προ ολίγου στο δωμάτιο. Ο γιατρός μου είπε:
-«Πάτερ, και εγώ είμαι Ορθόδοξος Χριστιανός και πιστεύω στο Θεό, αλλά εδώ παίζουμε την ζωή σου. Κάθε δευτερόλεπτο που περνά δεν είναι σε βάρος της υγείας σου, αλλά της ζωής σου. Πρέπει να φύγεις αμέσως.»
»Τότε, του απήντησα:
-«Όχι, δεν φεύγω απ’ εδώ. Δεν γνωρίζω τι ήταν εκείνη η φωνή, που μου μίλησε. Αλλά, εάν υποθέσουμε ότι ήταν από τον Θεό, τότε δεν θα την παρακούσω, αλλά θα την υπακούσω και εάν εσείς δεν θέλετε να με χειρουργήσετε, τότε προτιμώ να πεθάνω.»
 »Οι γιατροί δεν είχαν άλλη επιλογή. Προσπάθησαν να με πείσουν μέσον της αδελφής μου και του θειου μου, Γιάννη Π. Ζαΐρη, που ήταν τότε Πρόεδρος Εφετών στην Αθήνα. Η αδελφή μου η Θέμις και μερικοί από στους καλούς μου φίλους ήταν πάντοτε δίπλα μου. Ένας από τους Καθηγητές μου, ο κ. Γεώργιος Γρατσέας, ήταν επίσης κοντά μου. Η εγχείρηση έλαβε χώρα χωρίς καμία καθυστέρηση το ίδιο απόγευμα.
»Ο θεράπων γιατρός ήταν ο κ. Κωνσταντίνος Κρασανάκης, Νευροχειρούργος. Όταν με βάλανε στο δωμάτιο για την μεγάλη εγχείρηση είδα απέναντι μου την εικόνα της Θεοτόκου Μαρίας. Την παρακάλεσα λέγοντας:
-«Παναγία μου, εσύ κάνε την εγχείρηση με τα χέρια των γιατρών!»
 »Η εγχείρηση κράτησε αρκετές ώρες. Όταν ξύπνησα από τη νάρκωση δίπλα μου ήταν ο καλός μου φίλος και συμφοιτητής π. Δημήτριος Αργυρός. Πάντοτε τον χαρακτήριζε το θαρραλέο του φρόνιμα. Μού’ δωσε κουράγιο. Βρισκόταν δίπλα μου στις πιο δύσκολες ώρες της ζωής μου, όπως και ο π. Κωνσταντίνος Ράπτης και άλλοι.
»Μετά από λίγο βρέθηκα στο δωμάτιο μου με την αδελφή μου. Οι μέρες περνούσαν και αντιμετώπισα άλλους κινδύνους. Όλα τα εσωτερικά όργανα είχαν παραλύσει. Τίποτε δεν λειτουργούσε κανονικά. Κύστη και έντερα έμειναν παράλυτα και αδρανή. Ευτυχώς που μία νοσοκόμα αντιλήφθηκε το πρόβλημα και πρόσταξε να μου βάλουν καθετήρα, ειδάλλως η κύστη θα σπούσε.
 »Δεν θυμάμαι πόσες μέρες πέρασαν και με επισκέφθηκε ο ιατρός κ. Κωνσταντίνος Αλεξόπουλος, Παθολόγος-Ογκολόγος και σήμερα Διευθυντής Ογκολογικού Τμήματος Γ.Ν.Α. «Ο Ευαγγελισμός». Μου είπε, ότι θα αρχίσει χημειοθεραπεία και με μετέφερε σ’ ένα ιδιαίτερο δωμάτιο στο 10ο όροφο της Β’ Παθολογικής. Εκεί έμεινα το περισσότερο διάστημα της παραμονής μου στο Νοσοκομείο. Προϊσταμένη Νοσοκόμα την περίοδο εκείνη ήταν η Δ/νίς Μαρία Κτενοπούλου.
»Ήταν μία δύσκολη περίοδος, γιατί κάθε μέρα ευρισκόμουν αντιμέτωπος με τον θάνατο. Ήταν μία πάλη μεταξύ ζωής και θανάτου. Αλλά, ποτέ δεν έχασα την πίστη μου ή τις ελπίδες μου ή την εμπιστοσύνη μου στην υπόσχεση του Θεού, ότι θα με κάνει καλά μέσον της Μητέρας Του, την Υπεραγία Θεοτόκο Μαρία, όπως μου αναγγέλθηκε.
 »Στο μεταξύ χρόνο η αδελφή μου θυμήθηκε ένα όνειρο που είχε δει στα μέσα του Γιαννάρη, αλλά δεν είχε δώσει σ’ αυτό σημασία. Είδε την Παναγία ντυμένη ως νοσοκόμα και με κρατούσε στην αγκαλιά της ως βρέφος. Λέγει στην αδελφή μου:
-«Ο αδελφός σου πεθαίνει αυτή την ώρα, αλλά μη φοβάσαι, διότι εγώ θα τον κάμω καλά.»
»Η Παναγία πήρε στα χέρια της ένα νυστέρι και έκανε δύο εγχειρήσεις. Ακριβώς στα ίδια ακριβώς σημεία που έγιναν και οι εγχειρήσεις μου. Τότε πίεσε τις πληγές και απ’ αυτές βγήκε πύο και στο τέλος ένα σκουλήκι. Καθάρισε τις πληγές, τις έραψε και μετά λέγει στην αδελφή μου:
-«Ο αδελφός σου θα ζήσει, αλλά θα κάνει δύο χρόνια για να ξαναπερπατήσει!»
»Η Θέμις, όπως μου είπε, είχε εντελώς λησμονήσει το όνειρο εκείνο και μόνον όταν πραγματοποιήθηκε η δεύτερη χειρουργική επέμβαση, μετά από μήνες, το ξαναθυμήθηκε.
»Το περίεργο είναι, ότι κάθε φορά που ζητούσα από κάποιο επισκέπτη να μου φέρει μία εικόνα, μου έφερναν πάντοτε την εικόνα της Παναγίας της Πορταϊτίσσης του Αγίου Όρους. Έτσι, πίστεψα, ότι ήταν η Παναγία η Πορταϊτισσα που με προστάτευε και της έταξα, ότι, «εάν γίνω καλά, θα Την διακονήσω»
 »Οι μέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες περνούσαν και εγώ ακόμη βρισκόμουν στο κρεβάτι του πόνου χωρίς καμία αλλαγή. Οι ασθενείς στο διπλανό κρεβάτι ερχόντουσαν και έφευγαν, και εγώ ακόμη εκεί. Χρειαζόμουν πολύ υπομονή. Παρ’ όλο που ήμουν κάτω από χημειοθεραπεία, ο καρκίνος μεταδόθηκε σε άλλα σημεία του οργανισμού (πνεύμονες, σηκώτι και αίμα). Από ιατρικής πλευράς δεν υπήρχε ελπίδα. Ο Καθηγητής κ. Αλεξόπουλος, αν δεν επέμενε η Προϊσταμένη Δ/νίς Μαρία Κτενοπούλου, αρνιόταν ακόμα να συνεχίσει την θεραπεία.
-«Είναι άσκοπο να συνεχίσουμε, έλεγε ο γιατρός. Δεν υπάρχει ζωή μέσα του. Το πολύ, μέσα σε δύο ή τρεις μέρες θα πεθάνει. Ας τον αφήσουμε να φύγει χωρίς άλλη ταλαιπωρία.»
»Μάλιστα, ο ίδιος τηλεφώνησε τον Μητροπολίτη Καλύμνου Νεκτάριο και του ανάφερε, ότι:
-«Η κατάσταση είναι σοβαρή. Το πολύ, Σεβασμιώτατε, το Σάββατο ή την Κυριακή θα έχει κοιμηθεί. Να ετοιμαστείτε να τον υποδεχθείτε.»
»Ο Μητροπολίτης Καλύμνου Νεκτάριος κάλεσε τους ιερείς της Καλύμνου σε συνεδρίαση. Τους ανάγγειλε τα όσα ο κ. Αλεξόπουλος του είπε και πρότεινε να προετοιμαστούνε κατάλληλα. Ένας από του ιερείς, ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Ιάκωβος Συριώτης, ζήτησε τον λόγο. Ο Μητροπολίτης του έδωσε την άδεια να μιλήσει. Ο π. Ιάκωβος είπε:
-«Σεβασμιώτατε, δεν νομίζετε, ότι βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα. Εδώ ο άνθρωπός μας δεν πέθανε και εσείς σχεδιάζετε την κηδεία του. Εάν ο κόσμος μάθει το τι συζητάμε αυτή την στιγμή θα μας κυνηγήσει όλους και εσάς πρώτα θα πετάξει στη θάλασσα. Γι’ αυτό, ας περιμένουμε να δούμε το θέλημα του Θεού και μετά ενεργούμε.»
»Ο κ. Αλεξόπουλος, στο μεταξύ χρόνο, ενημέρωσε την αδελφή μου για την κατάστασή μου και πρότεινε να ενημερωθεί η οικογένειά μου.
-«Δεν υπάρχει ζωή μέσα του», έλεγε.
 » Ήταν ημέρα Πέμπτη, θα ήταν μεσημέρι και ενώ μιλούσα με την αδελφή μου, ξαφνικά, βλέπω το εξής όραμα:
»Βρέθηκα σ’ ένα χωριό μέσα σ’ ένα απέραντο δάσος. Όλα ήταν όμορφα και καταπράσινα. Όμως από τα σπίτια των χωριανών έβγαιναν κάποιοι με σατανικά πρόσωπα και άρχισαν να μου ρίχνουν βόμβες, χειροβομβίδες και κάθε είδους όπλα. Τίποτε όμως δεν μ’ άγγιζε. Όλα έπεφταν γύρω μου χωρίς να με βλάπτουν. Εγώ, τότε είπα:
-«Για κοίταξε! Έρχεσαι στο χωριό να βρεις ησυχία και εδώ πολεμά ο ένας τον άλλο».
»Αποφασίζω να φύγω απ’ εκείνο το χωριό. Και πράγματι, ενώ έφευγα, βρίσκομαι σ’ άλλο χωριό. Η ίδια και χειρότερη κατάσταση. Μονολογούσα ξανά και φεύγοντας από το δεύτερο χωριό κατέβαινα ένα μονοπάτι. Συνάντησα δύο νέους στα λευκά ντυμένους που στάθηκαν απέναντι μου. Τα πρόσωπά τους ήταν αστραφτερά σαν τον ήλιο και τα ρούχα τους πάνλευκα. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια την ομορφιά των προσώπων τους. Μόλις αντίκρισα κατάματα τον ένα από τους δύο νέους ένοιωσα σ’ όλο το σώμα μου κάτι περίεργο. Αισθάνθηκα, ότι περνούσα μέσα από το δικό του σώμα και βρέθηκα σ’ άλλο κόσμο πνευματικό, όπου κανείς δεν ήταν παρά αισθανόμουν ζωντανά την παρουσία κάποιου που ήταν αγάπη και ειρήνη. Όλα γύρω μου δένδρα, λουλούδια, φυτά, πέτρες και χορτάρι ήταν από γαλάζιο διαμάντι! Όλα ζωντανοί οργανισμοί, αλλά καμωμένα από γαλάζιο διαμάντι! Μάλιστα, από περιέργεια έσκυψα και άγγιξα με την άκρη του δακτύλου μου ένα τριαντάφυλλο και μονολογούσα:
-«Μα, πώς είναι δυνατό νάναι ζωντανό τριαντάφυλλο, ενώ είναι διαμάντι;»
»Η αίσθηση εκείνη στο άκρο του δακτύλου μου δεν είχε απομακρυνθεί για πολλούς μήνες. Μετά κοίταξα κάτω και είδα στρώματα διάφορα γεμάτα από ανθρώπους που συζητούσαν μεταξύ τους μέσα σε μια ατμόσφαιρα χαράς και ευτυχίας. Όταν σήκωσα το κεφάλι μου για να απολαύσω ξανά εκείνη την πανέμορφη πεδιάδα, βρέθηκα ξανά μπροστά στους δύο νέους. Κάτι μου λέγανε και εγώ απαντούσα. Δεν μπορώ να θυμηθώ την γλώσσα που μιλούσαμε. Ήταν μία γλώσσα που μιλούσα μόνον για εκείνη την στιγμή. Όμως θυμάμαι, ότι ο ένας από τους δύο μου έδιδε κάποιες οδηγίες, γιατί κτυπούσε τον δείκτη του δεξί χεριού στην παλάμη του αριστερού, όπως κάμνομε, όταν δίνουμε οδηγίες σε κάποιο. Όταν συνήλθα από το όραμα και βρέθηκα ξανά με την αδελφή την Θέμιδα. Εκείνη, μάλιστα, νόμιζε, ότι ήρθε το τέλος μου και ότι παραμιλούσα, γιατί το κεφάλι μου ήταν στραμμένο προς την εικόνα του Χριστού.
»Πρέπει να σημειώσω, ότι ο πυρετός εκείνο το διάστημα και για περισσότερο από ένα μήνα ήταν 42.5 C. Κανένα φάρμακο δεν βοηθούσε στο να κατεβάσει τον πυρετό. Εκείνη την περίοδο για μία ολόκληρη εβδομάδα οι νοσοκόμες έπαιρναν τον πυρετό κάθε μία ώρα. Τι κουραστική εβδομάδα ήταν εκείνη! Κάθε ώρα και θερμόμετρο. Νύκτα και μέρα δεν έβρισκα χρόνο να ξεκουραστώ. Πρέπει να ήταν ένα Σάββατο στα μέσα του Μάη 1985. Ο πυρετός να με καίει και ενώ στις 06:00 το πρωΐ ο πυρετός ήταν 42.5 C, στις 07:00 π.μ. έγινε ξαφνικά 36.6 C. Η νοσοκόμα έγινε έξαλλη γιατί νόμιζε ότι μετακίνησα το θερμόμετρο.
-«Πάτερ, μου είπε με αυστηρό τόνο, έχομε κι άλλους ασθενείς να κοιτάξουμε. Βάλτο σωστά αυτή τη φορά!»
»Μα, εγώ γνωρίζω και δεν σφάλλω στη μαρτυρία μου, ότι το είχα τοποθετήσει σωστά και ήμουν αμετακίνητος. Η νοσοκόμα βάζει το θερμόμετρο για δεύτερη φορά. Τα ίδια αποτελέσματα. 36,6 C! Φωνάζει την αδελφή μου τη Θέμιδα. Το ξαναβάζει για τρίτη φορά και πάλι τα ίδια αποτελέσματα. 36,6 C! Τότε φωνάζει την προϊσταμένη, Μαρία Κτενοπούλου, που αντί να εξετάσει το θερμόμετρο τηλεφωνεί αμέσως τον γιατρό μου, τον κ. Αλεξόπουλο.
»Ο γιατρός απουσίαζε εκείνο το πρωινό.   Στη τηλεφωνική τους επικοινωνία η κ. Κτενοπούλου του αναφέρει για την απότομη αλλαγή. Εκείνος δεν πίστεψε, αλλά είπε:
-«Κοιτάξτε, αδελφή, αγαπάμε και σεβόμαστε τον π. Παντελεήμονα, αλλά αυτός ο νέος δεν έχει ζωή μέσα του. Μέσα σε δύο μέρες θα πρέπει να πεθάνει. Πρέπει όλοι να το συνειδητοποιήσουμε.»
»Η κ. Κτενοπούλου και πάλι επέμενε νάρθει να εξετάσει ο ίδιος.
-«Δεν ξέρω αν πρέπει να πεθάνει ή όχι, είπε, αλλά είναι η μοναδική σου ευκαιρία. Έλα να δεις από μόνος σου. Ο πυρετός εξαφανίστηκε!»
»Έτσι, ο γιατρός πείσθηκε και ήρθε στο Νοσοκομείο. Όταν ήρθε ούτε καν με χαιρέτισε, αλλά όταν ο ίδιος έβαλε το θερμόμετρο και είδε ότι ήταν στα φυσιολογικά όρια δεν πίστεψε στα μάτια του και ξανάβαλε το θερμόμετρο. Στη δεύτερη διαπίστωση, που κράτησε 12 λεπτά, μονολογούσε και έλεγε:
-«Ε, είπαμε ότι πιστεύομε, αλλ’ εδώ μέσα παραγίνεται.»
»Και γυρνώντας στους άλλους γιατρούς είπε:
-«Ό,τι έγινε εδώ μέσα δεν ήταν από εμάς. Μόνον ένας Θεός μπορεί να τα κάνει. Αλλά είναι σημάδια για μας. Γι’ αυτό εσύ θα κάνεις αυτό, κι εσύ θα κάνεις το άλλο.»
 »Έδωσε τις κατάλληλες οδηγίες στον κάθε γιατρό να ενεργήσει ανάλογα. Το πρωΐ της Δευτέρας μ’ επισκέφθηκε κατά τις 08:00. Πρώτη φορά τέτοια ώρα. Κάθισε δίπλα μου και με ρώτησε, το πώς αισθανόμουν.
-«Καλά, γιατρέ μου, απήντησα, δόξα το Θεό, καμιά αλλαγή.»
»Εκείνος απήντησε:
-«Ξέρεις, πάτερ, εσύ είσαι σαν τον Λάζαρο, αλλά κάπως διαφορετικά. Γιατί εκείνος πέθανε και τάφηκε για τέσσαρες μέρες. Εσύ, ενώ πέθαινες, πριν προλάβομε να σε βάλουμε στον τάφο, πήδηξες έξω.»
-«Και, λοιπόν, τι θες να πεις;»
-«Να, το Σάββατο πρωΐ μεταξύ 06:00 και 07:00  κάτι συνέβη και άλλαξε όλη την πορεία της αγωγής σου και τώρα χρειαζόμαστε να δούμε τι ακριβώς συνέβη.»
»Εγώ ρώτησα:
-«Τι συνέβη, γιατρέ;»
»Και εκείνος απάντησε:
-«Δεν ξέρω. Αυτό θέλομε να μάθουμε και είναι η μοναδική μας ευκαιρία να το δούμε, αλλά πρέπει να κάνουμε μερικές εξετάσεις.»
 »Επακολούθησαν λεπτομερείς εξετάσεις. Τα αποτελέσματα ήταν θαυμαστά και ενώ τέσσαρες φορές έδειξαν κατάμεστο τον οργανισμό από καρκίνο σ’ αυτό κανένα ίχνος δεν βρέθηκε. Το θαύμα πραγματοποιήθηκε.
 »Το επίσημο ιστορικό υπογεγραμμένο από τον ίδιο τον κ. Κ. Αλεξόπουλο έχει ως εξής:
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ & ΠΡΟΝΟΙΑΣ
Α’ Πε.Σ.Υ. ΑΤΤΙΚΗΣ Ν.Π.Δ.Δ.
Γ. Ν. Α. «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ»
ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Αθήνα 11 Νοεμβρίου 2003
ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ
 Ο ασθενής Λαμπαδάριος Παντελεήμων νοσηλεύτηκε στο Ογκολογικό Τμήμα Β’ Προπ. Παθολογικής Κλινικής από 07/03/85 μέχρι και 16/07/85. Ο άρρωστος εισήχθη εκτάκτως προερχόμενος από την Νευροχειρουργική Κλινική του νοσοκομείου με εγκατεστημένη παραπληγία. Στην Νευροχειρουργική Κλινική είχε χειρουργηθεί επειγόντως λόγω συνδρόμου συμπίεσης νωτιαίου μυελού στο ύψος του Θ8 αποτέλεσμα της ανάπτυξης επισκληριδίου όγκου. Έγινε αποσυμπίεση και αφαίρεση τμήματος του επισκληριδίου όγκου, η ιστολογική του οποίου έδειξε αμετάπλαστο νεόπλασμα με συχγκυτιακά στοιχεία, υπενθυμίζοντα τροφοβλαστικό ιστό. Να σημειωθεί ότι, κατά την αντικειμενική εξέταση στο Ογκολογικό Τμήμα, διαπιστώθηκε ευμεγέθης διόγκωση αρ. όρχεος συνηγορητική πρωτοπαθούς νεοπλάσματος του οργάνου. Ο κλινικοεργαστηριακός έλεγχος έδειξε μεταστατική νόσο στον οπισθοπεριτοναΐκό χώρο και τους πνεύμονες. Ο ασθενής υποβλήθηκε σε συνδυασμένη χημειοθεραπεία με Cisplatin, Vepesid, Bleocin, Vinblastine και συμπλήρωσε πέντε συνολικά κύκλους μέχρι τις 19/06/1985 με αποτέλεσμα πλήρη ύφεση της νόσου.
 Η όλη αντιμετώπιση του ασθενούς συμπληρώθηκε με εκτέλεση αρ. ορχεκτομής.
Έκτοτε ο ασθενής παραμένει σε πλήρη ύφεση και πλήρη δραστηριότητα. Το παρόν χορηγείται μετά αίτηση του ιδίου για κάθε νόμιμη χρήση.
Κ. Γ. Αλεξόπουλος Διευθυντής Ογκολογικού Τμήματος Γ.Ν.Α. «Ο Ευαγγελισμός»
»Μετά από το Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» με πήραν με ασθενοφόρο και πήγαμε στο Ίδρυμα Αποκατάσταση Αναπήρων στη Χασιά της περιοχής Αγίων Αναργύρων. Εκεί έμεινα ένα ολόκληρο χρόνο 1985-1986 και υποβλήθηκα σε εντατική φυσιοθεραπεία. Η κάθε μου άσκηση και κάθε μου κίνηση ήταν και μία προσευχή στην Παναγία, υπενθυμίζοντάς Την για τη δική Της υπόσχεση, ότι θα με έκανε καλά.
 »Στο διάστημα εκείνο αποφάσισα να συνεχίσω να δίδω τις εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, έστω και πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι, για να μη υστερήσω από τους άλλους συμφοιτητές μου. Μάλιστα, αυτό το οφείλω στην αγαπητή μου φίλη και συμφοιτήτρια, Δ/ίδα Μαυρέτα Αλεσίου, γιατί εκείνη ήταν, που με τις απλοΐκές συζητήσεις της πάνω στα θεολογικά μαθήματα, μου άναψε την φλόγα και μου έδωσε κουράγιο για να συνεχίσω. Ζήτησα να μου φέρει τα σχετικά βιβλία. Σήμερα, εάν ολοκλήρωσα τις Θεολογικές μου σπουδές το οφείλω πρώτα στη Χάρη του Θεού και κατόπιν στους αγαπητούς μου φίλους, Δ/ίδα Μαυρέτα Αλεσίου, π. Κωνσταντίνο Ράπτη και π. Δημήτριο Αργυρό, οι οποίοι με βοήθησαν μεταφέροντάς με πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι για να δώσω τις προφορικές ή γραπτές εξετάσεις.
 Μεγάλη ευγνωμοσύνη οφείλω προς όλους τους Καθηγητές μου της Θεολογικής Σχολής της Ποιμαντικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά και πολύ περισσότερο προς την μητέρα μου και την αδελφή μου Θέμιδα Λαμπαδαρίου, που για δύο ολόκληρα χρόνια, νύκτα και ημέρα, δεν έλειψε από το πλευρό μου.
»Η υπόσχεση της Θεοτόκου ολοκληρώθηκε, γιατί ακριβώς μετά από δύο χρόνια άρχισα να περπατώ και όχι μόνον δεν απέθανα, αλλά η Χάρις του Θεού με καταξίωσε να διακονήσω την Εκκλησία του Θεού στην Αφρική και να γίνω πρώτος Επίσκοπος στην Ιεραποστολική Επισκοπή Γκάνας (Δυτική Αφρική, 1999-2004), κατόπιν να διακονώ ως Μητροπολίτης στην ιστορική και αρχαία Μητρόπολη Πηλουσίου (2004-2006) και, σήμερα, ως εφησυχάζοντα Μητροπολίτη Αντινόης, να φιλοξενούμαι από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου κ.κ. Δημήτριο, ο οποίος έδωσε την ευλογία του για να φιλοξενηθώ στην Ιερά Μητρόπολή του.

Στο σύνδεσμο αυτό παρατίθεται το βιογραφικό σημείωμα του Σεβασμιοτάτου κ.κ. Παντελεήμονα
ΠΗΓΗ: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ