Μιλώ για τα παιδιά μου...

Πέρασαν τόσα χρόνια που δε θυμάσαι πια. Ή προσπαθείς να μη θυμάσαι. Μέχρι που ακούς ένα τραγούδι και οι μνήμες έρχονται να σου θυμήσουν ότι υπήρξες παιδί μεταναστών ή ίσως και Μάνα που αναγκάστηκε ν αφήσει τα παιδιά της σε γιαγιά ή σε αδελφή στην πατρίδα... Πόσα δάκρυα χύθηκαν και από τις δυο πλευρές; Πόσα αντίο ειπώθηκαν,πόσες αγκαλιές στερήθηκες, πόση αγάπη είχες να δώσεις μα δε βρήκε προσανατολισμό; Κανείς ποτέ δε θα μπορέσει να σε νιώσει παρά μόνο αν υπήρξε παιδί ή γονιός. Κι εγώ υπήρξα ένα τέτοιο παιδί...
Το αφιερώνω σε όλες τις οικογένειες μεταναστών, ελλήνων και ξένων! Ποτέ ξανά δάκρυα χωρισμού.

Passport please 21 Μαρτίου διεθνής ημέρα κατά της ξενοφοβίας και του ρατσισμού

Είμασταν κι εμείς μετανάστες...

21 Μάρτη είναι η παγκοσμια μέρα κατα του ρατσισμού

Οι Έλληνες μετανάστες των αρχών του αιώνα αλλά και της πιο πρόσφατης μετεμφυλιακής περιόδου, δεν διέφεραν και τόσο πολύ από τους πρόσφυγες που βρίσκονται σήμερα σήμερα στη χώρα μας, κυνηγώντας την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.

Καλό είναι να μην ξεχνάμε το παρελθόν μας, και να σεβόμαστε όσους μας έχουν ανάγκη. Άλλωστε, με το δρόμο που έχει πάρει η χώρα, δεν αποκλείεται τα παιδιά μας να είναι οι επόμενοι μετανάστες...