Αγία Ματρώνα

Η Οσία Ματρώνα γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1881, στο χωριό Σέμπινο της Ρωσίας. Οι γονείς της Δημήτριος και Ναταλία ήταν φτωχοί χωρικοί αλλά πολύ ευλαβείς. Η Αγία ήταν το μικρότερο παιδί από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας. Η μητέρα της λόγω της φτώχειας σκεφτόταν να αφήσει την Οσία σε ένα ορφανοτροφείο μια διπλανής πόλης αλλά μετά από θαυματουργική επέμβαση,- είδε στο όνειρο της ότι ήλθε και κάθησε στο χέρι της ένα άσπρο πουλί με ανθρώπινη φωνή αλλά χωρίς μάτια -, την κράτησαν άνκαι γεννήθηκε αόμματη (δηλαδή χωρίς οφθαλμούς, με κενές τις κόγχες). Βαπτίστηκε Ματρώνα προς τιμήν της Οσίας Ματρώνας της εν Κωνσταντινουπόλει.



Η θεία της εκλογή φάνηκε φάνηκε πολύ νωρίς. Κατά το βάπτισμα της είδαν οι παρευρισκόμενοι να υπάρχει πάνω της ένα σύννεφο που ευωδίαζε. Στη ηλικία των έξι χρόνων σχηματίστηκε στο στήθος της ένα εξόγκωμα σε σχήμα σταυρού. Όπως αφηγείτο η μητέρα της Τετάρτη και Παρασκευή η Οσία δεν θήλαζε αλλά κοιμόταν συνεχώς χωρίς να μπορεί κανείς να την ξυπνήσει.

Σε κάποια πνευματική κόρη της, που της είπε με λύπη ότι δεν μπορεί να δεί τη φυσική ομορφιά του κόσμου αποκάλυψε τα εξής: « Ο Θεός μια φορά μου άνοιξε τα μάτια και μου έδειξε τον κόσμο και όλα τα δημιουργήματα του. Εἰδα τον ήλιο, τα άστρα στον ουρανό και όλα όσα υπάρχουν πάνω στη γη, την ομορφιά της, τα βουνά, τους ποταμούς, το πράσινο χορτάρι, τα λουλούδια τα πουλιά».

Όταν ήταν μικρή λόγω της κοροϊδίας των άλλων παιδιών σταμάτησε να παίζει και έμενε στο σπίτι. Αγωνιζόταν στην προσευχή και γρήγορα φάνηκε το διορατικό, προορατικό αλλά και το θεραπευτικό της χάρισμα. Αν και ήταν αόμματη της δόθηκε, στην ηλικία των έξι ετών, από τον Θεό το χάρισμα της διόρασης αλλά και της προόρασης. Μπορούσε να βλέπει γεγονότα από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, και σε άγνωστους γι αυτήν τόπους. Γνώριζε αμαρτίες, σκέψεις, προβλήματα και πράξεις των ανθρώπων. Ένιωθε και προγνώριζε συμφορές και καταστροφές, με τις ευχές της δέ, θεράπευε πλήθος αρρώστων πού συνέρεαν όχι μόνο από το χωριό της αλλά και από την ευρύτερη περιοχή. Δεκάδες ασθενείς περνούσαν καθημερινά από το σπίτι της και οι περισσότεροι, έχοντας πίστη, γίνονταν καλά… Όλοι οι επισκέπτες για να την ευχαριστήσουν έφερναν μαζί τους πολλά αγαθά. Έτσι η Οσία έγινε βοηθός της φτωχής οικογένειας της.

Η Οσία έζησε και μεγάλωσε μέσα στις λατρευτικές ακολουθίες της Εκκλησίας. Στεκόταν όρθια συνήθως αριστερά της εισόδου.



Στην εφηβική της ηλικία πήγε σε αρκετά προσκυνήματα συχνά συνοδευόμενη από την κόρη ενός πλούσιου ευγενούς της περιοχής. Λέγεται ότι σε μία επίσκεψή της στην Κρονστάνδη, στον ναό όπου λειτουργούσε ο Άγιος Ιωάννης, εκείνος μετά από την Θεία Λειτουργία μέσα στον κατάμεστο από κόσμο ναό του Αγίου Ανδρέα παρεκάλεσε τον κόσμο να παραμερίσει για να περάσει η δεκατετράχρονη τότε Ματρώνα, την οποίαν δεν γνώριζε, λέγοντας: «Έλα Ματρώνουσκα, έλα σε μένα. Ιδού έρχεται η αντικαταστάτριά μου, ο όγδοος στύλος της Ρωσίας!», προμηνύοντας την αποστολή της Αγίας για την εκκλησία και τον πολυπαθή Ρωσικό λαό, στα μετέπειτα χρόνια των διωγμών πού έβλεπε να έρχονται. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν ήταν δεκαεπτά ετών, η Αγία καθηλώθηκε εξαιτίας μόνιμης παράλυσης στα πόδια. Αυτό το γνώριζε γιατί της δόθηκε σημείο με το πότε θα της συμβεί. Έζησε παράλυτη πενήντα χρόνια χωρίς ποτέ να παραπονεθεί, βαστάζοντας το βαρύ σταυρό της. Παρέμεινε καθιστή σε ένα κρεβάτι πενήντα χρόνια, ως το τέλος της οσιακής ζωής της, ευχαριστώντας και δοξολογώντας τον Θεό . Έλεγε ότι την πνευματική αιτία για όσα της συνέβαιναν την γνώριζε μόνο Αυτός.

Σε μικρή ακόμη ηλικία προείπε την Ρωσική επανάσταση του 1917 πού έγινε χρόνια αργότερα, λέγοντας: «Θα ληστεύουν και θα αφανίζουν τις Εκκλησίες, θα αρπάζουν τα εδάφη και θα τα μοιράζουν άπληστα μεταξύ τους, καταδιώκοντας όλους, χωρίς εξαίρεση». Προέβλεψε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα των Γερμανών από τους Ρώσους.

Προβλέποντας τη δολοφονία του Τσάρου, ζήτησε μια φορά από την μητέρα της ένα φτερό μεγάλο. Το μάδησε, και δείχνοντας το στην μητέρα της, της είπε:

- Βλέπεις μαμά, αυτό το φτεράκι;

- Και τι να δω παιδάκι μου, αφού το χεις μαδήσει;

- Έτσι μητέρα, θα μαδήσουν σε λίγο, και τον πατερούλη μας τον Τσάρο…

Η μητέρα της φοβήθηκε, όμως σε λίγο καιρό η προφητεία βγήκε σωστή.

Μετά την κομμουνιστική επανάσταση, όταν και τα αδέλφια της έγιναν μέλη του κομμουνιστικού κόμματος η κατάσταση γι’ αυτήν έγινε αφόρητη γι’ αυτό και μετακόμισε στη Μόσχα το 1925, χωρίς μάλιστα διαβατήριο και άδεια παραμονής, στην οποίαν έζησε μέχρι τέλους της ζωής της βοήθώντας πλήθη δυστυχισμένων και πονεμένων ανθρώπων χωρίς πίστη στο Θεό. Στη Μόσχα δεν είχε μόνιμη στέγη διαμονής αλλά πήγαινε από το ένα σπίτι στο άλλο. Το Σοβιετικό καθεστώς επανειλημμένως προσπάθησε να την συλλάβει. Παρ’ όλο που ήταν τυφλή, τους ξέφευγε την τελευταία στιγμή ειδοποιημένη από τον Θεό με διάφορους περίεργους τρόπους.

Η Αννα Βιμπορνόβα θυμάται το παρακάτω περιστατικό.

«Ήρθε μια φορά ένας αστυνομικός να συλλάβει την Ματρώνα και εκείνη του λέει,

«Φύγε, φύγε γρήγορα, έχεις συμφορά στο σπίτι σου. Η τυφλή δεν φεύγει από σένα, εδώ στο κρεβάτι κάθομαι, δεν πάω πουθενά…»

Την άκουσε ο αστυνομικός, πήγε σπίτι του και βρήκε την γυναίκα του καμένη από την γκαζιέρα. Πρόλαβε και την μετέφερε στο Νοσοκομείο. Όταν την άλλη μέρα ήρθε στην υπηρεσία, τον ρώτησαν,

- Την συνέλαβες την τυφλή;

- Την τυφλή, τους είπε, δεν θα την συλλάβω ποτέ. Χάρη στην τυφλή πρόλαβα να πάω την γυναίκα μου στο Νοσοκομείο. Άμα δεν μου το λεγε θα την έχανα…

Όπου και αν πήγαινε, σε όποιο σπίτι και αν φιλοξενούνταν έφερνε την ειρήνη και την ηρεμία στις ψυχές. Αλλοτε χαριτολογούσε με τους ανθρώπους και άλλοτε τους έλεγχε με δριμύτητα, και τους νουθετούσε. Ήταν επιεικής, θερμή και ευσπλαχνική, δεν έκανε κηρύγματα και διδασκαλίες μα ήταν ολιγόλογη, λακωνική. Δίδασκε τον κόσμο να αποφεύγει την κατάκριση και να εμπιστεύεται το θέλημα του Θεού. Να κάνουν θερμή προσευχή και συχνά το σταυρό τους θωρακίζοντας έτσι τον εαυτό τους. Να αγάπούν τους ασθενείς και ηλικιωμένους. Έλεγε: « άμα άνθρωποι γέροι, άρρωστοι ή εκείνοι που έχασαν τα μυαλά τους σας λένε κάτι δυσάρεστο ή προσβλητικό, μην τους ακούτε, αλλά απλά να τους βοηθάτε. Με όλη την επιμέλεια πρέπει να βοηθά κανείς τους αρρώστους και να τους συγχωρεί ό,τι και να πουν, ό,τι και να κάνουν» .

Η ίδια έκανε συνεχώς πολλούς σταυρούς ώστε στο μέτωπο της σχηματίστηκε μιά μικρή ουλή από τα δάκτυλα της. Μισοκοιμόταν ακουμπώντας πάνω στη γρονθιά του χεριού της. Συμβούλευε όσους την πλησίαζαν να έχουν πίστη στον Θεό, να αφήσουν την αμαρτωλή ζωή τους, να εξομολογούνται, και να ζουν την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Τόνιζε σε όλους ότι η βοήθεια που δίνει δεν είναι δική της, ούτε έχει από μόνη της τέτοια δύναμη. Όλα προέρχονται από τον Θεό.

Σε όλους έλεγε να φορούν πάντοτε το σταυρό τους και να κάνουν προσευχή. « Αδικοχαμένος γίνεται κανείς, όταν ζεί χωρίς προσευχή» έλεγε.

Φοιτητές αποκλεισμένοι πολιτικά από το τότε καθεστώς διηγούνται πώς με τις προσευχές αυτής της τυφλής γυναίκας ξεπέρναγαν τα εμπόδια για την απόκτηση ενός πτυχίου. Ακόμη και αξιωματούχοι του καθεστώτος, κατά παράδοξο τρόπο, βοηθούσαν αυτούς για τους οποίους η Αγία Ματρώνα προσηύχετο.

Την ρώτησε κάποτε η Ζηναΐδα Ζδάνοβα:

- Γιατί επέτρεψε ο Θεός να κλείσουν και να γκρεμίσουν τόσες Εκκλησίες; και απάντησε με τα παρακάτω λόγια,

- Αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Ο λαός είναι σαν υπνωτισμένος και μια φοβερή δαιμονική δύναμη έχει μπεί σε δράση. Βρίσκεται στον αέρα, και διεισδύει παντού. Παλιά, η δαιμονική αυτή δύναμη κατοικούσε στα έλη και στα πυκνά δάση, επειδή οι άνθρωποι πήγαιναν τακτικά στην εκκλησία, φορούσαν και τιμούσαν τον σταυρό. Τα σπίτια τους ήταν προστατευμένα από τις εικόνες, τα κανδήλια πού έκαιγαν, τον αγιασμό πού έκαναν… Τα δαιμόνια πετούσαν μακριά και φοβόντουσαν να πλησιάσουν… Σήμερα όμως, τα σπίτια αυτά αλλά και οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουνε γίνει κατοικητήριο δαιμόνων για την απιστία τους, και την απομάκρυνσή τους από τον Χριστό…

Η αρετή της συνίστατο στην μεγάλη της υπομονή και καρτερία, και την απόλυτη αγάπη της και εμπιστοσύνη στο Θεό. Τρεις ημέρες πριν την κοίμησή της ο Κύριος της απεκάλυψε την τελείωσή της ώστε εκείνη να προετοιμαστεί. Προείπε και τα εξής: «όταν πεθάνω, στον τάφο μου θα έρχονται λίγοι, μόνο οι οικείοι μου, και όταν θα πεθάνουν και εκείνοι θα ερημώσει ο τάφος μου, σπάνια θα έρχεται κανείς. Μα μετά από χρόνια ο κόσμος θα με γνωρίσει και θα έρχονται σαν κοπάδια για να βοηθηθούν. Και εγώ θα τους ακούω και όλους θα τους βοηθώ. Είπε ακόμη: «όλους πού ζητάνε βοήθεια από μένα θα τους συναντώ μετά τον θάνατό τους».

Πλήθος είναι τα θαύματα της Οσίας Ματρώνας. Και όταν ζούσε θαυματουργούσε αλλά και μετά την κοίμηση της μέχρι σήμερα



Κοιμήθηκε στις 2 Μαΐου 1952, ημέρα Παρασκευή. Από τότε χιλιάδες πιστοι ορθοδόξοι από όλο τον κόσμο έχουν βοηθήθει από την Αγία και πολλοί είναι εκείνοι πού επικαλούνται την παρρησία της στον Κύριο. Την Κυριακή έγινε η νεκρώσιμη ακολουθία στο ιερό Ναό του Ιερού Χιτώνος του Κυρίου. Ενταφιάσθηκε στο νεκροταφείο της Μονής του Αγ. Δανιήλ. Στις 8 Μαρτίου 1998 έγινε η ανακομιδή των ιερών λειψάνων της πού μεταφέρθηκαν στην Ιερά Μονή της Αγίας Σκέπης στη Μόσχα, όπου ο τάφος σήμερα έχει γίνει ένα από τα δύο μεγαλύτερα προσκυνήματα της Ρωσίας· χιλιάδες προσκυνητές περιμένουν υπομονετικά καθημερινά για να τα προσκυνήσουν. Με πράξη του ο μακαριστός Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος αναγνώρισε την Αγία Ματρώνα «ως τοπική Αγία της Μόσχας και όλης της Επαρχίας». Η μνήμη της τιμάται στις 2 Μαΐου, ημέρα της κοιμήσεως της.

•  Ηχογραφημένο απόσπασμα από την εκπομπή «Αθέατα περάσματα» στον ραδιοφωνικό σταθμό Πειραϊκή Εκκλησία 91,2 FM.

Αγία Ματρώνα

4' ΓΕΡΩΝ ΠΑΊΣΙΟΣ ' ΣΠΑΝΙΑ ΗΧΟΓΡΆΦΗΣΗ'' ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Ο Χριστός σώζει τετράχρονο κορίτσι από ατύχημα (CBN)

«Ας ζητήσουμε το θερμό χέρι του Θεού»

Του Αλεξάνδρου Σολζενίτσιν Νομπελίστα Ρώσου- συγγραφέα

«Η αξιοθρήνητα απελπιστική κατάσταση στην οποία βούλιαξε η σύγχρονη Δύση, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σ' αυτό το μοιραίο λάθος: Πίστεψε ότι η αμυντι­κή δύναμη του κόσμου βρίσκεται μόνο στα ατομικά ό­πλα, ενώ στην πραγματικότητα η υπεράσπιση της ειρή­νης βρίσκεται κυρίως σε μεγάλες καρδιές και σταθερούς ανθρώπους. Κάθε απόπειρα να βρεθή μια διέξοδος από την κατάσταση πού δημιουργήθηκε στο σημερινό κό­σμο, θα είναι στείρα, αν δεν υπάρξει επιστροφή μετα­νοίας της συνείδησης προς τον Δημιουργό των πάντων. Το νόημα της ζωής μας δεν έγκειται στην αναζήτηση της υλικής επιτυχίας αλλά στην τάση της ψυχής για μια άξια πνευματική ανάπτυξη. Αντί για βιοτικές και επιπό­λαιες ελπίδες των δύο τελευταίων αιώνων, πού μας οδή­γησαν στο μηδέν και στα πρόθυρα ενός θανάτου, πυρηνικού και μη, εμείς με αποφασιστικότητα, ας ζητήσουμε το θερμό χέρι του Θεού, που το απωθήσαμε με τόση επιπολαιότητα και οίηση... Τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας συγκρατήσει στον κατήφορο πού γλιστράμε».

Υπεράνω όλων
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
Θεσσαλονίκη 2011

http://www.impantokratoros.gr/

Ο Θεός στον οποίο δεν πιστεύω

Δεν θα πιστέψω ποτέ στο Θεό
που καταδικάζει την ύλη…
Σ’ ένα Θεό μαζοχιστή.
Σ’ ένα Θεό που απαγορεύει τις ανθρώπινες χαρές…
Στο Θεό που ευλογεί τους νέους Κάϊν της γης ή εμπνέει φόβο.
Στο Θεό καλοκάγαθο «παππού» που ανέχεται τα πάντα.
Στο Θεό που «ξεχωρίζει»μια Εκκλησία,ένα Έθνος,ένα πολιτισμό,μια φυλή,αποκλείοντας όλα τα άλλα…
Στο Θεό -Κριτή που δικάζει με το νόμο στο χέρι…
Στο Θεό που εξαντλούν οι φιλοσοφικές θεωρίες…
Στο Θεό που καταλαβαίνουν μονάχα οι ώριμοι,
οι σοφοί και συστηματικοί.
Στο Θεό που τιμούν όσοι τρέχουν στις εκκλησίες,ενώ εξακολουθούν
να κλέβουν με τέχνη και να συκοφαντούν.
Στον απρόσωπο Θεό των γραφείων των θεολόγων
και των νομομαθών.
Στο Θεό που αρέσκεται στη «φιλανθρωπία»
όσων δεν τηρούν την δικαιοσύνη…
Στο Θεό που καταδικάζει τη σεξουαλικότητα.
Στο Θεό -εκδικητή…
Στο Θεό – όπιο της παρούσας ζωής
και ελπίδα μόνο μιας μεταθανάτιας ύπαρξης.
Στο Θεό του οποίου οι μαθητές αδιαφορούν για τον κόσμο
και την ιστορία.
Στο Θεό που νομίζουν ότι αγαπούν
όσοι δεν αγαπούν κανένα…
Στο Θεό όσων προσεύχονται
για να εργάζονται άλλοι…
Στο Θεό που δεν είναι αγάπη
ούτε μεταδίδει αγάπη…
Δεν πιστεύω στο Θεό στον οποίο
δεν μπορώ να ελπίζω
τη στιγμή που χάνονται όλες οι άλλες ελπίδες μου.
Ναι! Ο Θεός μου είναι ένας Θεός αλλιώτικος!
Πηγή: Χουάν Αρίας, Ο Θεός στον οποίο δεν πιστεύω, εκδ. Πορεία Πνευματική

Αναδημοσίευση: Η Θεολογία Μεσοπέλαγα

Γέρων Ισίδωρος

ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

 ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Αναδημοσίευση ρεπορτάζ της κ. Ευαγγελίας Φαράντζογλου σχετικό με την δραστηριότητα της Σαηεντολογίας προς άγρευση οπαδών¹.

    Κατακαλόκαιρο στην Πανεπιστημίου και κάποιοι με πορτοκαλί μπλουζάκια σε σταματούν για ένα τεστ άγχους στη μέση του δρόμου. Και για να σου αποκαλύψουν μέσα στην παραζάλη της πόλης που βρά­ζει πόσο μυαλό κουβαλάς. Αν εκτός από τη ζέστη ψήνεσαι και από την περιέργεια, μπορεί και να μάθεις, πως γίνεται το «ψά­ρεμα» για την παγκόσμια των σαϊεντολόγων εκκλησία.

«Καλημέρα σας. Μην φεύγετε. Ένα δω­ρεάν τέστ άγχους θέλω να σάς κάνω. Πέ­ντε λεπτά θα μας πάρει μόνο... Για το καλό σας είναι».

Η άγνωστη γυναίκα με το πορτοκαλί t-shirt που με έχει σταματήσει στο πεζο­δρόμιο της Πανεπιστημίου μου δείχνει τη διπλανή στοά και με προτρέπει «σε μια πράξη αγάπης» προς τον εαυτό μου. Μαζί της, δύο ακόμα άτομα έχουν αναλάβει την ίδια αποστολή για τους υπόλοιπους περα­στικούς. Το επόμενο λεπτό βρίσκομαι σε ένα μι­κρό χώρο, καθηλωμένη σε ένα καρεκλάκι μπροστά από μια παράξενη κατασκευή, να κρατώ δύο μεταλλικούς κυλίνδρους στα χέρια.

«Χαλάρωσε», μου λέει η Δέσποινα, η γυναίκα που με οδήγησε εδώ και τώρα κάθεται απέναντι μου ενώ θέτει σε λει­τουργία το μηχάνημα. «Μη φοβάσαι, ένα απλό αμπερόμετρο είναι που όμως κάνει σημαντική δουλειά. Μετράει την ενέργεια του ατόμου», τονίζει και σχεδόν αμέσως ξεκινάει τις ερωτήσεις. Πως σε λένε, πό­σων χρονών είσαι, που εργάζεσαι πως τα πας με τους γονείς σου, έχεις φίλους, οι σχέσεις σου με τους συναδέλφους σου πως είναι, είσαι ευχαριστημένη από τη ζωή σου, τι σου λείπει, αισθάνεσαι ότι χάνεις τα λό­για σου όταν έχεις να αντιμετωπίσεις μια άβολη κατάσταση;

Η συνέντευξη -όπως η ίδια αποκαλεί την ανάκριση πρώτου βαθμού- τρέχει και ανάμεσα στις ερωταπαντήσεις αρχίζω να παρατηρώ το χώρο γύρω μου. Γρήγορα διαπιστώνω πως η αρχική καχυποψία μου -εξαιτίας της οποίας έδωσα ψεύτικα στοι­χεία- είχε βάσεις. Οι τοίχοι είναι καλυμμέ­νοι με τεράστιες αφίσες της Διανοητικής, τα φυλλάδια για τη «σύγχρονη επιστήμη της πνευματικής υγείας» είναι διάσπαρτα στο μακρόστενο τραπέζι και οι προσωπο­γραφίες του Ρον Χάμπαρντ -εμπνευστή της Διανοητικής και ιδρυτή της Σαϊεντολογίας- βρίσκονται σε όλα τα εξώφυλλα των βιβλίων γύρω μου.

Σκέφτομαι πως αυτή δεν είναι η πρώτη μου «συνάντηση» με τον Χάμπαρντ και τη Σαϊεντολογία. Αρκετά χρόνια πριν, ως μαθήτρια λυκείου, είχα για τα καλά πα­τήσει την μπανανόφλουδα σε μια έκθε­ση βιβλίου. Τότε είχα δώσει τα αληθινά στοιχεία μου σε πωλητή της Διανοητικής και για αρκετό καιρό μετά προσπαθούσα να πείσω τη μητέρα μου -που έβλεπε έντρομη τα φυλλάδια της Σαϊεντολογίας να φτάνουν στο σπίτι με καταιγιστικούς ρυθμούς- πως δεν έχω μπλέξει με αιρέσεις και «τελοσπάντων, αφήστε με, είμαι καλά».

Τώρα κοιτάζω έναν νεαρό που κρατάει νευρικός τους κυλίνδρους στα χέρια του. Αναρωτιέμαι αν καταριέται την ώρα που πάτησε κι αυτός τη δική του μπανανό­φλουδα -με τη μορφή δωρεάν τεστ άγχους αυτή τη φορά- και σκέφτεται πως θα ξε­μπλέξει ή αν απλώς έχει αγωνία για τα αποτελέσματα της αμπερομέτρησης.

Ο χρόνος κυλάει... Τα δικά μου πέντε λεπτά τελείωσαν. Το μηχάνημα έβγαλε δι­άγνωση και η Δέσποινα με κοιτάει τώρα με μεγάλη συμπάθεια αλλά και αφοπλιστικό χαμόγελο. «Έχεις τρομερό άγχος, το πα­ρελθόν σου σε στεναχωρεί και οι αρνητικές σκέψεις έχουν μπλοκάρει τον ψυχισμό και το υποσυνείδητό σου», λέει και μου ζητάει να μη στενοχωριέμαι γιατί «κοίταξε με, κι εγώ σε παρόμοια κατάσταση με εσένα ήμουν μέχρι που στράφηκα στη Διανοητι­κή και βρήκα τις λύσεις σε όλα μου τα προ­βλήματα. Τώρα πια ξέρω πως να αντιμε­τωπίσω το κάθε τι, λέω και κάνω αυτό που θέλω τη στιγμή που το θέλω». Συγχρόνως προσπαθεί να μου πουλήσει... «τζάμπα, μόλις 16 ευρώ»! τη «Βίβλο της ευτυχίας» -«ένα πολυσέλιδο τόμο για να μάθεις πως θα αντιμετωπίζεις την πηγή όλων των κακών, την αντιδραστική διάνοια».

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή παίρνει μπρος η... αντιδραστική μου σκέψη. Προφασίζομαι καθυστέρηση στη δουλειά μου και ζητάω ευγενικά να φύγω. «Περίμενε λίγο να σου εξηγήσω, τι ακριβώς κάνου­με και μετά είσαι φυσικά ελεύθερη να φύγεις», μου λέει και τονίζει με νόημα το «ελεύθερη». Επιμένω και, πριν προλάβω να σηκωθώ από την καρέκλα, μου δίνει μια πρόσκληση για το σεμινάριο της επόμενης ημέρας, αυτή τη φορά στα άντρα της παραθρησκευτικής οργάνωσης επί της Πατη­σίων. Μαζί με έναν οδηγό «κοινής λογικής για καλύτερη ζωή» και ένα φυλλάδιο με το πρόσωπο του Αϊνστάιν στο κέντρο και τη φράση «Χρησιμοποιούμε μόνο το 10% των διανοητικών ικανοτήτων μας. Μάθε που βρίσκεται το υπόλοιπο 90%» τυπωμένη με τεράστια γράμματα.

Τα παίρνω, χαιρετώ και φεύγω. Αν είχα μείνει θα προσπαθούσα να καταπολεμήσω το «πρόβλημα επικοινωνίας και αντιδρα­στικής διάνοιας» που διέγνωσε το τεστ με ειδικά προγράμματα που περιλαμβάνουν αρχικά λήψη βιταμινών, διάβασμα των κηρυγμάτων του Χάμπαρντ επί παντός -από μαθησιακές δυσκολίες μέχρι εξάρ­τηση από ναρκωτικές και άλλες ουσίες έως και αντιμετώπιση των κινδύνων της ακτινοβολίας- και συνεδρίες επικοινωνίας για να «καθαρίσει» το μυαλό. Και μάλλον θα έβλεπα τις τσέπες μου να αδειάζουν, καθώς το κόστος όλων αυτών ξεκινάει από λίγα ευρώ -για τα σκευάσματα βιτα­μινών και τα φυλλάδια για αρχαρίους- και μπορεί να ξεπεράσει τις δεκάδες χιλιάδες, όσο φυσικά προχωρά κανείς τα στάδια του εξαγνισμού και τις πύλες μιας αίρεσης που υποστηρίζει ότι έχει διεθνώς περισσό­τερους από 12.000.000 οπαδούς, ανάμεσα τους και τους διάσημους «κράχτες» Τομ Κρούζ και Τζον Τραβόλτα, και σχεδόν 500 ιεραποστολές, τις περισσότερες από αυτές στις Η.Π.Α.

1. «Που έχεις το μυαλό σου;», Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία-Έψιλον, 22/8/2010, σ. 27.

Από το περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ (ΑΠΡΙΛΙΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 2011, ΤΕΥΧΟΣ 64)

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον    www.egolpion.com

16  ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ  2011

Ο Γέροντας Παΐσιος μιλάει για την αγάπη και την ταπείνωση

Ρακοβαλής Αθανάσιος:Ἐμπειρίες ἀπὸ τὸν Πατέρα Παΐσιο

Δεῖτε τὴ συγκινητικὴ ὁμιλία τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ κ. Ρακοβαλὴ, o ὁποῖος εἶναι συγγραφέας τῶν βιβλίων «Ὁ πατὴρ Παΐσιoς μοῦ εἶπε» και "Ο Γκουρού, ο νέος και ο Γέροντας Παΐσιος". Προσέξτε ἰδιαίτερα τὸ τελευταίο μέρος του βίντεο, ὅπου ὁ ὁμιλητῆς ἐξομολογεῖται τὴν μεταστροφή του ἀπὸ τὸν ἰνδουισμὸ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ ἀείμνηστου Γέροντα.
Ἀναρτήθηκε ἀπὸ ὁδοιπόρος http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2011/09/blog-post_12.html

Η πράξη του Ιερέα από την Εύβοια κόντρα στην ανθρώπινη λογική

«Με τι λόγια να περιγράψω την ψυχή αυτού του μάρτυρα ιερέα που έχασε το παιδάκι του ετών 7 μόνο.
Με τι λόγια να περιγράψω την τραγικότητα της στιγμής που το παιδί του, ετών 7 μόνο, έπεφτε βαριά τραυματισμένο την ώρα της Ανάστασης του Kυρίου.

Με τι λόγια να περιγράψω ότι την ίδια στιγμή που ο ίδιος ο ιερέας ανέγγελε την πανηγυρική ανάσταση του Κυρίου μας το ίδιο του το σπλάγχνο έπεφτε ανεπανόρθωτα τραυματισμένο και λίγες μέρες μετά νεκρό.

Με τι λόγια να περιγράψω το μεγαλείο της ψυχής του, που μόνο ένας Άνθρωπος του Θεού με Α κεφαλαίο μπορούσε να κάνει, να συγχωρέσει τον φονιά, έστω και ακούσιο, του μικρού του παιδιού. Να αρνηθεί την δίωξή του.

Με τι λόγια να περιγράψω τι Πάσχα έκαναν όλοι αυτοί που ασχολούνται με τα ανούσια και λιγότερο σημαντικά, πόσα πήγε το αρνάκι φέτος, τον οβελία, τις κροτίδες, τα άσχετα με το Πάσχα «Χρόνια Πολλά», αλλά και τι Πάσχα έκανε ο μακρόθυμος αυτός ιερέας που την στιγμή που του παρουσιάστηκε απέδειξε αν είναι του Χριστού ή του αντιθέτου.
Όλα αυτά που λέει το ευαγγέλιο ο Χριστός μας, συμπυκνωμένα σε μια πράξη, σε έναν άνθρωπο. Να η ευκαιρία, η ομολογία. «Είσαι μαζί μου τέκνον; Απόδειξε το. Είσαι με τον αντίθετον, δεν είσαι μαζί μου. Δεν μπορείς να δουλεύεις σε δύο αφέντες» [βλ. κατά Ματθαίον 6, 24].

Άραγε ένας άνθρωπος καλός, όπως η κοινωνία μας τον χαρακτηρίζει, θα μπορούσε να συγχωρέσει αλλά και να ζητήσει να μην διωχθεί ο φονιάς του παιδιού του;
Κατηγορηματικά σας λέω όχι, εκτός πολύ λίγων εξαιρέσεων. Η πράξη αυτή είναι γνώρισμα ανθρώπου που έχει βιώσει και βιώνει τον Χριστό μέσα του. Έχει αγαπήσει πρώτα τον Θεό του, όπως άλλωστε είναι και η πρώτη εντολή που λέει να αγαπήσουμε Κύριο το Θεό μας εξ΄ όλης της υποστάσεως μας. Μετά έπεται το να αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν. Γιατί αν αγαπήσεις πρώτα το Θεό σου, σημαίνει να τηρήσεις όλες τις εντολές του, όχι φοβικά, δουλικά, αλλά από την αγάπη που έχεις προς Αυτόν. Η αγάπη προς τον Θεό σε ωθεί στην τήρηση των εντολών Του, αλλά και η τήρηση των εντολών του σε ωθεί και πάλι σε αγάπη προς τον Θεό. Έτσι αναπόδραστα τηρώντας όχι με βία αλλά εν ειρήνη τις εντολές του, συγχωρείς τον φίλο αλλά και τον εχθρό σου, υπομένεις το κακό που ο άλλος σου προξένησε, προσεύχεσαι γι΄αυτόν, δεν τον φθονείς δεν τον μισείς, δεν λογίζεσαι το κακό, πάντα υπομένεις και αγαπάς όλους και όλα άνευ όρων και ορίων. Να πώς ο τραγικός αλλά και συνάμα άγιος αυτός ιερέας κατάφερε να μην επιτρέψει στην ψυχή του να στραφεί ούτε δευτερόλεπτο εναντίον του ακούσιου φονιά του παιδιού του. Έδρασε ως άλλος άγιος Διονύσιος, ο οποίος όχι μόνο συγχώρεσε τον φονιά του αδελφού του αλλά τον έκρυψε και ψευδομαρτύρησε για να μην συλληφθεί και εκτελεστεί. Τι μπορεί να χωρίζει τον άγιο Διονύσιο από τον ιερέα. Τίποτα, έδρασαν με τον ίδιον τρόπο. Μια η διαφορά ο ένας είναι κεκοιμημένος και ο άλλος εν ζωή. Άγιος ο ένας άγιος ο άλλος.

Μήπως ο ιερέας δεν είναι μάρτυρας, μήπως δεν είναι ομολογητής, δεν ομολόγησε Χριστόν με την πράξη της συγχώρεσης προ το δύστυχο φονιά του παιδιού του;
Πόσοι από εμάς τους Χριστιανούς, αλλά και μη, θα προβαίναμε σε τέτοια πράξη συγχώρεσης. Είμαστε Χριστιανοί του καναπέ , της πολυτέλειας και του «δόξα τω Θεώ» αλλά μόνο όταν όλα μας πάνε καλά. Ασφαλώς θα ωρυόμασταν για παραδειγματική του τιμωρία , θα βρίζαμε , θα καταριόμασταν και για συγχώρεση ούτε λόγος. Είμαστε τις περισσότερες φορές μόνο για το θεαθήναι, για τα φιλανθρωπικά παζαράκια, να δούμε κόσμο , να μας δει κόσμος, χαμόγελα, συνθήματα ανούσια. Κρίνουμε τι έκανε ο τάδε ιερέας τι είπε, τι αυτοκίνητο οδηγεί. Τι φόρεσε η πρεσβυτέρα, μα γιατί η εκκλησία να έχει λεφτά. Κόβουμε εκπομπές Χριστιανικές από την τηλεόραση (βλέπε ΕΤ Αρχονταρίκι) για να βάλουμε πράσινες εκπομπές …και το ποιο βασικό το πετάμε στα σκουπίδια. Πού είναι η αγάπη στο Θεό, που είναι η τήρηση των εντολών του. Πού είναι η συγχώρεση, η ακατακρισία. Ο ήλιος, έλεγε ο γέροντας Παΐσιος την λάσπη την κάνει πέτρα, την σκληραίνει, το κερί το λιώνει, το μαλακώνει. Ο ιερέας απέδειξε , όχι σε εμάς τους δύστυχους αλλά στον Θεό ότι η ψυχή του είναι σαν κερί. Δεν σκληρύνθηκε. Συγχώρησε.

Έχουμε γράψει με τη ζωή μας το αντι-ευαγγέλιο. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, εμείς εξυμνούμε τους υπερήφανους, συγχωράτε τους εχθρούς σας, εμείς μίσος στους εχθρούς σας, μακάριοι οι ελεήμονες, εμείς λέμε ας δώσει η εκκλησία που έχει.

Φυσικά για τους πλείστους που το έχουν συνήθειο να κατηγορούν αδίκως τους ιερείς η πράξη του ιερέα είναι βλακώδης, γι΄ αυτούς είναι κορόιδο. Εάν η ζωή τελείωνε εδώ ίσως ανθρωπίνως να έχουν δίκιο. Όμως αν πραγματικά πιστεύουμε το Χριστό και τον εμπιστευόμαστε τότε είμαστε σίγουροι ότι εδώ είναι ο προθάλαμος της αιωνιότητας.
Με μια τέτοια προοπτική πρέπει να σκεπτόμαστε και να δρούμε στην πρόσκαιρη μας ζωή.

Ας ελπίσουμε ότι ο Θεός θα αναπαύσει την αγία ψυχούλα του παιδιού και ας απαλύνει τον πόνο του προσωρινού αποχωρισμού των γονέων του από το σπλάγχνο τους».

Νέαρχος Παναγή, Ορθοδοντικός, Λεμεσός

Πηγή: Ο Νεκρός | LOCKHEART WORLD
φωτο: spudart

Μιλώ για τα παιδιά μου...

Πέρασαν τόσα χρόνια που δε θυμάσαι πια. Ή προσπαθείς να μη θυμάσαι. Μέχρι που ακούς ένα τραγούδι και οι μνήμες έρχονται να σου θυμήσουν ότι υπήρξες παιδί μεταναστών ή ίσως και Μάνα που αναγκάστηκε ν αφήσει τα παιδιά της σε γιαγιά ή σε αδελφή στην πατρίδα... Πόσα δάκρυα χύθηκαν και από τις δυο πλευρές; Πόσα αντίο ειπώθηκαν,πόσες αγκαλιές στερήθηκες, πόση αγάπη είχες να δώσεις μα δε βρήκε προσανατολισμό; Κανείς ποτέ δε θα μπορέσει να σε νιώσει παρά μόνο αν υπήρξε παιδί ή γονιός. Κι εγώ υπήρξα ένα τέτοιο παιδί...
Το αφιερώνω σε όλες τις οικογένειες μεταναστών, ελλήνων και ξένων! Ποτέ ξανά δάκρυα χωρισμού.

Ο άγιος Νεκτάριος θεραπεύει την μικρή Βαρβάρα

Ο άγιος Νεκτάριος θεραπεύει την μικρή Βαρβάρα

2 09 2011

ΔΕΙΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

http://www.egolpion.com/thavmata_tou_agiou.el.aspx

Στο θάλαμο 2 του δεύτερου ορόφου, εκεί στο Αρεταίειο, όπου ο Άγιος Νεκτάριος άφησε την τελευταία του πνοή, καίει σήμερα διαρκώς ένα καντήλι μπρος στην πάνσεπτη εικόνα του.
Καθημερινά περνούν από κει πλήθος πιστών, κυρίως αρρώστων, οι οποίοι στέκονται για λίγο και νοερά αφήνουν τους στεναγμούς της καρδιάς τους, σαν μια θερμή ικεσία προς τον φιλάνθρωπο άγιο. Και κείνος φαίνεται να συγκατανεύει. Τους δίνει κουράγιο με το ιλαρό του βλέμμα και ενισχύει την πίστη τους. Τους θυμίζει ότι και ο ίδιος πόνεσε ψυχικά και σωματικά αλλά ενισχυόταν πάντα από την αδιάκοπη επαφή του με το Θεό.

Τα Θαύματα του Αγίου μας είναι πολλά. Τόμοι ολόκληροι έχουν γραφτεί για αυτά. Θα αναφέρω μια ιστορία γεμάτη με την «παρουσία» και παρέμβαση του αγίου Νεκταρίου, αρκετά πρόσφατη, που έγινε αφορμή πολλοί συνάνθρωποί μας να δουν και να ζήσουν την ευεργεσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού προσφερομένη διαμέσω των θείων δοχείων χάριτος, των Αγίων μας.

Ήταν ανήμερα του Αγίου Πνεύματος (Ιούνιος 2006) όταν η μικρή Βαρβάρα στην ηλικία των 10 ετών χτυπήθηκε από εγκεφαλική αιμορραγία. Η μεταφορά στο νοσοκομείο Παίδων ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ, έγινε σχετικά γρήγορα και σε διάστημα 2 ωρών το κοριτσάκι χειρουργήθηκε από τον Διευθυντή Νευροχειρουργικής Μονάδος κ. Προδρόμου. Στο μετεγχειρητικό διάστημα και μετά από 3 ώρες η μικρή παρουσίασε και νέα αιμορραγία. Χειρουργήθηκε ξανά, αλλά οι γιατροί ήταν απαγορευτικοί σε αισιόδοξες προβλέψεις.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης χειρουργικής επέμβασης οι γονείς παρακάλεσαν τον άγιο Νεκτάριο να τους βοηθήσει. Και πράγματι και οι δύο ένιωθαν την παρουσία του μέσα στους διαδρόμους του νοσοκομείου και είχαν την εντύπωση πως είναι παρών στο χειρουργικό τραπέζι! Η εγχειρήσεις ολοκληρώθηκαν αλλά οι γιατροί δεν άφηναν περιθώρια αισιοδοξίας στους γονείς.
Ο Διευθυντής της Νευροχειρουργικής Μονάδας κος Προδρόμου ήταν κατηγορηματικός: Παιδιά με τέτοιο χτύπημα σε ποσοστό 80% πεθαίνουν κατά τη μεταφορά στο νοσοκομείο[!!!]…αν επιζήσουν της επέμβασης πεθαίνουν σε διάστημα 10-20 ημερών μετά από αυτή…. και φυσικά ούτε λόγος για φυσική αποκατάσταση αν παρόλα αυτά καταφέρουν να επιζήσουν!!!! Οι γονείς σε καμία περίπτωση δεν έχασαν το κουράγιο τους και την πίστη τους.
….έχουν περάσει 3 μήνες από τότε. Η μικρή Βαρβάρα, σύμφωνα με τα λεγόμενα της ιατρικής ομάδας, θα έμενε τουλάχιστον 3 μήνες στο νοσοκομείο και φυσικά δεν μπορούσε να καθορίσει ούτε κατά προσέγγιση τον απαιτούμενο χρόνο φυσικοθεραπείας για την ΜΕΡΙΚΗ αποκατάσταση.
Η Βαρβαρούλα ήδη ολοκλήρωσε την φυσιοθεραπευτική αγωγή επιτυχώς και ακολουθεί μαθήματα ε’ δημοτικού με δάσκαλο κατ’ οίκον, για ψυχολογικούς λόγους. Ο άγιος Νεκτάριος έκανε άλλο ένα θαύμα.
Τελειώνοντας την μικρή αυτή ευχαριστία προς δόξαν Θεού θα αναφέρω τα λεγόμενα Ιατρού της εντατικής μονάδας του ΠΑΙΔΩΝ, σε ερώτηση αν πιστεύει στο Θεό.
- Πιστεύω στο Θεό γιατί τον βλέπω εδώ μέσα καθημερινά!

   Σημείωση εγκόλπιου: Έχουν περάσει 5 ολόκληρα χρόνια από εκείνη την ημέρα. Η Βαρβάρα είναι μια χαρά. Πεντακάθαρη. Θα ήθελα να πω πολλά για την ευλογημένη παραμονή στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία” εκείνη την περίοδο αλλά είναι προσωπικά βιώματα και δεν θέλω να εμπορευματοποιηθούν. Ήδη πολλοί θα γελάσουν ή θα σχολιάσουν αρνητικά. Κατανοητό κι αυτό. Άλλωστε η πίστη είναι… ελπιζομένων πεποίθησις, βεβαίωσις πραγμάτων μη βλεπομένων. Η δοκιμασία αυτή ήταν το μεγαλύτερο δώρο του Θεού προς τους γονείς της Βαρβάρας και αυτοί το είδαν εκείνη τη στιγμή και το αγκάλιασαν με λαχτάρα! Μου έλεγε ο πατέρας της ότι σε μια κρίσιμη νύχτα όπου το παιδί δεν έπρεπε επ΄ουδενί λόγω να ανεβάσει πυρετό, της έβαλαν θερμόμετρο και αυτό πήγε στο 41 αμέσως! Έπιασαν αμέσως την παράκληση της Θεοτόκου. Διάβαζαν και κοίταγαν και το παιδί ταυτόχρονα. Τέλειωσε η Παράκληση. Το θερμόμετρο έδειξε 36. Δεν απόρησαν, ήξεραν. Το παιδί ήταν σε καλά χέρια. 

Γιατί όμως ο άγιος Νεκτάριος; Τον άγιο έβλεπαν οι γονείς στους διαδρόμους του χειρουργείου. Στην πραγματικότητα; Ήταν φαντασία τους; Δεν μπορούν να πουν με βεβαιότητα. Ποιός νοιάζεται αλήθεια;  Η μικρή μπήκε στο νοσοκομείο στις 6 Ιουνίου ανήμερα του Αγίου Πνεύματος. Βγήκε ανήμερα της Αγίας Παρασκευής. 50 μέρες. Και έφυγε περπατώντας! Το Σεπτέμβρη πήγε σχολείο! Απίστευτο έτσι; Όχι αν έχεις το Χριστό να σε προσέχει!

Ο άγιος Νεκτάριος ας πρεσβεύει υπέρ ημών τω Θεώ…

αναδημοσίευση από http://egolpio.wordpress.com/2011/09/02/nektarios_varvara/

Σαν σήμερα ένας άγιος επέστρεψε στον ουρανό. 1924-1994 Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης

Σάν σήμερα (12 Ἰουλίου) τό 1994 ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω ὁ Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

Διδαχές - Προφητείες - Σημεία των Καιρών

Ο Γέρων Παΐσιος ή Όσιος Παΐσιος (κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης), ήταν Έλληνας μοναχός που έζησε κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα.

Ο Γέρων Παΐσιος γεννήθηκε στα Φάρασα της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία, στις 25 Ιουλίου του 1924.
ο Γέροντας Παΐσιος «κοιμήθηκε» την Τρίτη 12 Ιουλίου 1994 και ώρα 11:00. Ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Έκτοτε, κάθε χρόνο στις 11 προς 12 Ιουλίου, στην επέτειο κοιμήσεως του Γέροντος, τελείται αγρυπνία στο Ιερό Ησυχαστήριο, με συμμετοχή χιλιάδων πιστών.

Η φήμη του ως αγίου στο ορθόδοξο ποίμνιο είναι μεγάλη, λόγω της προσωπικότητάς του και του πλήθους των μαρτυριών από ανθρώπους ορθόδοξων πιστών και μη, για χαρίσματα που διέθετε (προφητικό χάρισμα ή θεραπευτικό κλπ).
Ο σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ.κ. Ιερόθεος Βλάχος, έχει προτείνει την κατάταξη του στα δίπτυχα της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως αγίου.


Σχετικά με το βίο του Γέροντος Παϊσίου μπορείτε να διαβάσετε στη Βικιπαίδεια: Γέρων Παΐσιος

Πνευματική Παρακαταθήκη του Γέροντα Παΐσιου

Γενικά

Ο Γέρων Παΐσιος ήταν ένας πολύ απλός άνθρωπος, ο οποίος πίστευε στο λόγο του Ευαγγελίου, κάνοντας τρόπο ζωής τον μοναστικό βίο και τις διδαχές της ορθόδοξης ασκητικής παράδοσης. Οι εγκύκλιες γνώσεις του περιορίζονταν στο επίπεδο του δημοτικού. Παρ' όλα αυτά ξεχώριζε για την «χαριτωμένη» απλότητά του και την έντονη αγωνία που τον διακατείχε για την βοήθεια των συνανθρώπων του, που αναζητούσαν ένα πνευματικό καθοδηγητή. Ο ίδιος αποτελούσε παράδειγμα ανθρώπου αφιερωμένου στον Θεό, αφαιρώντας τις προσωπικές επιδιώξεις και τα προσωπικά θελήματα. Η υπακοή, η άσκηση, η ταπείνωση, η ευσέβεια, το φιλότιμο και πάνω από όλα η αγάπη και η μακροθυμία, αποτελούσαν τρόπο ζωής για τον ίδιο, αλλά και διδαχές για όσους αποζητούσαν ένα λόγο παρηγοριάς ή κάποια επίλυση προσωπικού προβλήματος.

Διδαχές

Λογισμοί. Μεγάλο βάρος έδινε στον λογισμό ο Γέροντας. Πάντα ανέφερε ότι όλα ξεκινούν από τους καλούς λογισμούς, οι οποίοι αποδιώκουν τους κακούς. Να σκεπτόμαστε θετικά για τον συνάνθρωπο και όχι αρνητικά, γιατί αλλιώς εισέρχεται η πονηριά στον άνθρωπο και η ισχυρογνωμοσύνη. Μάλιστα ανέφερε να μην εμπιστευόμαστε και τους δικούς μας λογισμούς και να δίνουμε χώρο στο θέλημα του Θεού, γιατί όποιος κάνει κάτι τέτοιο βγαίνει πάντα κερδισμένος.

Φιλότιμο. Ο Γέροντας διαρκώς ανέφερε ότι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν και αρχοντική αγάπη. «Ότι προσφέρουμε ή κάνουμε», έλεγε «πρέπει να γίνεται φιλότιμα και όχι αναγκαστικά και συμφεροντολογικά. Να μην ακολουθούμε από φόβο αλλά να έχουμε θέληση και καλή προαίρεση, όπως και ο Χριστός όταν ήρθε σε αυτόν τον κόσμο».

Θεία Δικαιοσύνη. Ανέφερε διαρκώς πως αν ο άνθρωπος θέλει να ομοιάσει στους Αγίους πρέπει να εφαρμόζει την Θεία δικαιοσύνη και όχι την ανθρώπινη. Η ανθρώπινη δικαιοσύνη κατά τον Γέροντα είναι τυφλή και υπάρχει για να αποτρέπει τους κακούς και πονηρούς ανθρώπους. Η Θεία δικαιοσύνη όμως στοχεύει να εξυπηρετεί τον αδύναμο άνθρωπο και αυτούς που έχουν ανάγκη. Όταν εφαρμόζουμε την Θεϊκή δικαιοσύνη τότε αποφεύγουμε τις έριδες, τις κατακρίσεις και τις διαφορές με τους συνανθρώπους μας.

Θεία Πρόνοια. Η Θεία πρόνοια είναι ανεξιχνίαστη και ανεξερεύνητη, στοχεύει στη σωτηρία του ανθρώπου και την αιώνια ζωή. Επεσήμανε πως δεν πρέπει συνέχεια να μεριμνούμε για τα « βιοτικά » πράγματα, γιατί ο Θεός προνοεί έτσι ώστε να μας δίνει αυτό που ποθούμε, πολλές φορές πριν καν το ζητήσουμε, αρκεί το μυαλό μας να βρίσκεται σε Αυτόν και να προσευχόμαστε. Όταν συμβαίνει κάτι άσχημο σε κάποιον είναι παραχώρηση από το Θεό και όχι σταλμένο από Αυτόν, έτσι ώστε να εκπαιδεύσει του ανθρώπους ένεκα της οικονομίας Του.

Ταπείνωση. Η ταπείνωση για το γέροντα ήταν το θεμελιώδες στοιχείο της σωτηρίας του ανθρώπου και γενικότερα το στοιχείο το οποίο επιφέρει τις καλές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Ανέφερε μάλιστα ότι ο Θεός «αδυνατεί» να βοηθήσει όταν ο άνθρωπος δεν ταπεινώνεται και προσπαθεί τότε με κάθε τρόπο να επιφέρει την ταπείνωση, μέσω των παθών. Χωρίς ταπείνωση, συνέχιζε, δεν επέρχεται η Θεία Χάρις, κλείνουμε την καρδιά μας από το Χριστό και ότι αρχικά «κερδίζουμε» γρήγορα το ξαναχάνουμε.

Υπακοή. Η πλήρης υπακοή, σύμφωνα με το γέροντα επιφέρει την ταπείνωση που είναι η αρχή όλων των καλών. «Να υπακούμε και όταν αδικούμαστε, γιατί ο Θεός ανταποδίδει την υπομονή στην αδικία» συχνά έλεγε. «Σήμερα όλοι είναι ανυπόμονοι, οι υπομονετικοί όμως σύμφωνα με το Χριστό θα κερδίσουν την βασιλεία των ουρανών», κατέληγε.

Προφητείες

Ο Γέροντας πραγματοποίησε και αρκετές προφητείες. Δυστυχώς όμως πολλοί καπηλεύτηκαν τις διδαχές του γέροντος, λέγοντας πολλά πράγματα, είτε για ίδιον όφελος, είτε για εθνικά φρονήματα, που ο ίδιος ποτέ δεν ενέφερε, κάτι που τον λυπούσε ενώ ήταν ήδη εν ζωή. Οι περισσότερες από αυτές αφορούσαν τα τεκταινόμενα που έχουν να κάνουν με την Κωνσταντινούπολη, επεξηγήσεις πάνω στις προφητείες του Κοσμά του Αιτωλού αλλά και περί Αντιχρίστου.

Το κείμενο με τίτλο "Σημεία των καιρών", το έγραψε ο Γέροντας Παΐσιος και επέμενε να κυκλοφορήσει με το γραφικό χαρακτήρα του, χωρίς διορθώσεις,γιατί φοβόταν ότι μερικοί θα βγουν και θα πουν ότι "δεν το έγραψε αυτός".

Σημεία των καιρών

Πηγές:
Βικιπαίδεια
Ζωοδόχος Πηγή
Αναδημοσίευση από http://gerontas-paisios-agioritis.blogspot.com/

Προσευχή στον Άγιο Ιούδα τον Θαδδαίο

Προσευχή στον Άγιο Ιούδα τον Θαδδαίο

Αγιότατε Απόστολε, Άγιε Ιούδα Θαδδαίε, πιστέ υπηρέτη και φίλε του Ιησού, η Ορθοδοξία, σ’ όλο τον κόσμο σε τιμά και σε επικαλείται ως Προστάτη των απελπισμένων υποθέσεων, αυτών για τις οποίες έχει χαθεί κάθε ελπίδα.

Προσευχήσου για εμένα.

Είμαι τόσο απελπισμένος-η και μόνος-η.

Σε ικετεύω κάνε χρήση αυτής της ιδιαίτερης Χάρης που σου έχει δοθεί, να φέρνεις ορατή και γρήγορη βοήθεια όπου δεν υπάρχει καμία σχεδόν ελπίδα βοήθειας. Βοήθησέ με τούτη την ώρα της ανάγκης, για να μπορέσω να λάβω την παρηγοριά και την βοήθεια της Αγίας Τριάδας, σε όλες τις ανάγκες, δοκιμασίες και βάσανα

(………….σε αυτό το σημείο εκφράζεται το αίτημά σας)
και να μπορώ να υμνώ τον Χριστό μαζί με Εσένα και με όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς.

Υπόσχομαι ω Ευλογημένε ‘Άγιε Ιούδα Θαδδαίε, να ενθυμούμαι πάντοτε αυτή την μεγάλη Χάρη.

Να σε τιμώ πάντοτε, ιδιαίτερα ως τον πιο δυνατό προστάτη μου και με ευγνωμοσύνη να ενθαρρύνω την ευλάβεια προς σ’ εσένα ΑΜΗΝ.

Άγιε Ιούδα Θαδδαίε προσευχήσου για εμάς και άκουσε τις προσευχές μας.

Είθε το όνομα της Αγίας Τριάδας να λατρεύεται και να υμνείτε από όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς στους αιώνες των αιώνων.

Είθε το όνομα του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού να υμνείται και να δοξάζεται τώρα και παντοτινά.

Ευλογημένο να είναι το όνομα του Ιησού Χριστού εις τους αιώνας των αιώνων.

Ευλογημένο να είναι το όνομα του Αγίου Ιούδα του Θαδδαίου.

Ευλογημένο να είναι το όνομα της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Πάτερ Ημών, Ο εν τοις Ουρανοίς,
αγιασθήτω το Όνομά Σου, ελθέτω η Βασιλεία Σου
γεννηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γης.
Τον άρτον ημών τον επιούσιον, δώσ’ ημίν σήμερον
και άφεσ’ ημίν τα οφειλήματα ημών
ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέτες ημών.
Και μη εισενέγκεις ημάς εις πειρασμόν
Αλλά ρήσε ημάς από του πονηρού, αμήν.

Υπεραγία Θεοτόκε πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών νυν και αεί και την ώρα του θανάτου ημών.

ΑΜΗΝ
ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΥΙΕ ΘΕΟΥ ΕΛΕΗΜΟΝΑ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

++++++++++++++++++++++++++++++++++

Π Ρ Ο Σ Ε Υ Χ Η Ε Ν Ν Ε Α Η Μ Ε Ρ Ο Υ



Αυτή η προσευχή λέγεται όταν συναντάμε προβλήματα ή όταν δεν φαίνεται να υπάρχει βοήθεια και έχουμε σχεδόν απελπιστεί.

Οι προσευχές του εννεαημέρου πρέπει να απαγγέλονται εξ (7) φορές την ημέρα, επί εννέα (9) συνεχείς ημέρες. Οι προσευχές εισακούγονται την εννάτη και πριν και ποτέ μέχρι τώρα δεν απέτυχαν. Θα λάβετε τη Χάρη που ζητάτε, όσο απραγματοποίητη κι αν φαίνεται.

(Διαδώστε την ευλάβεια στον Άγιο Ιούδα τον Θαδδαίο).

Ο Άγιος Απόστολος Ιούδας έχει γράψει μία Επιστολή η οποία ευρίσκεται στην Καινή Διαθήκη, πριν από την Αποκάλυψη του Ιωάννου. Την διαδίδετε και αυτή με την παρούσα Ευλογία.

Όρνιθες του Αριστοφάνη και Συννεφούπολη. Μία όμορφη παράσταση των μαθητών του 12ου Γυμνασίου Πατρών.

         Καλωσορίσατε στη Συννεφούπολη!!!...




Η Συννεφούπολη δεν είναι άλλη από την ουτοπική πολιτεία των πουλιών και των ανθρώπων, όπου η βία και η δύναμη της εξουσίας έχουν αντικατασταθεί από την αγάπη, τη δημοκρατία και την αλληλεγγύη πολιτών και κυβερνητών.


     Μία πραγματικά υπέροχη παράσταση, δόθηκε από τους μαθητές του 12ου Γυμνασίου Πατρών, το προηγούμενο Σάββατο 18 Ιουνίου, στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου μας. Το σενάριο ήταν ανατρεπτικό, όπως και οι ερμηνείες των ηθοποιών. Διασκεδάσαμε, προβληματιστήκαμε, ονειρευτήκαμε τη Συννεφούπολη, τη χώρα της αγάπης, της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης. 

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές και ιδιαίτερα στους μαθητές και στην εξαίρετο συνάδελφο, κυρία Αιμιλία Ματζουράνη, που με την πρωτοβουλία της και την αγάπη της για το αρχαίο θέατρο αλλά και τους μαθητές της, μας εξασφάλισε ένα ταξίδι στη χώρα των εκπλήξεων, τη Συννεφούπολη!


Όλα αυτά βέβαια μέσα από τις θαυμάσιες και γεμάτες χιούμορ πινελιές του Αριστοφάνη, τη μουσική και το χορό των συντελεστών της παράστασης.


Συγχαρητήρια!!!

Γιορτή Γ Γυμνασίου 2010-2011 (όλα τα βίντεο της γιορτής)

Αγαπημένα μου, να θυμάστε τα γυμνασιακά σας χρόνια με αγάπη και όταν η νοσταλγία θεριεύει, να ξαναζείτε εδώ τις μικρές εκείνες στιγμές που σας έκαναν να γυρίσετε πίσω και να τις αναζητήσετε.

Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Αρχιμ. Μελέτιος Στάθης

Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίας Βαρβάρας Άνω Πατησίων

και συνεργάτης της Συνοδικής Επιτροπής της Εκκλησίας επί των αιρέσεων

Και μόνο το όνομα Κωνσταντίνος ν' ακουσθεί, συγκινεί κάθε χριστιανική καρδιά, όχι μόνο σήμερα αλλά από πολλά χρόνια πριν, διό­τι συνδέεται με τους θρύλους της φυλής, ότι "πάλι με χρόνια με και­ρούς πάλι δικά μας θάναι". Συγκινεί, διότι ο πρώτος που έφερε το όνομα ο Κωνσταντίνος ο Α' ο Μέγας, υπήρξε όχι μόνο ένας από τους μεγαλύτερους άνδρες της παγκόσμιας ιστορίας αλλά κάτι παραπά­νω. Υπήρξε Άγιος.

Κι όταν ακούσουν την λέξη Άγιος, αρχίζουν να διαμαρτύρονται οι κράχτες της αθεΐας και της απιστίας. Είναι Άγιος; Στρατηγός, ναι είναι, Βασιλιάς και Αυτοκράτορας ναι. Μέγας ναι είναι, αλλά Άγιος; Όχι, δεν είναι Άγιος λένε. Γιατί δεν είναι Άγιος; Διότι, λέ­νε, ότι ο Μ. Κωνσταντίνος έκανε εγκλήματα, ότι σκότωσε τον γιο του τον Κρίσπο, ότι σκότωσε την δεύτερη γυναίκα του την Φαύστα, και συνεπώς δεν πρέπει να ονομάζεται Άγιος.^*

Τί έχουμε ν' απαντήσουμε σ' αυτούς, που πολεμούν τον Μ. Κωνσταντίνο, μόνο και μόνο επειδή υπήρξε Χριστιανός; Αν δεν ήταν Χριστιανός, αλλ' ήταν ειδωλολάτρης, όπως ο Ιουλιανός ο παραβά­της, που πρόδωσε την Εκκλησία, τότε θα τον δόξαζαν. Ενώ ο Κωνσταντίνος, που υποστήριξε την πίστη την Ορθόδοξη και έθεσε γερά θεμέλια, μισείται και συκοφαντείται από τους εχθρούς του Χριστού.

Απαντάμε: Λησμονούν ή αγνοούν αυτοί, ότι στην πίστη μας υπάρ­χει ένα μεγάλο πράγμα, που λέγεται: Μετάνοια. Ένα δάκρυ του αμαρτωλού ο,τιδήποτε κι αν έχει διαπράξει, ένα δάκρυ στο μυστήριο της Εξομολόγησης συγχωρεί όλα τα αμαρτήματα. Αν δεν υπήρχε η μετάνοια, άδειος θα ήταν ο Παράδεισος, δεν θα είχαμε εορτολόγιο, δεν θα είχαμε Αγίους, διότι δεν υπάρχει άγιος που δεν έκλαψε και δεν μετανόησε για τα αμαρτήματά του. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τον Παράδεισο, αγαπητοί, παρά μόνο η θύρα της μετανοίας. Και ο αγ. Κωνσταντίνος δεν γεννήθηκε Άγιος, έγινε Άγιος. Διέπραξε σφάλματα, ναι, αλλά μετανόησε. Μην ξεχνάτε, ότι ανατράφηκε μέσα στο περιβάλλον των απανθρώπων Διοκλητιανού και Γαλέριου, κι όμως διαφωνούσε με όλους αυτούς.

Είναι Άγιος, διότι η παρουσία του μέσα στον κόσμο είναι φως Χριστού. Φως είναι η κλήση του, η οποία μοιάζει καταπληκτικά με την κλήση του απ. Παύλου γι' αυτό κι αναφέρεται στο Απολυτίκιό του. Όπως ο απ. Παύλος κλήθηκε από τον Χριστό δι' οράματος όταν βάδιζε την οδό της Δαμασκού και είδε φως υπέρλαμπρο και άκουσε φωνή: Σαούλ-Σαούλ τί με διώκεις; Έτσι και τον άγιο Κωνσταντίνο τον εκάλεσε δι' οράματος. Οράματος ιστορικού που αναφέρουν οι σύγχρονοί του ιστορικοί¹. Ποιό είναι το όραμα; Όταν έφθασε έξω από την Ρώμη την 28^η Οκτωβρίου του έτους 312 και ο στρατός του αντιπάλου του ήταν τριπλάσιος και η ήττα του Μεγάλου Κωνσταντίνου ήταν βεβαία, εκεί όπως καθόταν στενοχωρημένος, είδε μέρα μεση­μέρι σημείο μέγα: Είδε τα άστρα του ουρανού να σχηματίζουν Σταυ­ρό, και κάτω από τον Σταυρό είδε σύνθημα: «Εν Τούτω Νίκα» (In hoc vinca). Και από την ώρα εκείνη πείσθηκε πως το μέλλον της ανθρωπότητας ανήκει στο Χριστό. Τότε θέσπισε το λάβαρο που προηγείτο της στρατειάς του και με το σήμα αυτό, το «Εν Τούτω νί­κα», νίκησε τον Μαξέντιο και εισήλθε στη Ρώμη και διεκήρυξε σε όλη την πόλη, ότι η νίκη αυτή δεν ανήκει στις λεγεώνες του αλλά ανήκει στον Τίμιο Σταυρό.

Φως είναι τα Διατάγματά του. Το πρώτο διάταγμα τον Φεβρουά­ριο του 313 ήταν να σταματήσει τους διωγμούς. Για φανταστείτε, 300 χρόνια κράτησε ο διωγμός εναντίον των Χριστιανών. Απαγορευόταν να είναι κάποιος Χριστιανός. Και μόνον η λέξη Χριστιανός ήταν αιτία καταδίκης, δεν εξέταζαν τίποτε άλλο, είσαι Χριστιανός; Τελεί­ωσε, δήμευση περιουσίας, μαρτύρια αφάνταστα, φρικτά βασανιστή­ρια. Πόσοι μάρτυρες; 12 εκατομμύρια μάρτυρες. Για 300 χρόνια παρακαλούσαν οι χριστιανοί: Κύριε, δος μας ειρήνη, και έδωσε, και η ειρήνη ήρθε στον κόσμο μέσω του εκλεκτού οργάνου της θείας Προνοίας², ο οποίος ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος.

Πώς λοιπόν να μην τον τιμήσουμε; Και μόνο για το διάταγμα αυτό που υπέγραψε με τα άγια του χέρια, έπρεπε να τον τιμήσουμε. Φως ακόμη είναι η ευγένεια της ψυχής του και η αμνησικακία του. Λένε, πως κάποτε εχθροί του ειδωλολάτρες, αποκεφάλισαν ένα άγαλ­μά του. Όταν του το κατήγγειλαν σήκωσε τα χέρια του, έπιασε το κεφάλι του και είπε, εδώ είναι το κεφάλι μου, δεν μου λείπει τίποτα, μη τους τιμωρήσετε. Άλλοτε έλεγε: εάν δω ένα κληρικό να αμαρτάνει, εγώ θα τον σκεπάσω με την χλαμύδα μου για να μη βλέπουν οι άνθρωποι τα αμαρτήματά του και αυτό δείχνει τον πόθο του για την Εκκλησία ώστε να μην υπάρχουν σκάνδαλα.

Κατήργησε την λατρευτική προσκύνηση του εκάστοτε Ρωμαίου αυτοκράτορα, ο οποίος εθεωρείτο και ελατρεύετο ως ο επί γης Θεός.

Φως ακόμη είναι η Νομοθεσία του. Για πρώτη φορά παρουσιάσθη­κε νομοθεσία χριστιανική. Το όραμά του ήταν σπάνιο, τί όραμα; Να φτιάξει κράτος χριστιανικό, παγκόσμιο και να το προσφέρει ως προσφορά - ευχαριστία στο Χριστό για να το αγιάσει και να το θεώσει, γι' αυτό και εικονίζεται κρατώντας στο χέρι του μία σφαίρα, τον κό­σμο δηλαδή. Κι όπως ο πατριάρχης Αβραάμ άκουσε τη φωνή του Θε­ού που του είπε, έξελθε εκ της χώρας σου και να εγκατασταθείς σε χώρα μακριά που θα σου δείξω (Γένεσις 12, 1), έτσι κι ο άγ. Κωνσταντίνος εξήλθε εκ της αρχαίας Ρώμης, της πόλης του εγκλήματος της βαμμένης με τα αίματα των αθώων Χριστιανών και έχτισε νέα Ρώμη στον Βόσπορο, που αργότερα, μετά την αγία Κοίμησή του αξίως και δικαίως ονομάσθηκε Κωνσταντινούπολις. Και από εκεί έλαβε μέτρα που απέβλεπαν στην ανύψωση της πνευματικής στάθμης και τον αγιασμό του λαού.

Ποιά μέτρα; Έκλεισε όλα τα νυχτερινά κέντρα διαφθοράς. Υ­πήρχαν κέντρα που μαζευόντουσαν γυναίκες κάτω από την προστα­σία των αισχρών θεοτήτων, κέντρα της Αφροδίτης, κέντρα του Βάκ­χου, τα έκλεισε όλα. Έκλεισε τα μαντεία, κατήργησε τους μάγους που εκμεταλεύοντο τον λαό και τον απατούσαν. Απαγόρευσε την βλαστήμια. Όλα τα συγχωρώ είπε, ένα όμως δεν το συγχωρώ, την βλαστήμια. Όποιος βλαστημήσει το όνομα του Χριστού, αυτός αμέσως θα συλλαμβάνεται και θα εξορίζεται.

Ετίμησε με διάταγμα την Κυριακή ημέρα. Την ανακήρυξε ημέρα λαμπρή και μεγάλη, απαγόρευσε να υπάρχουν καταστήματα ανοιχτά. Ιπποδρόμια, κέντρα διασκέδασης κλειστά, αργία τα πάντα.

Υποστήριξε τους μικροκτηματίες, τους εργάτες, έλαβε μέτρα κα­τά της τοκογλυφίας και κάθε αδικίας, ήταν ο πρώτος που υποστήριξε τα ανθρώπινα δικαιώματα, προστάτεψε τις χήρες και τα ορφανά, έδειξε ειδικό ενδιαφέρον για την κοινωνική πρόνοια.

Προστάτεψε την Ορθόδοξη Πίστη. Κι όταν παρουσιάσθηκε ο αιρεσιάρχης Άρειος και άνοιξε το βρωμερό του στόμα εναντίον του Κυ­ρίου μας Ιησού Χριστού, για να πει, ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός αληθινός ομοούσιος με τον Πατέρα, τότε ο άγ. Κωνσταντίνος έδωσε εντολή να συγκληθεί η Α' Οικουμενική Σύνοδος στη Νίκαια της Βιθυνίας για να συντάξουν το Πιστεύω, και παρουσιάσθηκε και ο ίδιος εκεί στην συνέλευση των Ιεραρχών, όχι ως Αυτοκράτωρ - Πλανητάρ­χης Ανατολής και Δύσης, με εγωισμό, αλλά με ταπείνωση και ασπα­ζόταν τα χέρια των Αγίων Αρχιερέων πολλοί των οποίων είχαν πά­νω στα σώματά τους νωπά τα στίγματα του μαρτυρίου. Ερωτηθείς για το θέμα, μη γνωρίζοντας όμως θεολογία είπε το εξής ωραίο: Σέβο­μαι αυτό που δεν γνωρίζω.

Ενίσχυσε τις ιεραποστολές, επί των ημερών του οι Αρμένιοι έγι­ναν χριστιανοί, οι Ίβηρες επίσης, το φως του Χριστού έφθασε μέχρι την Ινδία.

Με εντολή του βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός και χτίστηκαν οι πρώτοι Ναοί στα Ιεροσόλυμα.
Υπήρξε ιδρυτής και θεμελιωτής μιας Αυτοκρατορίας Χριστια­νικής που κράτησε χίλια εκατό χρόνια.

Τέλος, αγαπητοί, όταν κατάλαβε πως πλησιάζει το επίγειο τέλος του, ενώπιον μιας ομηγύρεως Επισκόπων εξομολογήθηκε τα αμαρτήματά του και έκλαψε, και μετά βαπτίσθηκε σε ηλικία περίπου 63 ετών και δεν φόρεσε πια την αυτοκρατορική χλαμύδα, τα βασιλικά και λαμπρά ενδύ­ματα, αλλά μόνο την λευκή στολή του βαπτίσματος και ομολόγησε, πως τώρα αισθάνεται όντως Αυτοκράτωρ. Κοινώνησε τα άχραντα Μυστή­ρια, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, και αγνός και καθαρός, χαίρων και προσευχόμενος επορεύθη στην ουράνια Βασιλεία.

Αγαπητοί, κι αν ακόμη αγνοήσουμε όλα τα παραπάνω, τα κριτή­ρια της Αγιότητός του για την Εκκλησία μας είναι τα εξής δύο: α) Η θεοπτία και η Χάρις που είχε ο Άγιος, όπως προαναφέραμε και β) Η μετά θάνατον θαυματουργία του.

Είναι αλήθεια πως μετά την αγία κοίμησή του, το ιερό λείψανο ενταφιάσθηκε με βασιλικές τιμές στο νάρθηκα του Ναού των Αγίων Αποστόλων, όπου ευωδίασε και μυρόβλυσε και πολλά θαύματα ετέλεσε³. Ίσως πουν μερικοί, αυτά τα λέ­νε οι χριστιανοί δεν ξέρουμε αν είναι αλήθεια. Αγαπητοί, έστω και αν κάποιοι δεν πιστεύουν, τα κριτήρια της αγιότητός του είναι αυτά τα δύο και μόνον αυτά. Έτσι με την σφραγίδα του Θεού ο άγιος Κων­σταντίνος είναι Άγιος και Ισαπόστολος. Η ιστορία τον ανέδειξε Μέγα και η Εκκλησία Άγιο.

Με ευχές και αγάπη

Αρχιμ. Μελέτιος Στάθης

Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίας Βαρβάρας Άνω Πατησίων

και συνεργάτης της Συνοδικής Επιτροπής της Εκκλησίας επί των αιρέσεων.

---

* Η αλήθεια είναι η εξής: Όταν ο Μ. Κωνσταντίνος ήταν Καίσαρας στη Δύση, η Ρώμη ανέ­δειξε Αυτοκράτορα τον σκληρό και χριστιανομάχο Μαξέντιο, ο οποίος για να καλύψει τα δυτι­κά του νώτα, επειδή φοβόταν τον Κωνσταντίνο, τον ανάγκασε να χωρίσει την σύζυγό του Μινερβίνα και να νυμφευθεί την Φαύστα, μια πολύ φιλόδοξη και πανούργα γυναίκα, η οποία όμως ήταν αδελφή του Μαξέντιου, για να τον ελέγχει. Αυτή βλέποντας τον πρωτότοκο γιο του Κων­σταντίνου, τον Κρίσπο, να διακρίνεται στις μάχες και να προορίζεται για διάδοχος, ήθελε με κάθε τρόπο να τον εξοντώσει, και να προωθήσει στην εξουσία τους δικούς της τρεις γιους. Συκοφάντησε λοιπόν τον Κρίσπο, ότι προσπάθησε να την βιάσει και να σκοτώσει τον πατέρα του για να πάρει την εξουσία σαν νέος Αβεσσαλώμ. Δυστυχώς η σκευωρία της Φαύστας ήταν τόσο πειστική και οι συκοφαντίες της τόσο αριστοτεχνικές, ώστε και οι στρατηγοί και ο Κωνστα­ντίνος έπεσαν στην δαιμονική παγίδα. Και επέτρεψαν σύμφωνα με τους νόμους, να θανατωθεί ο Κρίσπος. Όταν έμαθε το γεγονός η βασιλομήτωρ αγία Ελένη, η οποία βρισκόταν μακριά, έλεγξε αυστηρά τον αυτοκράτορα γιο της για την απόφαση αυτή. Ο Κωνσταντίνος διέταξε εξ αρχής εξονυχιστικές έρευνες, από τις οποίες αποκαλύφθηκε, ότι είχε πέσει θύμα της εγκλημα­τικής πλεκτάνης της συζύγου του Φαύστας και του περιβάλλοντός της. Τότε διέταξε αμέσως να θανατωθεί και αυτή. Οι δύο αυτοί φόνοι προσώπων της οικογενείας του συγκλόνισαν τον Κων­σταντίνο, ο οποίος μέχρι το τέλος της ζωής του αναστέναζε και θρηνούσε γι' αυτό και ζητούσε να τον συγχωρήσει ο Θεός. Ακόμη για να δείξει δημόσια την μετάνοιά του έστησε τον ανδριά­ντα του Κρίσπου με την επιγραφή: «Τω ηδικημένω υιώ μου».


1. Λακτάντιος (De mort pers., 44), Ευσέβιος (Εκκλ. Ιστ. Θ', 9.1-11, Σωκράτης (Εκκλ. Ιστ. Α', 2.5-10), Σωζόμενος (Εκκλ. Ιστ. Α' ,1) κ.ά. Βλ. Θ.Η.Ε. Τόμ. 8 σ. 14.

2. Ο άγιος Νεκτάριος στο βιβλίο του: «Αι Οικουμενικαί Σύνοδοι» γράφει, ότι ο άγ. Κωνσταντίνος και η αγία Ελένη ήταν τα χέρια της Θείας Πρόνοιας. Βλ. Π. Σωτήρχου. Ο Γενάρχης της Ρωμιοσύνης, Εκδ. Αρμός, σ. 13.

3. Μέγας συναξαριστής της Εκκλησίας Τόμος Ε' σ. 538.

αναδημοσίευση από http://www.egolpion.com/agios_konstantinos.el.aspx

Πρέπει να Τον τολμήσουμε.

Ο Θεός είναι σαν μαύρη τρύπα απ’αυτές που υπάρχουν στο σύμπαν. Δεν βλέπεται, διαπιστώνεται. Έχει τόσο ισχυρό βαρύτικο πεδίο που τους πάντες προσελκύει, χωρίς όμως να φαίνεται. Αυτό που αναδίδει δεν είναι η ταυτότητα Του, αλλά η δυνατότητά μας να Τον διαπιστώνουμε για να Τον πιστεύουμε. Είναι ευγενής ο Θεός. Κρύβεται γι’αυτο πρέπει να Τον ψάξουμε. Η αγάπη Του υποτάσσεται στο αυτεξούσιο μας γι’αυτο πρέπει να Τον διεκδικήσουμε. Είναι πολύ πολύς και πολύ άγνωστος γι’αυτο πρέπει να τον τολμήσουμε….
(Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος)

Tαξίδι που φέρνει μια γλύκα στην καρδιά.

Tαξίδι που φέρνει μια γλύκα στην καρδιά, μα και μια θλίψη στα μάτια.Μνήμες που θα φυλαχτούν με αγάπη στο πέρασμα των χρόνων.
Αφιερωμένο στους απόφοιτους της Γ Γυμνασίου αλλά και στην Εμινέλα μου, που χάθηκε πέρισυ...και δεν πρόλαβε.

Το χαμόγελο του Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ (Μ. ΤΕΤΑΡΤΗ ΒΡΑΔΥ)

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ (Μ. ΤΕΤΑΡΤΗ ΒΡΑΔΥ)

Κατά τη Μ. Πέμπτη επιτελούμε ανάμνηση: (α) Της νίψεως των ποδών των Αποστόλων υπό του Κυρίου. (β) Του Μυστικού Δείπνου, δηλαδή της παραδόσεως σ' εμάς υπό του Κυρίου του Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. (γ) Της θαυμαστής προσευχής του Κυρίου προς τον Πατέρα Του. Και (δ) Της προδοσίας του Κυρίου υπό του Ιούδα.
Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, πριν ν' αρχίσει το δείπνο ο ΄Ιησούς σηκώνεται από το τραπέζι, αφήνει κάτω τα ιμάτιά του, βάζει νερό στο νιπτήρα και τα κάνει όλα μόνος Του, πλένοντας τα πόδια των Μαθητών Του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να δείξει σ' όλους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. Μετά τη νίψη των ποδιών λέγει: <<όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ' όλους>>.
Πρώτα πήγε στον Ιούδα και μετά στό Πέτρο, ο οποίος ήταν ο πιό ορμητικός απ' όλους και στην αρχή σταματάει το Διδάσκαλο, αλλά ύστερα όταν τον έλεγξε, υποχωρεί με τη καρδιά του. Αφού έπλυνε τα πόδια όλων, πήρε τα ιμάτιά Του και ξανακάθησε.
Άρχισε κατόπιν να τους νουθετεί να αγαπούν ο ένας τον άλλον και να μη επιζητούν το ποιός θα είναι πρώτος. Στη συνέχεια τους μίλησε για την προδοσία και επειδή θορυβήθηκαν, στρέφεται με ήρεμο τρόπο στον Ιωάννη και τον υπέδειξε.
Κατόπιν πήρε ψωμί στα χέρια Του και είπε: <<Λάβετε φάγετε>>. Τό ίδιο έκανε και με το ποτήρι του κρασιού λέγοντας: <<Πιέστε απ' αυτό όλοι, γιατί αυτό είναι το αίμα Μου, της νέας Συμφωνίας. Αυτό να κάνετε για να Με θυμάστε>>. Μετά από αυτή τη στιγμή ο Ιούδας, μόλις έφαγε τον άρτο έφυγε και συμφώνησε με τους αρχιερείς να τους Τον παραδώσει.
Μετά το δείπνο βγήκαν όλοι στο όρος των Ελαιών, όπου ο Χριστός τους δίδαξε τα ανήκουστα και τελευταία μαθήματα και αρχίζει να λυπάται και να ανυπομονεί. Αναχωρεό μόνος Του και, γονατίζοντας, προσεύχεται εκτενώς. Από την πολλή αγωνία γίνεται ο ιδρώτας Του σαν σταγόνες πηχτού αίματος, οι οποίες έπεφταν στη γη. Μόλις συμπληρώνει την εναγώνια εκείνη προσευχή, φθάνει ο Ιούδας με ένοπλους στρατιώτες και πολύ όχλο και αφού χαιρετάει και φιλάει πονηρά το δάσκαλό Του, Τον παραδίδει.
Συλλαμβάνεται λοιπόν ο Ιησούς και τον φέρνουν δέσμιο στους Αρχιερείς Άννα και Καϊάφα. Οι μαθητές σκορπίζονται και ο θερμότερος των άλλων ο Πέτρος τον ακολούθησε ως την αρχιερατική αυλή και αρνείται και αυτός ότι είναι μαθητής Του.
Εν τω μεταξύ ο θείος διδάσκαλος παρουσιάζεται μπροστά στο παράνομο συνέδριο, εξετάζεται για τους μαθητές και τη διδασκαλία Του, εξορκίζεται στο Θεό για να πεί εάν Αυτός είναι πράγματι ο Χριστός και αφού είπε την αλήθεια, κρίνεται ως ένοχος θανάτου, επειδή τάχα βλασφήμησε.
Από 'κει και πέρα τον φτύνουν στο πρόσωπο, τον χτυπάνε, τον εμπαίζουν με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια όλης της νύχτας, ως το πρωϊ.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ (Μ. Τρίτη βράδυ)

« Τὴ Αγία καὶ Μεγάλη Τετάρτη, τῆς ἀλειψάσης τὸν Κύριον μύρω Πόρνης γυναικός, μνείαν ποιεῖσθαι οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν, ὅτι πρὸ τοῦ σωτηρίου Πάθους μικρὸν τοῦτο γέγονε».

Κύριε,

κείνη η γυναίκα

που σε τόσες αμαρτίες είχε πέσει

ένιωσε τη θεότητά σου και τρεχάτη

έρχεται κλαίγοντας τα μύρα να προσφέρει

πριν έρθει ακόμα η ώρα της ταφής Σου.

Οϊμέ φωνάζοντας τι νύχτα είν’ αυτή

που μέσα μου υπάρχει;

τι όρεξη τρελή για ακόλαστη ζωή

σαν το σκοτάδι

που δεν το σπάει του φεγγαριού αχτίδα

έτσι είν’ ο έρωτάς μου ο σκοτεινός για αμαρτία.

Συ, που πελάγους υδάτα σε σύγνεφα αλλάζεις

δέξε από μένα τις πηγές τα δάκρυά μου

Κι αν έσκυψες στη γη αφήνοντας τα ουράνια

σκύψε και στων δικών μου στεναγμών το βάθος

Τα πόδια Σου με τα φιλιά μου θα σκεπάσω

θα τα στεγνώσω με τις μπούκλες των μαλλιών μου

κι ας φόβισαν της Εύας την καρδιά με της πατημασιάς τον ήχο

κείνο το σούρουπο μες της Εδέμ τον κήπο

Της αμαρτίας μου το πλήθος και των τρόπων Σου το βάθος

ποιος θα μπορέσει, ψυχοσώστη, να εξιχνιάσει

Μην πεταμένη σε μιαν άκρη με αφήσεις

Συ που το έλεός Σου τέρμα δε γνωρίζει.

Αλεξανδρεύς




Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ







« Τὴ Αγία καὶ Μεγάλη Τετάρτη,
τῆς ἀλειψάσης τὸν Κύριον μύρω Πόρνης γυναικός,
μνείαν ποιεῖσθαι οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν,
ὅτι πρὸ τοῦ σωτηρίου Πάθους μικρὸν τοῦτο γέγονε».

Οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Κύριο ήταν δύο. Η μεν μία τον άλειψε πολύ καιρό πριν το Πάθος του και ήταν πόρνη, η δε άλλη λίγες μέρες πριν και ήταν φρόνιμη και ενάρετη. Αυτού του ευλαβικού έργου τη μνήμη επιτελεί η Εκκλησία, αναφέροντας συγχρόνως και την προδοσία του Ιούδα.

Το πολύτιμο εκείνο μύρο, που η γυναίκα εκείνη άλειψε το κεφάλι και τα πόδια του Ιησού, και στη συνέχεια το σκούπισε με τις τρίχες της κεφαλής της, εκτιμήθηκε 300 δηνάρια. Απ’ τους Μαθητές, ο φιλάργυρος Ιούδας δήθεν σκανδαλίζεται, για την απώλεια τέτοιου μύρου.

Ο Ιησούς του κάνει παρατήρηση να μην ενοχλεί την γυναίκα. Τότε ο Ιούδας πηγαίνει στους αρχιερείς, που ήταν συγκεντρωμένοι στην αυλή του Καϊάφα και έκαναν ήδη συμβούλιο προκειμένου να θανατώσουν τον Ιησού. Και συμφωνεί μαζί τους την προδοσία του διδασκάλου για 30 αργύρια και από τότε ζητούσε ευκαιρία να τον προδώσει.

Να σημειώσουμε εδώ ότι, από το γεγονός αυτό της προδοσίας καθιερώθηκε και η νηστεία της Τετάρτης, ακόμα από τα αποστολικά χρόνια.

Οι συνοδοιπόροι του πάθους του Χριστού μας πιστοί καλούμαστε αυτή την ιερή ημέρα να τιμήσουμε την έμπρακτη και ειλικρινή μετάνοια της πρώην πόρνης γυναικός, η οποία έγινε συνώνυμη με την συντριβή και την αλλαγή ζωής.

Ο Χριστός, εγκαινίασε μια νέα αντίληψη για τον αμαρτωλό άνθρωπο, εντελώς διάφορη από εκείνη της ιουδαϊκής κοινωνίας. Δεν είναι ο αμαρτωλός άνθρωπος μιασμένος από τη φύση του, αλλά ένας πνευματικά ασθενής, ο οποίος χρειάζεται βοήθεια. Έθεσε ως αντίδοτο της πνευματικής ασθένειας τη μετάνοια, η οποία είναι ο ισχυρότατος εκείνος μοχλός, ο οποίος γκρεμίζει το οικοδόμημα της αμαρτίας και αναγεννά τον άνθρωπο. Δια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού παρήλθε ανεπιστρεπτί το καθεστώς του νόμου και της μισθαποδοσίας, και ανέτειλε η εποχή της χάρητος και του ελέους.

Η αφιέρωση της ημέρας αυτής στην μακάρια πρώην πόρνη γυναίκα έγινε σκόπιμα από τους Αγίους Πατέρες. Η μορφή της προβάλλει ως φωτεινό ορόσημο καταμεσής στην οδοιπορία προς το Θείο Πάθος για να δείξει και σε μας πως αν δεν συντριβούμε, σαν και εκείνη, και δεν δείξουμε έμπρακτη μετάνοια δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε το Χριστό στο Πάθος και την Ανάσταση.

Η Αγία μας Εκκλησία θέσπισε τη μετάνοια ως ύψιστη δωρεά η οποία ανανεώνει την ουρανοδρόμο πορεία μας προς το Χριστό και την τελείωσή μας. Καλός χριστιανός δεν είναι εκείνος, ο οποίος γεμάτο κομπασμό και εγωιστική αυτάρκεια, ισχυρίζεται ότι έφτασε σε επίπεδο αγιότητας και δεν χρειάζεται πια άλλο αγώνα, αλλά ο διατελών σε διαρκή μετάνοια.

Αγία Εβδομάδα Μ. ΤΡΙΤΗ (Μ. Δευτέρα βράδυ)

Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ
« Τὴ Αγία καὶ Μεγάλη Τρίτη,
τῆς τῶν δέκα Παρθένων παραβολῆς,
τῆς ἐκ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου,
μνείαν ποιούμεθα»


Κατά την Αγία και Μεγάλη Τρίτη τελούμε την ανάμνηση της παραβολής των Δέκα Παρθένων. Οι θείοι Πατέρες όρισαν την αγία αυτή ημέρα να θυμηθούμε μια από τις πιο παραστατικές και διδακτικές παραβολές του Κυρίου μας.

Η συνοδοιπορία με το Χριστό μας προς το Θείο Πάθος δεν θα πρέπει να είναι τυπική και απλά συναισθηματική, αλλά να είναι ολοκληρωτική συμμετοχή στην εν Χριστώ πορεία και να συνοδεύεται από οντολογική αλλαγή του είναι μας. Η ενθύμηση της παραβολής των δέκα παρθένων είναι μια άριστη πνευματική άσκηση για να μην διαφεύγει από τη σκέψη μας η επερχόμενη μεγάλη, επιφανής και συνάμα φοβερή ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου μας.

Οι παρθένες είναι οι ψυχές μας και η προμήθεια λαδιού για το λυχνάρι είναι ο επίγειος συνεχής αγώνας για να κάνουμε το θέλημα του Θεού, να κάνουμε έργα ευποιίας, να παραμερίζουμε από την ύπαρξή μας συνεχώς όλα εκείνα τα στοιχεία που είναι παρείσακτα στη φύση μας και αντιστρατεύονται την πνευματική μας πρόοδο και τελείωση. Το λυχνάρι είναι η παρρησία μας μπροστά στο Θεό.

Οι φρόνιμες παρθένες συμβολίζουν τις αγαθής προαίρεσης ψυχές, οι οποίες ζουν αδιάκοπα την λαχτάρα της ένωσής τους με το Νυμφίο της Εκκλησίας, τον σωτήρα Χριστό. Γι’ αυτό αγωνίζονται αέναα να αποκτούν αρετές και πνευματική προκοπή και να περιθωριοποιούν όλα εκείνα τα στοιχεία, τα οποία αντιστρατεύονται την ένωσή τους με το Θεό. Οι μωρές παρθένες συμβολίζουν τις ράθυμες, αδιάφορες και εν πολλοίς εχθρικά προς το Χριστό διατελούσες ψυχές. Είναι εκείνες οι ψυχές οι οποίες απορροφημένες από την υλιστική ευδαιμονία, αδιαφορούν για την πνευματική πρόοδο και την εν Χριστώ σωτηρία.

Η Εκκλησία μας καλεί να είμαστε έτοιμοι για να υποδεχθούμε , τον ουράνιο Νυμφίο, τον Κύριο Ιησού, ο Οποίος θα έρθει αιφνιδίως, είτε ειδικώς κατά την στιγμή του θανάτου μας, είτε γενικώς κατά την Δευτέρα Παρουσία.

Επίσης μας καλεί, φέρνοντας ενώπιόν μας την παραβολή των ταλάντων να καλλιεργήσουμε και να αυξήσουμε τα χαρίσματα που μας έδωσε ο Κύριος.


Απολυτίκιον. Ήχος πλ. δ΄


«Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός,
καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα,
ἀνάξιος δὲ πάλιν, ὃν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα.
Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ τῶ ὕπνω κατενεχθής,
ἵνα μῄ τῶ θανάτω παραδοθής,
καὶ τῆς βασιλείας ἔξω κλεισθής,
ἀλλὰ ἀνάνηψον κράζουσα.
Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεός,
διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς».

Μετάφρασις

«Ο Χριστός, ο Νυμφίος (της Εκκλησίας)
να, έρχεται ξαφνικά μέσα στην νύχτα.
Μακάριος αυτός που αγρυπνεί και τον περιμένει.
Αντίθετα, είναι ανάξιος εκείνος
που θα τον εύρει ράθυμο και αμελή.
Πρόσεχε, λοιπόν, ψυχή μου,
μη τυχόν και καταληφθείς από τον (πνευματικό) ύπνο,
για να μην παραδοθείς στον πνευματικό θάνατο,
Κι έτσι κλειστείς έξω από την (ουράνια) βασιλεία.
αλλά φρόντισε να συνέλθεις και φώναξε δυνατά:
Άγιος, άγιος, άγιος είσαι Εσύ ο Θεός μας.
δια της Θεοτόκου ελέησέ μας»

Αναδημοσίευση από http://www.xfe.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=315

Kseniya Simonova - Sand Animation (Україна має талант / Ukraine's Got Talent)

Τα βίντεο της στο Youtube έχουν συγκεντρώσει πάνω από 4.000.000 κλικ, αριθμός απίθανος για ένα κοινό που γνωρίζει λίγα για την ιστορία της Ουκρανίας.

Η Ουκρανία έχασε περίπου το 1/4 του πληθυσμού της κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στο 20% των συνολικών θανάτων.

Με τη βοήθεια της άμμου, τα πορτραίτα της Simonova δείχνουν τις ανθρώπινες απώλειες από τη γερμανική εισβολή του 1941.

Η σκηνή, στο άνοιγμά της, δείχνει ένα ζευγάρι να κάθεται σε ένα παγκάκι κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Ξαφνικά, εμφανίζονται πολεμικά αεροπλάνα και η ευτυχισμένη σκηνή αντικαθίσταται από θλιμμένα πρόσωπα. Στη συνέχεια, έρχεται ένα μωρό και η γυναίκα χαμογελά ξανά, αλλά ο όλεθρος του πολέμου τη μετατρέπει σε χήρα, πριν η εικόνα με τη σειρά της να πάρει τη μορφή του Αγνώστου Στρατιώτη της Ουκρανίας.

Η 24χρονη κέρδισε, φυσικά, το πρώτο βραβείο του παιχνιδιού (80.000 λίρες) και επέστρεψε στην κανονική της ζωή στην Κριμαία. Έκπληξη αποτελεί πάντως το κίνητρό της για τη συμμετοχή στο παιχνίδι. "Δήλωσα συμμετοχή για να βοηθήσω ένα παιδί, το οποίο χρειαζόταν να υποβληθεί σε εγχείρηση. 

Αναδημοσίευση από http://ierosnaosagandreou.blogspot.com/search/label/Video