Γέροντας Παίσιος. Ο Ασυρματιστής του Θεού

Ο Πνευματικός των Σέρβων πατήρ Θαδδαίος

O πατήρ Θαδδαίος γεννήθηκε το 1914. Όταν έκλεισε τα 18 πήγε σε μοναστήρι. Η επιθυμία του ήταν να υποβάλλει τον εαυτό του σε πολύ σκληρούς κανόνες της μοναχικής ζωής. Γι αυτό το λόγο πήγε στο μοναδικό Ρώσικο μοναστήρι στη Σερβία, στο μοναστήρι Μιλίκοβο δίπλα στο Σβιλαΐνατς. Από το 1928 οι περισσότεροι από την αδελφότητα του μοναστηριού ήταν Ρώσοι μοναχοί από την έρημο της Όπτινα, οι οποίοι ξέφυγαν από την κομμουνιστική εξορία στη Ρωσία.
Στην αρχή της δεκαετίας του ΄50, το Μιλίκοβο γίνεται γυναικείο μοναστήρι. Ο πατήρ Θαδδαίος έμενε στα μοναστήρια Γόρνιακ και Τούμαν και μετά πήγε στο Κόσσοβο και σε Μετόχια. Ήταν ο ηγούμενος του Πατριαρχείου της Πέκης και μετά ο ηγούμενος στο μοναστήρι Βιτόβνιτσα. Στο μοναστήρι Βιτόβνιτσα ο πατήρ Θαδδαίος γίνεται ένας από τους πιο γνωστούς πνευματικούς στη Σερβία. Πολλοί θέλουν να τον συναντήσουν, να εξομολογηθούν, να μιλήσουν για λίγο μαζί του, να πάρουν την ευχή του. Για τον πατέρα Θαδδαίο μιλάνε πολλοί πιστοί οι οποίοι ένιωσαν την πνευματική του δύναμη. Για τον θαυματουργό γέροντα από το Βιτόβνιτσα μιλάνε όλα τα ΜΜΕ στη Σερβία.
Αναπαύθηκε στις 16 Απριλίου και η εξόδιος ακολουθία έγινε 19 Απριλίου 2003.

Η Ανάσταση του Λαζάρου

Ο τάφος του Λάζαρου

Το εσωτερικό του τάφου. Δεξιά η σκάλα που κατεβαίνει είναι ο νεκρικός θάλαμος.

Το Σάββατο του Λαζάρου κατέχει ξεχωριστή θέση στο λειτουργικό ημερολόγιο. Δεν ανήκει στις σαράντα ημέρες της μετάνοιας της Μ. Τεσσαρακοστής ούτε και στις οδυνηρές ημέρες της Μ. Εβδομάδας, αυτές που αρχίζουν από τη Μ. Δευτέρα και τελειώνουν τη Μ. Παρασκευή. Μαζί με την Κυριακή των Βαΐων συνθέτουν ένα σύντομο χαρούμενο πρελούδιο των γεμάτων πόνο ημερών που ακολουθούν. Δύο σημαντικά περιστατικά συνδέονται με τη Βηθανία: εκεί ανέστησε τον Λάζαρο και από εκεί ξεκίνησε ο Ιησούς την πορεία και άνοδο Του προς τα Ιεροσόλυμα.
Η ανάσταση του Λαζάρου είναι ένα γεγονός που, όπως θα δούμε, έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία. Συνδέεται μυστηριωδώς με την Ανάσταση του Κυρίου μας και παίζει, ως προς αυτή, το ρόλο μιας έμπρακτης προφητείας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Λάζαρος μας παρουσιάζεται στο κατώφλι της Μ. Εβδομάδας αναστημένος, ως προάγγελος της νίκης του Χριστού επί του θανάτου, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, παραμονές των Θεοφανείων, προανήγγειλε τον Επιφανέντα Χριστό. Πέρα όμως από τον πρωταρχικό αυτό χαρακτήρα της, η ανάσταση του Λαζάρου έχει και κάποιες δευτερεύουσες πτυχές τις οποίες είναι χρήσιμο να εξετάσουμε:
Η ανάσταση του Λαζάρου αναγγέλλει την ανάσταση των νεκρών η οποία έρχεται ως συνέπεια της Αναστάσεως του Κυρίου: « Λάζαρον τεθνεώτα τετραήμερον ανέστησας εξ Άδου, Χριστέ, προ του σου θανάτου διασείσας του θανάτου το κράτος και δι’ ενός προσφιλούς την πάντων ανθρώπων προμηνύων εκ φθοράς ελευθερίαν». Το Σάββατο του Λαζάρου είναι, κατά κάποιο τρόπο, η εορτή όλων των νεκρών. Μας δίνει την ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε και να συγκεκριμενοποιήσουμε την πίστη μας στην Ανάσταση. Ο Κύριός μας, τονώνοντας το ηθικό της Μάρθας, μας δίνει σχετικά με τους κεκοιμημένους μας μια πολύτιμη διδασκαλία. Είπε στη Μάρθα: « Αναστήσεται ο αδελφός σου». Η Μάρθα απάντησε: « Γνωρίζω ότι ο αδελφός μου θα αναστηθεί κατά τη γενική ανάσταση της εσχάτης ημέρας». Και ο Ιησούς ανταπάντησε: « Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή». Η πίστη της Μάρθας ήταν ανεπαρκής σε δύο σημεία. Προέβαλε στο μέλλον, και μόνο στο μέλλον, την ανάσταση του αδελφού της και, δεύτερον, δεν αντιλαμβανόταν αυτή την ανάσταση παρά μόνο σε σχέση με ένα γενικό νόμο. Ο Ιησούς όμως της δείχνει ότι η ανάσταση είναι ένα γεγονός ήδη παρόν, επειδή Αυτός δεν προξενεί απλώς, αλλά είναι η ανάσταση και η ζωή. Οι κεκοιμημένοι μας ζουν διά και εν Χριστώ. Η ζωή τους συνδέεται με την προσωπική παρουσία του Χριστού και εκδηλώνεται εν αυτή. Εάν θελήσουμε να ενωθούμε πνευματικά με ένα κεκοιμημένο αδελφό μας που αγαπούσαμε πολύ, δεν θα προσπαθήσουμε να τον ζωντανέψουμε στη φαντασία μας, αλλά θα έρθουμε σε επικοινωνία με τον Ιησού και εν Αυτώ θα τον βρούμε.
Η ανάσταση του Λαζάρου είναι μια θαυμάσια επεξήγηση του χριστολογικού δόγματος. Μας δείχνει πώς, στο πρόσωπο του Ιησού, η θεία και η ανθρώπινη φύση ενώνονται χωρίς να συγχέονται: «Ανάστασις και ζωή των ανθρώπων υπάρχων, Χριστέ, εν τω μνήματι Λαζάρου επέστης, πιστούμενος ημίν τας δύο ουσίας σου». Αφενός, στον Ιησού ο άνθρωπος μπορεί να λυγίσει μπροστά στη συγκίνηση και να θλιβεί για την απώλεια ενός φίλου: « Εδάκρυσεν ο Ιησούς. Έλεγον δε οι Ιουδαίοι, ίδε πως εφίλει αυτόν». Αφετέρου, ο Θεός, εν Χριστώ, μπορεί να διατάξει τον θάνατο ως έχων εξουσία: « Φωνή μεγάλη εκραύγασε· Λάζαρε, δεύρο έξω. Και εξήλθεν ο τεθνηκώς…».
Τέλος, η ανάσταση του Λαζάρου παρακινεί τον αμαρτωλό να ελπίζει ότι, ακόμη και αν είναι πνευματικά νεκρός, μπορεί να ξαναζήσει: « Καμέ, φιλάνθρωπε, νεκρόν τοις πάθεσιν, ως συμπαθής εξανάστησον, δέομαι». Είναι κάποιες φορές που μια τέτοια πνευματική ανάσταση φαίνεται εξίσου αδύνατη όπως και η ανάσταση του Λαζάρου: « Κύριε, ήδη όζει, τεταρταίος γαρ εστί». Όλα όμως είναι δυνατά για τον Ιησού, από το να μεταστρέψει τον πιο σκληρόκαρδο αμαρτωλό μέχρι να αναστήσει ένα νεκρό: « Λέγει ο Ιησούς, άρατε τον λίθον…».
Να λιοπόν τι θα μάθουμε, αν πάμε το Σάββατο αυτό στη Βηθανία, στον τάφο του Λαζάρου. Εμείς όμως δεν θέλουμε να συναντήσουμε τον Λάζαρο. Θέλουμε να συναντήσουμε στη Βηθανία τον Ιησού και να ξενινήσουμε μαζί Του τη φετινή Μ. Εβδομάδα. Μας προσκαλεί ο ίδιος και μας περιμένει. Η Μάρθα ήρθε κρυφά να πει στην αδελφή της: « Ο διδάσκαλος πάρεστι και φωνεί σοι». Και η Μαρία « ως ήκουσεν, εγείρεται ταχύ και έρχεται προς Αυτόν». Ο Κύριος με καλεί. Θέλει κατά τις ημέρες του Πάθους Του να μην τον εγκαταλείψω. Θέλει, αυτές ακριβώς τις μέρες να αποκαλυφθεί σε μένα – που μπορεί ήδη να «όζω» – με ένα τρόπο καινούριο και υπέροχο. Κύριε, έρχομαι.

πηγή:( Lev Gillet,(ενός Μοναχού της Ανατολικής Εκκλησίας) Πασχαλινή κατάνυξη, 

Εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ ( Φεβρουάριος 2009) σ. 51- 55). 

ΕΛΛΑΔΑ: 70.000 οι δηλωμένες αμβλώσεις. Οι περισσότερες σημειώνονται σε ηλικίες 18-30 ετών (άλλες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για περισσότερες από 200.000 αμβλώσεις).

ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ ΑΠΟ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΕΩΣ 18 ΕΤΩΝ. ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΩΝ ΚΥΗΣΕΩΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΙΣ 70.000 ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΣ 200.000 ΑΝΕΠΙΣΗΜΑ

Πηγή: Ελεύθερος Τύπος

των Παναγιώτη Μαυραγάνη και της Ελένης Βέργου

Για την ολοκλήρωση του παρόντος άρθρου έδωσαν συνέντευξη ο εθελοντής της Αγκαλιάς Μαιευτήρας - Γυναικολόγος κ. Βασίλειος Μπέλλιος και η Κοινωνική Λειτουργός του Συλλόγου κ. Αναστασία Παπαδοπούλου.

     Οι αμβλώσεις αποτελούν ένα κοινωνικό φαινόμενο της σύγχρονης εποχής που έχει πλέον λάβει διαστάσεις επιδημίας. Σύμφωνα με έρευνα της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ισπανίας, κάθε 11 δευτερόλεπτα πραγματοποιείται μια άμβλωση στην Ευρώπη, προκαλώντας έτσι το θάνατο 2.725.820 εμβρύων ετησίως. Τη σοβαρότητα της κατάστασης φανερώνουν και τα στοιχεία στη χώρα μας. Οι διακοπές ανεπιθύμητων κυήσεων που έχουν πραγματοποιηθεί στα ελληνικά δημόσια νοσοκομεία ξεπερνούν τις 70.000 ετησίως. Ωστόσο, μαζί με τις αμβλώσεις οι οποίες δε δηλώνονται - καθώς γίνονται σε κάποιο ιδιωτικό ιατρείο - μπορεί να αγγίξουν και τις 200.000 το χρόνο, τη στιγμή που οι γεννήσεις με το... ζόρι φτάνουν τις 100.000 ετησίως.
     "Οι αμβλώσεις κάθε χρόνο στην Ελλάδα φτάνουν στις 70.000 περίπου, από τις οποίες οι περισσότερες σημειώνονται σε ηλικίες 18-30 ετών. Τα στατιστικά στοιχεία, όμως, δεν είναι ακριβή, κι αυτό γιατί δεν δηλωνονται όλες, ειδικά όταν πρόκειται για μικρές ηλικίες 16-20 ετών" λέει στον "Ε.Τ." η κ. Αναστασία Παπαδοπούλου, κοινωνική λειτουργός για το Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού "Η Αγκαλιά". Οι έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί κατά καιρούς στην Ελλάδα έχουν δείξει ότι τα περιστατικά των αμβλώσεων είναι πολύ περισσότερα από τα καταγεγραμμένα, τα οποία είναι συχνότερα και πιο επικίνδυνα στην εφηβεία.
     Ωστόσο, όπως αναφέρει στον "Ε.Τ." ο κ. Βασίλειος Μπέλλιος, μαιευτήρας χειρούργος γυναικολόγος και διδάκτωρ των Πανεπιστημίων Αθηνών και Βιέννης: "Παρατηρείται σχετική μείωση του αριθμού των αμβλώσεων, γιατί η ενημέρωση των νέων γυναικών τα τελευταία χρόνια σχετικά με την αντισύλληψη, τις επιπτώσεις των αμβλώσεων και την εξάπλωση των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων είναι αρκετά καλύτερη από ό,τι στο παρελθόν".
     Ο αριθμός των αμβλώσεων, όμως θα ήταν πολύ μικρότερος από το σημερινό αν η ενημέρωση γύρω από το φλέγον αυτό θέμα ήταν εκτενέστερη, έτσι ώστε τα ζευγάρια να είναι περισσότερο προσεκτικά για να μη χρειάζεται να χρησιμοποιούν τις αμβλώσεις ως μέθοδο... αντισύλληψης. Γι' αυτό και η Πολιτεία θα πρέπει να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στο θέμα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των νέων και στη χρήση των προφυλακτικών.
     "Η εικόνα που διαμορφώνεται στις εφηβικές ηλικίες 14-18 ετών είναι χειρότερη από το παρελθόν, επειδή οι έφηβες σήμερα ξεκινούν πολύ πιο νωρίς τις σεξουαλικές επαφές έχοντας πλήρη άγνοια για το τι είναι άμβλωση, τι επιπτώσεις έχει στη σωματική και ψυχική τους υγεία, καθώς δεν γνωρίζουν ότι από την πρώτη στιγμή της σύλληψης το γονιμοποιημένο ωάριο είναι ένα άτομο σε πλήρη ανάπτυξη". εξηγεί η κοινωνική λειτουργός. "Παρόλο που δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία σχετικά με τα μεγαλύτερα ποσοστά αμβλώσεων, συνήθως οι περισσότερες παρατηρούνται στις ηλικίες 18-30 ετών", σημειώνει ο κ. Μπέλλιος.

Αντιμετώπιση...
     Διακοπές κυήσεων υπάρχουν και υπήρχαν σε κάθε εποχή και πολιτισμικό περιβάλλον. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Μπέλλιος, "ο μεγάλος αριθμός των αμβλώσεων στην πατρίδα μας συμβάλλει ασφαλώς στην πορεία των γεννήσεων που τα τελευταία 20 χρόνια είναι απογοητευτική. Από τους 150.000 τοκετούς το χρόνο που είχαμε μέχρι το 1981, τώρα έχουμε περίπου 100.000 το χρόνο συμπεριλαμβανομένων και των αλλοδαπών που ζουν στη χώρα μας. Σημειωτέον ότι οι τοκετοί των αλλοδαπών αποτελούν το 20% περίπου του συνόλου".
     Μέχρι και σήμερα, όμως, οι αμβλώσεις αποτελούν ένα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο θέμα σε πολλές χώρες, ενώ ορισμένοι γονείς αλλά και τοπικές κοινωνίες αντιμετωπίζουν την επιλογή αυτή με αυστηρότητα. "Η στάση που κρατούν οι περισσότεροι, όταν μαθαίνουν ότι το έφηβο παιδί τους αντιμετωπίζει μια ανεπιθύμητη κύηση, είναι ως επί το πλείστον αρνητική και επιθετική προς αυτό", εξηγεί η κ. Παπαδοπούλου και συνεχίζει: "Ο σωστός τρόπος αντιμετώπισης ενός τέτοιου περιστατικού είναι ο γονιός να κρατήσει μια στάση συμπαράστασης και κατανόησης προς το παιδί τους,κι αυτό για να μην πληγωθεί το παιδί τους ψυχικά, καταφεύγοντας σε μια αναγκαστική άμβλωση".
     Η κ. Παπαδοπούλου αναφέρει παράλληλα ότι ο κόσμος, τουλάχιστον στα αστικά κέντρα, έχει αρχίσει να βλέπει με διαφορετικό "μάτι" τις αμβλώσεις. Ωστόσο τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα όσο παλιότερα, ειδικότερα στις μεγάλες πόλεις, σε αντίθεση με την περιφέρεια που έχει πολύ μικρές διαφορές από παλιά", εξηγεί η κ. Παπαδοπούλου.

"Βραχνάς" το οικονομικό
     Τα αρνητικά αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης έχουν αρχίσει να φαίνονται και σε αυτό τον τομέα. "Ο οικονομικός παράγοντας είναι θέμα που απασχολεί πολύ τις γυναίκες και γενικά τα ζευγάρια που βρίσκονται στο στάδιο της αναπαραγωγής. Η περίοδος ύφεσης που διανύουμε είναι μια περίοδος που προβληματίζει αρνητικά ώστε να κρατήσει ένα παιδί σε περίπτωση κύησης γιατί σκέφτονται ότι δεν θα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στα έξοδα της ανατροφής του", σημειώνει η κ. Παπαδοπούλου. Βέβαια δεν είναι ο μοναδικός: "Οι συνηθέστεροι λογοι που μια γυναίκα αποφασίζει να προχωρήσει σε μια άμβλωση είναι κοινωνικοί, προσωπικοί, επαγγελματικοί, οικογενειακοί. Επίσης μπορεί να οφείλεται στην ανικανότητα ανάληψης ευθυνών από τις γυναίκες που έχουν μάθει μόνο για δικαιώματα και όχι για υποχρεώσεις ή την ανευθυνότητα των ανδρών".
     "Δυστυχώς είναι μεγάλος και ο αριθμός των γυναικών που αποφασίζουν να τερματίσουν μια εγκυμοσύνη, όταν μαθαίνουν ότι το έμβρυο δεν αναπτύσσεται σωστά ή θα έχει προβλήματα υγείας και αυτό συμβαίνει γιατί σκέφτονται ότι δεν θα έχουν βοήθεια από το κράτος γιατί δεν υπάρχει καμία υποδομή και σωστή περίθαλψη για τα παιδιά αυτά", σημειώνει η κοινωνιολόγος, η οποία συμπληρώνει ότι αυτό δεν συμβαίνει ελαφρά τη καρδία αλλά με βάρος ψυχής.

ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ

ΕΛΛΑΔΑ: 70.000 οι δηλωμένες αμβλώσεις. Οι περισσότερες σημειώνονται σε ηλικίες 18-30 ετών (άλλες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για περισσότερες από 200.000 αμβλώσεις).

• 1 στις 2 έφηβες που κάνουν άμβλωση δεν έχει ενημερώσει ούτε τη μητέρα της, ενώ το 10% των γυναικών που υφίστανται τέτοιου είδους επεμβάσεις είναι εφηβικής ηλικίας σύμφωνα με το Ινστιτούτο Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας.
• 1.822 έφηβες γέννησαν ένα παιδί στα πανεπιστημιακά νοσοκομεία Αρεταίειο και Αλεξάνδρα από το 1999 μέχρι το 2003, σύμφωνα με έρευνα του Τμήματος Μαιευτικής του ΤΕΙ Αθηνών.
• Από το σύνολο των εφηβικών τοκετών στη χώρα μας, οι μισές αφορούν αλλοδαπές, εκ των οποίων ποσοστό 35,74% είναι αλβανικής καταγωγής.

ΚΙΝΑ: 13.000.000 κάθε χρόνο μεταξύ 20-29 ετών (στην πλειοψηφία τους είναι άγαμες).
ΒΡΕΤΑΝΙΑ: 190.000 αμβλώσεις με 5πλάσιο πληθυσμό από την Ελλάδα.
ΚΥΠΡΟΣ: Περισσότερες από 20.000 αμβλώσεις το χρόνο.
ΣΕΡΒΙΑ: Κάποιοι μιλούν για 120.000 αμβλώσεις το χρόνο και άλλοι για 420.000.
ΣΟΥΗΔΙΑ: Γίνονται 20,5 ανά 1.000 γυναίκες. Το ποσοστό αυτό στη Γαλλία είναι 29,9% και στη Βουλγαρία 17,3%.

Σοκ προκαλεί άρθρο για το δικαίωμα των γιατρών να σκοτώνουν τα ανεπιθύμητα νεογέννητα

.Ελίνα Ράπτη

Σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει μια ακαδημαϊκός από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, οι γιατροί θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να σκοτώνουν τα νεογέννητα με αναπηρία ή όταν είναι απλώς ανεπιθύμητα από τις μητέρες τους.

Η Φραντσέσκα Μινέρβα, η οποία ειδικεύεται στα θέματα ηθικής στην ιατρική, υποστηρίζει ότι ένα νεογέννητο μωρό δεν είναι ένα πραγματικό πρόσωπο. Επομένως, το να το σκοτώσει κάποιος γιατρός τις πρώτες μέρες μετά τη γέννησή του δεν έχει καμία διαφορά από το να το ρίξει όσο ακόμα βρίσκεται μέσα στην κοιλιά της μητέρας του.

Το άρθρο, μάλιστα, με τίτλο «After-birth abortion» (Αποβολή μετά τη γέννα), το οποίο φέρει την υπογραφή της Δρ. Μινέρβα και δημοσιεύεται στη British Medical Journal, αναφέρει ότι η ζωή θα μπορούσε να αφαιρεθεί ακόμα και από ένα υγιές μωρό αν η μητέρα του αποφασίσει ότι δεν έχει την πολυτέλεια να το φροντίσει.

Φραντσέσκα Μινέρβα

Όπως η ίδια υποστηρίζει, ένα αγέννητο παιδί, όπως και ένα νεογέννητο δεν έχει ακόμη αναπτύξει ελπίδες, στόχους και όνειρα και έτσι, παρά το γεγονός ότι είναι σαφώς μία ανθρώπινη ύπαρξη, δεν είναι πραγματικό πρόσωπο, κάποιος, δηλαδή, με ηθικό δικαίωμα στη ζωή.

Αντίθετα, οι γονείς, τα αδέλφια του και η κοινωνία έχουν στόχους και σχέδια, τα οποία θα μπορούσαν να επηρεαστούν από την άφιξη αυτού του παιδιού και τα συμφέροντά τους θα έπρεπε να έρχονται πρώτα.

Ο συντάκτης του επιστημονικού περιοδικού υπερασπίστηκε το συγκεκριμένο άρθρο, εξηγώντας ότι ο ρόλος του είναι να παρουσιάσει καλά αιτιολογημένα επιχειρήματα και όχι να προωθήσει μια συγκεκριμένη ηθική άποψη.

Οργή και απειλές

Ωστόσο το άρθρο της Δρ. Μινέρβα έχει εξοργίσει πολλούς άλλους ειδικούς σε θέματα ηθικής, καθώς και ακτιβιστές, οι οποίοι χαρακτήρισαν την πρότασή της για νομιμοποίηση της νεογνοκτονίας ως «απάνθρωπη υπεράσπιση της δολοφονίας των παιδιών».

Μετά τη δημοσίευση του άρθρου, η Δρ. Μινέρβα, η οποία είναι επιστημονικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, έχει λάβει αρκετές απειλές κατά της ζωής της και τηλεφωνήματα μίσους, στα οποία της λένε ότι «θα καείς στην κόλαση».

Η Δρ. Μινέρβα, η οποία χαρακτήρισε αυτά που περνάει τώρα ως την χειρότερη περίοδο της ζωής της, παραδέχτηκε ότι δεν περίμενε με τίποτα μία τόσο συντριπτικά αρνητική αντίδραση.

Πηγή:  http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=17786%3Asok-prokalei-arthro-gia-to-dikaioma-ton-giatron-ta-skotonoyn-ta-anepithymita-neogennita&catid=43%3Ahealth&Itemid=114#.T0-_K3ePIHg.facebook

Τι νοήμα έχει το έθιμο να περνάμε κάτω από τον επιτάφιο

Τι νόημα έχει το έθιμο να περνούν οι πιστοί μετά την περιφορά του Επιταφίου, κάτω από τον Επιτάφιο;
Το να περνούν οι πιστοί κάτω από τον Επιτάφιο, είναι μια πολύ καλή και ευσεβής συνήθεια.
Το νόημα, είναι εμφανές.: «Εκφράζω τη βαθύτατη ευλάβειά μου και την πίστη μου στον θυσιασθέντα, παθόντα και ταφέντα Κύριο, και θέτω τον εαυτό μου εν ταπεινώσει κάτω από Αυτόν και κάτω από τη θαυμαστή και θεϊκή επίδραση και ευλογία Του».
Το ίδιο γίνεται και με το Ι.Πετραχήλι, όπου σκύβω κάτω από αυτό, για να δεχθώ την ευλογία και την ευχή του Ιερέα, είτε στην Εξομολόγηση, είτε στο Ευχέλαιο, είτε σε οποιαδήποτε άλλη Ευχή.
Το ίδιο γίνεται και όταν εορτάζει κάποιος Άγιος και λιτανεύεται η Ιερά Εικόνα του, ή το σκήνωμά του (πχ Αγ.Γεράσιμος) ή ένα θαυματουργό Εικόνισμα της Παναγίας (πχ στην Τήνο). Βλέπουμε εκατοντάδες ανθρώπων που στρώνονται στο έδαφος, γιά να περάσει από πάνω τους η «χάρη». Συχνά το ίδιο επαναλαμβάνεται και με τα Άγια Δώρα, στη Μ.Είσοδο.
Αλλά, παρόμοια συνήθεια περιγράφεται και στις Πράξεις των Αποστόλων, όπου θαυμαστά σημεία λάμβαναν χώρα, όταν και μόνο η σκιά των Αποστόλων που περνούσε πάνω από ασθενείς, ήταν αρκετή για να τους θεραπεύσει: «Ο σεβασμός δε και η εκτίμησις του λαού προς αυτούς (τους Αποστόλους) δια την θείαν δύναμιν, που ενεργούσε δια μέσου αυτών, ήτο τόσος, ώστε έβγαζαν τους ασθενείς εις τας πλατείας και τους έβαζαν οι μεν πλούσιοι επάνω εις κλίνας, οι δε πτωχοί εις απέριττα κρεββάτια, ώστε, όταν θα ήρχετο και θα επερνούσε ο Πετρος, και η σκια του έστω να πέση επάνω εις κανένα από αυτούς, δια να τον θεραπεύση». (Πράξ. 5,15)
Το μόνο, που απαιτεί προσοχή και δηλώνει ασέβεια και ολιγοπιστία, είναι εκείνο το άγχος να τρέξουμε και να περάσουμε οπωσδήποτε από 3 ή από 7 Επιταφίους.. Πάντα η θρησκοληψία καιροφυλακτεί, για να θολώσει την θεοσέβεια…
π.Θεολόγος

πηγή: http://www.pentapostagma.gr

Εκοιμήθη εν Κυρίω ο π. Χριστοφόρος Μεϊντανάς

Εκοιμήθη εν Κυρίω

 ο 

π. Χριστοφόρος Μεϊντανάς 

Προηγούμενος της Ιεράς Μονής Γηροκομείου Πατρών. 

Τον γνώρισα, σε μια δύσκολη στιγμή και κάτω από μια εκπληκτική συγκυρία, ή <<οικονομία Θεού>> θα έλεγα καλύτερα.Ο πατήρ Χριστοφόρος, με αγάπη πολύ, έσκυψε στο πρόβλημά μου, το αγκάλιασε, με την προσευχή του το μετέθεσε στον ουρανό  και με την ευχή του, ήλθε η επίλυσις. 

Εκατοντάδες ψυχές κάθε Πέμπτη ανηφόριζαν το δρόμο για την Παναγία τη Γεροκομίτισσα, για να βρούν ανάπαυση κάτω από τη σκέπη  του Γέροντα. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, έμπαιναν, για να τον συναντήσουν, με ώμους σκυφτούς και έβγαιναν φορώντας φτερά και με δάκρυα στα μάτια. Όλους τους ανέπαυε με τον καλό του λόγο, με τη διάκρισή του, με την προσευχή του.Ο Θεός βλέποντας τον αγώνα του και την άσκησή του, του χάρισε πλούσια πνευματικά χαρίσματα, αποδέκτες των οποίων έγιναν, όλοι όσοι τον επισκέπτονταν, με καθαρή καρδιά και ταπείνωση, ζητώντας βοήθεια. 

Χθες το βράδυ στις 7.00, τον μετέφεραν στο καθολικό της μονής και εκατοντάδες άνθρωποι με πόνο αποχαιρετούσαν τον πνευματικό τους πατέρα. <<Ορφανέψαμε>> ήταν η λέξη που πλανιόταν στον αέρα και πράγματι, ορφανέψαμε

.Γέροντα, στον Παράδεισο, πρέσβευε υπέρ ημών, των βαθύτατα αμαρτωλών 

Την ευχή σου σε όλον τον κόσμο

Σταυρούλα

Αιωνία του η μνήμη!

Η Εξόδιος Ακολουθία θα γίνει το Σαββάτο 22 Μαρτίου 2014 ώρα 12 μεσημβρινή στην Ιερά Μονή.

ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΟ ΚΕΡΙ, ΤΟ ΘΥΜΙΑΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΝΑΒΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΝΤΗΛΙ;

Το Κερί

Το αγνό και μαλακό κερί συμβολίζει το εύπλαστο της ψυχής μας. Όπως το κερί λιώνει αθόρυβα και φωτίζει, έτσι και εμείς με τη Χάρη του Θεού θα πρέπει να «λειώνουμε » μέχρι τελευταίας πνοής, θυσιαζόμενοι για τον πλησίον μας. Να φωτίζουμε και να ευεργετούμε τους γύρω μας αθόρυβα και χωρίς επίδειξη για χάρη της αγάπης του Χριστού.
Το κερί επίσης που βρίσκεται στους Ιερούς Ναούς συμβολίζει επίσης τον « νεκρό » εαυτό μας. Όταν το βάζουμε όρθιο και αναμμένο στο μανουάλι συμβολίζει τον Αναστημένο Ιησού και ομολογούμε και τη δική μας Ανάσταση. Με τα κεριά στα μνημόσυνα, στην Κηδεία και στα κόλλυβα ομολογούμε την πίστη μας στην Ανάσταση των Νεκρών και στη δίκαια κρίση της ημέρα που όλοι μας, πλούσιοι οι φτωχοί, άρχοντες οι δούλοι θα σταθούμε έναντι του Δίκαιου Κριτή. Με την λαμπάδα στο Μυστήριο του Βαπτίσματος ομολογούμε την πνευματική ανάσταση του Βαπτιζόμενου ενώ στο μυστήριο του Γάμου ομολογούμε ότι όπως φωτίζουν οι καθαρές λαμπάδες, έτσι και εμείς με τη Χάρη του Θεού θα σταθούμε φωτεινά παραδείγματα των παιδιών μας και δεν θα προδώσουμε την τιμιότητα του Γάμου.

     Ένα ή δύο κεριά είναι υπέρ αρκετά για τους ζωντανούς και τις ψυχές των κεκοιμημένων αδελφών μας. Είναι λαθεμένη η συνήθεια να ανάβουμε πολλά κεριά δήθεν ότι θα μας σώσουν. Ας προσέξουμε τον τρόπο της ζωής μας , διότι όσα κεριά και αν ανάψουμε, δεν μας σώζουν εάν δεν ζούμε με μετάνοια, εξομολόγηση με προσευχή και κοντά στην Εκκλησία και στα Μυστήριά Της.

Το καντήλι

Tο καντήλι συμβολίζει το ανέσπερο φως που είναι ο Χριστός και καλούμαστε να τον μιμηθούμε. Δηλαδή:
• Να φωτίσουμε τους εαυτούς μας με το αληθινό φως της γνώσεως
• Να γίνουμε φώτα όπως οι μαθητές του Χριστού
    Ανάβουμε το καντήλι στην Εκκλησία και στα σπίτια μας για να μας θυμίζει ότι η πίστη μας είναι φως, αφού ο Κύριός είπε « Εγώ ειμί το φως του κόσμου ». Το φως του καντηλιού μας θυμίζει το φως με το οποίο ο Χριστός καταυγάζει τις ψυχές μας. Ανάβουμε το καντήλι για να μιμηθούμε τους Αποστόλους και όλους τους Αγίους οι οποίοι κατά τον Απόστολο Παύλο είναι τέκνα φωτός.

Για να ελέγχονται από το φως Του τα σκοτεινά μας έργα, οι κακές ενθυμίσεις και να επανερχόμαστε στο δρόμο του φωτός του Ευαγγελίου.
Για να μας θυμίζει το αδιάλειπτο της προσευχής μας.

Για να είναι φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους που μας επιτίθενται με πονηριά πριν και κατά τη διάρκεια της προσευχής και θέλουν να αποκρίνουν τη σκέψη μας από το Θεό. Οι δαίμονες αγαπούν το σκοτάδι και τρέμουν το φως, το φως του Χριστού.
Για να μας παρακινεί σε αυτοθυσία. Όπως δηλαδή με το λάδι καίγεται στο καντήλι το φυτίλι, έτσι και το δικό μας θέλημα να καίγεται με τη φλόγα της αγάπης στο Χριστό.
    Ένα καθαρό ποτήρι, καθαρό και αγνό λάδι ελιάς πρέπει να χρησιμοποιούμε στο καντήλι μας και όχι η κακή συνήθεια να χρησιμοποιούμε σπορέλαιο ή άλλα παράγωγα αυτού. Χρησιμοποιούμε αγνό ελαιόλαδο για να θυμόμαστε την προσευχή του Ιησού στον κήπο των Ελαιών στη Γεθσημανή.

Το ελαιόλαδο είναι το καλύτερο λάδι και το πιο καθαρό και αυτό θα προσφέρουμε στον Ένα και Αληθινό Θεό. Το άναμμα του καντηλιού με ελαιόλαδο είναι μι μικρή δική μας θυσία, σημείο και δείγμα ευγνομωσύνης και αγάπης που οφείλουμε στο Θεό για την μεγάλη θυσία που έκανε για μας με το Σταυρικό του θάνατο. Τον ευχαριστούμε για την Πατρική Του αγάπη, την υγεία που μας χαρίζει, για τη σωτηρία τη δική μας άλλα και όλου του κόσμου μα πάνω απ όλα για όλες τις δωρεές του Παναγίου Πνεύματος.
    Ακοίμητο καντήλι πρέπει να καίει στο εικονοστάσι του σπιτιού μας για να μας θυμίζει ότι ο πνευματικός μας αγώνας πρέπει να είναι ακοίμητος. Το ανάβουμε μπροστά στις εικόνες στους Ιερούς Ναούς, στην Αγία Τράπεζα, στον Εσταυρωμένο πίσω της Αγίας Τραπέζης, στην Ιερά Πρόθεση εντός του Ιερού Βήματος, στους τάφους των προσφιλών κεκοιμημένων συγγενών μας.

To λιβάνι ή θυμίαμα

  Είναι ένα από τα τρία δώρα που προσέφεραν οι τρεις Μάγοι στον Κύριο μας. Συμβολίζει την προσευχή μας που ανέρχεται όπως ο καπνός, στο θρόνο του Θεού. Όπως δηλαδή το λιβάνι συναντάται με το αναμμένο κάρβουνο και δεν μένει εκεί, αλλά αφού αφού θερμανθεί ανέρχεται προς τα άνω και σκορπίζει την ευωδία, έτσι και οι ψυχές μας με ζεστή και θερμή πίστη προσευχόμενες, δεν πρέπει να κολλούν στα γήινα υλικά όταν λατρεύουν το Θεό, αλλά να φτερουγίζουν προς τα άνω μυροβλήζουσες, απαγκιστρωμένες από τις υλικές μέριμνες.

    Με την ανάταση του νου και της ψυχής μας προς τα άνω, η προσευχή μας γίνεται πιο καθαρή και η κοινωνία μας με το Θεό περισσότερο ουσιαστική. Το θυμίαμα μας μεταφέρει στο χώρο της προσευχής των Αγίων στον Ένα και Αληθινό Θεό και τονίζει την παρουσία του Κυρίου και των Αγίων στη ζωή μας. Όταν θυμιάζει ο ιερέας την πρόθεση, το θυμίαμα θυμίζει τα δώρα των Μάγων. Όταν θυμιάζει πριν την Μεγ. Είσοδο το θυμίαμα υποδηλώνει την σμυρναλόη του Νικοδήμου. Κατά την Μεγ. Είσοδο συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα .

    Τα θυμιατά που χρησιμοποιούμε στους Ιερούς Ναούς είναι κινητά μεταλλικά σκεύη που στο κάτω μέρος δέχονται τα αναμμένα κάρβουνα ή καρβουνόσκονη. Εξαρτώνται από τέσσερις αλυσίδες με δώδεκα κουδουνάκια. Συμβολίζουν τους τέσσερις Ευαγγελιστές και τους δώδεκα Αποστόλους αντίστοιχα. Η βάση του θυμιατού συμβολίζει την ανθρώπινη φύση του Χριστού μέσα στα σπλάχνα της Παναγίας Μητέρας Του. Τα ανάμενα κάρβουνα συμβολίζουν το πυρ της θεότητας. Είναι η βάτος η φλεγόμενη αλλά μη κατακαιομένη. Η φωτιά συμβολίζει και τη Θεία Αγαπη τού ως φωτιά καίει την καρδιά του κάθε πιστού.

Λιβανίζουμε στο σπίτι μας κάθε βράδυ πριν την προσευχή μας , όταν διαβάζουμε παράκληση στην Παναγία και όταν ζυμώνουμε πρόσφορα. Λιβανίζουμε τις ιερές εικόνες .



πηγή: http://www.agioritikovima.gr

Απόστολος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος

«Παιδί, ξέρεις τι γίνεται με την ελεημοσύνη; Δίνει ο κόσμος κουρελόχαρτα και αγοράζει Παράδεισο!». πατήρ Αθανάσιος Χαμακιώτης

 
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΧΑΜΑΚΙΩΤΗΣ

Όταν ο καιρός ήταν άσχημος κι έβρεχε ή χιόνιζε, πάλι η ακολουθία γινόταν στο κελλί. Έλεγε όμως στο νεωκόρο:

-          Παιδί, χτύπα την καμπάνα.

-          Μα, πατέρα, ποιος θα έρθει τώρα με τόσο άσχημο καιρό; Έξω χιονίζει…

-          Παιδί, δεν θα έρθει κανένας, αλλά όταν χτυπήσει η καμπάνα, θα την ακούσουν και κάποιος χριστιανός θα σηκώσει το χέρι του να κάνει το σταυρό του!

***

Όταν ερχόταν η Μ.Εβδομάδα με καλούσε και μου έλεγε:

-          Παιδί, πρέπει να μαζέψουμε χρήματα για να πάρουμε λουλούδια και να στολίσουμε τον Χριστούλη μας, να μην τον αφήσουμε παραπονεμένο.

          Κι εγώ έκανα έρανο. Μαζεύονταν πολλά χρήματα. Μια φορά συγκέντρωσα 700 δρχ. (ποσό πολύ μεγάλο για κείνη την εποχή). Ο Γέροντας είχε διπλή χαρά:

-          Πω-πω παιδί! θα στολίσουμε τον Χριστούλη και θα δώσουμε και στους φτωχούς.

***

Πριν πει το «Μετά φόβου Θεού…», πάντα θα προετοίμαζε τους ανθρώπους που θα κοινωνούσαν, με απλά λόγια:

-          Προσέξτε παιδιά. Να μην πλησιάσετε αν δεν είσαστε έτοιμοι, αν είσαστε αξομολόγητοι. Μην πλησιάσετε όπως ο Ιούδας. Η Θεία Κοινωνία είναι φωτιά. Και όποιος έρχεται ανέτοιμος «κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει, μη διακρίνων το σώμα του Κυρίου. Διά τούτο εν υμίν πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί». Σας το λέω για να μην έχω ευθύνη και για να μην πάθουμε κανένα κακό. Γι’ αυτό «δοκιμαζέτω άνθρωπος εαυτόν, και ούτως εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηρίου πινέτω».

***

Η κατάθεση του μακαριστού Φώτη Κόντογλου είναι σημαντική:

- Μια λειτουργία του π.Αθανασίου ισοδυναμεί με μια μετάγγιση αίματος στον οργανισμό.

***

«Η μεγαλυτέρα δύναμις την οποίαν έχομεν διά να επαναφέρωμεν ψυχάς εις τον Θεόν, είναι η δύναμις της προσευχής. Και το υψηλότερον όπου ημπορεί τις να κάμη είναι να προσεύχεται. Όταν το άγιον Πνεύμα εγγίζη την καρδίαν ενός ανθρώπου, πάντοτε εμπνέει θερμήν αγάπην εις την καρδίαν του. Οδηγεί την ψυχήν να ανακαλύψη το μυστικόν ότι όλα πηγάζουν από την προσευχήν. Η υπηρεσία και η πράξις ό,τι είμεθα και ό,τι επιθυμούμεν να είμεθα, εξέρχονται από την συνάφειαν με τον Θεόν».

***

«Να προσεύχεσαι θερμά και να εμπιστευθής την υπόθεσίν σου εξολοκλήρου εις τον Κύριόν μας και να τον παρακαλέσης να σου χορηγήση τα καλά και τα συμφέροντα. Είναι αλήθεια ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να μένη μετέωρος… η ψυχή η παραδιδομένη εις τον Κύριον έχει να κερδίση τα μέγιστα, διότι ειρηνεύει, γαληνεύει, δύναται να προσεύχεται, έχει τον νουν διαυγή, την καρδίαν καθαράν και εαυτόν σχετικώς αμόλυντον… Η επιμονή και υπομονή διά την επιτυχίαν του θελήματος του Θεού, η εγκαρτέρησις εις την ιεράν προσευχήν θα φέρη τα καλύτερα αποτελέσματα απ’ ό,τι ημείς ζητούμεν προηγουμένως. Θα φέρη προπαντός την ειρήνην της ψυχής “ου χωρίς ουδείς όψεται τον Κύριον”. Έχετε ανάγκην μεγάλης προσοχής και εγκαρτερήσεως εν τη προσευχή. Αλλά διά να εισακουώμεθα, πρέπει να έχωμεν την μεγίστην των αρετών, την ταπείνωσιν, η οποία είναι η βάσις και το κορύφωμα πασών των αρετών. Επίσης εν τη προσευχή να λησμονονώμεν ει τι έχωμεν κατά τινος. Να ζητούμεν αγάπην , συγχώρησιν και μετάνοιαν διά τους διώκοντας ημάς, να αποφεύγωμεν την κατάκρισιν…»

***

Κοντά στην Νερατζιώτισσα ζούσε μια οικογένεια που ασχολείτο με την κτηνοτροφία. Τα αδέλφια ήταν αρκετά οξύθυμα. Θύμωναν, έβριζαν, αισχρολογούσαν, βλαστημούσαν. Ο π.Αθανάσιος κάποια μέρα αποφάσισε να επέμβει. Φώναξε τον έναν αδελφό και του μίλησε με πολύ καλοσύνη:

-          Παιδί, εσείς δόξα τω Θεώ έχετε μια εργασία από την οποία ζείτε. Δεν είναι σωστό να τσακώνεστε έτσι και να βλαστημάτε. Γιατί το κάνετε αυτό, αφού είσαστε καλοί άνθρωποι…

          Ο νεαρός ντράπηκε, έσκυψε το κεφάλι και ο Γέροντας συνέχισε:

- Έλα, έλα μέσα να σε φιλέψω κάτι.

          Ο νεαρός πέρασε και ο Γέροντας τον κέρασε γλυκό. Του είπε λίγα λόγια ακόμη. Στο τέλος τον ξεπροβόδισε.

          - Πήγαινε, παιδί, στο καλό και να μην το ξανακάνετε, έτσι;

          - π.Αθανάσιε, σου δίνω το λόγο μου, ότι θα προσπαθήσω να μην ξαναγίνει.

          Και πράγματι τα αδέλφια ειρήνευσαν από κείνη τη μέρα.

***

Σε κάποια επίσκεψή μου του μιλούσα για τα βάσανά μου και τις στενοχώριες μου. παραπονιόμουν για τις δοκιμασίες που με είχαν βρει. Ο Γέροντας με άκουγε υπομονετικά. Αφού τέλειωσα κούνησε το κεφάλι και μου είπε: «Αχ, παιδί. Εσύ θέλεις να κάθεσαι σταυροπόδι και να πας και στον παράδεισο!».

***

«Ο Κύριός μας δεν θα μας αφήση να δοκομασθώμεν υπέρ την δύναμίν μας, αλλά θα μας δώση την δύναμιν να ανταπεξέλθωμεν και κατά την δοκιμασίαν αυτήν. Όσο μεγαλυτέρα είναι η δοκιμασία μας τόσον και τα βραβεία θα είναι μεγαλύτερα τα οποία ετοιμάζει ο Κύριος διά τους αγωνιζομένους».

***

«Η θεία Κοινωνία μας ενώνει με τον Κύριόν μας, καίει τα αγκάθια της ψυχής μας, δίδει υπομονήν και μας προετοιμάζει διά την βασιλείαν των ουρανών».

***

Κάποτε τον επισκέφθηκε ένας νέος που πήρε απόφαση να αυτοκτονήσει. Διαμείφθηκε ο εξής διάλογος:

-          Τι σου συμβαίνει, παιδί;

-          Έχω ένα μεγάλο πρόβλημα και αποφάσισα να τερματίσω τη ζωή μου.

-          Ε! όχι παιδί, δεν είναι σωστό αυτό! Να δώσεις την ψυχή σου στον σατανά; Τι ακριβώς σου συμβαίνει;

-          Είμαι τριάντα χρονών και αγαπώ μια κοπέλα. Η μητέρα μου αντιδρά. «Όχι, δεν είναι κατάλληλη για σένα». «Θα πάω να αυτοκτονήσω» της λέω. Κι αυτή μου απαντάει: «Καλύτερα να αυτοκτονήσεις παρά να την πάρεις!» Καταλαβαίνετε την κατάστασή μου.

-          Άκουσε παιδί! Κατ’ εντολή δική μου, δηλαδή του Κυρίου, δεν θα ακούσεις την μητέρα σου, γιατί δεν έχει δίκιο. Να νυμφευθείς την κοπέλα. Πήγαινε να βγάλεις άδεια, να φέρεις τα στέφανα και ένα κερί ν’ ανάψουμε, τιποτ’ άλλο. Και θα ‘ρθειτε, αν γίνεται αύριο κιόλας, για να σας στεφανώσω εγώ!

          Ο νέος του φίλησε πολλές φορές το χέρι. Τακτοποίησε τα χαρτιά του και ο Γέροντας τέλεσε το μυστήριο. Έκανε μάλιστα και πολύ καλή οικογένεια.

***

«Παιδιά, το ευχέλαιο, δεν αντικαθιστά την εξομολόγηση».

***

«Παιδί, η χριστιανική πίστη και ζωή είναι ευγένεια, ευγένεια, ευγένεια».

***

Κατά την ώρα της μετάληψης, αν οι γονείς έλεγαν στο παιδάκι, «έλα, θα πάρεις γλυκό, ή χρυσό δοντάκι», ο Γέροντας τους διόρθωνε: «Όχι παιδί, ο Χριστός είναι, το Χριστό θα πάρεις».

***

Η μητέρα μου τον επισκέφθηκε γιατί είχε πρόβλημα με τον αδελφό μου που αντιδρούσε σφόδρα για την Εκκλησία. Πήγε απελπισμένη στον π.Αθανάσιο. Με απλές κουβέντες την καθησύχασε.

          -Παιδί, με τη βία δεν κερδίζεις τίποτα. Να μην τον πιέζεις και να μην τον στέλνεις με το ζόρι. Άφησέ τον ο ίδιος να αποφασίσει.

***

Κάποια μέρα άνοιξε στο Μαρούσι ένας κινηματογράφος. Ο π. Αθανάσιος στο κήρυγμά του μίλησε με σκληρά λόγια. Εγώ αντέδρασα. Πήγα αμέσως να τον συναντήσω.

          -Πάτερ, γιατί να μην πάω στον κινηματογράφο;

          Η απάντησή του έδειξε πόση διάκριση είχε.

          -Παιδί, δεν σου λέω να μην πας. Να πας, αλλά θα το σκεφθείς και θα κάνεις επιλογή. Εγώ αυτά που είπα, τα είπα για τους ανθρώπους που δεν ξέρουν να κάνουν επιλογή και μπορεί να του βλάψει…

***

«Ο πιστός άνθρωπος έχει το Θεόν οδηγόν εις πάντα δρόμον, και δεν πλανάται ποτέ, ο δε υπερήφανος άπιστος και ματαιόφρων ακολουθεί τους ιδίους λογισμούς, και δεν ηξεύρει που υπάγει… Η πλάνη εισήχθη εις τον κόσμον πρώτον υπό του διαβόλου, έπειτα διά τας ατόπους επιθυμίας τούτου του κόσμου υπερίσχυσε και επλήθυνεν εις τους ανθρώπους τας κακοδοξίας και τας αιρέσεις».

***

«Παιδιά, εδώ κοντά άνοιξε ένα μαγαζί του διαβόλου. Να ‘χετε το νου σας. Μην σας παραπλανήσει και αρχίσετε να την επισκέπτεσθε, για να σας πει τον καφέ ή να σας ρίξει τα χαρτιά. Σας προειδοποιώ ότι όλ’ αυτά είναι εκ του πονηρού. Μακρυά απ’ αυτά».

***

Ο Γέροντας εξομολογούσε κάτω από το πεύκο. Το δέντρο περιέργως, χωρίς αιτία, είχε αρχίσει να ξεραίνεται από κάποια άκρη του. Τον ρώτησε κάποιος:

          -Πάτερ, τι έπαθε το πεύκο και ξεραίνεται;

          -Τόσες πολλές και μεγάλες αμαρτίες που έχει ακούσει, πώς να μην ξεραίνεται; «Πάσα η κτίσις συστενάζει και συνωδίνει…».

***

Συνιστούσε το ψαλτήριο του Δαβίδ. Έλεγε σε νέα παιδιά: «Παιδιά, να διαβάζετε το ψαλτηράκι. Όχι να ζητάτε παραμυθάκια. Να διαβάζετε ψαλτηράκι. Έστω ένα ψαλμό την ημέρα».

***

Ζούσε στο Μαρούσι μια φτωχή οικογένεια, που δοκιμάστηκε από αλλεπάλληλες συμφορές. Εκείνη την περίοδο είχε μείνει μόνον η χήρα μητέρα, μ’ ένα γιο, νέο παλικάρι γύρω στα τριάντα χρόνια. Το παιδί αυτό ήταν η μόνη ανθρώπινη παρηγοριά για τη φτωχή και άρρωστη μητέρα. Οικονομικά βρίσκονταν σε πολύ κακή κατάσταση. Δυστυχώς μια νέα συμφορά ήρθε να χτυπήσει το φτωχό αυτό σπίτι. Ο γιος βρέθηκε σε μια παρέα. Ξεκίνησε κάποια διαφωνία, οι εγωισμοί και τα νεύρα τεντώθηκαν και το κακό δεν άργησε να γίνει. Το νέο παληκάρι, πάνω στη συμπλοκή σκοτώθηκε. Ο δράστης συνελήφθη και κλείστηκε στη φυλακή.

          Ο πόνος για τη χαροκαμένη μάνα αβάσταχτος. Ξαφνικά έμεινε μόνη, χωρίς καμιά ανθρώπινη παρουσία. Σε λίγο πήρε το δρόμο για τη Νερατζιώτισσα, να αποθέσει το δράμα της στον π.Αθανάσιο. Ο Γέροντας συμμάζεψε τον πόνο της. Έκλαψε μαζί της. Στάλαξε το βάλσαμο της ουράνιας παρηγοριάς. Και προχώρησε πιο πέρα. Έμεινε για λίγο σκεφτικός. Πόνεσε όχι μόνον το θύμα, αλλά και το θύτη που βρισκόταν στη φυλακή. Θυμήθηκε το «εν φυλακη ήμην, και ήλθετε προς με», τον άγιο Διονύσιο Ζακύνθου που συγχώρεσε το φονιά του αδελφού του. Και πρότεινε αυτό το δρόμο των αγίων στην πονεμένη μάνα. Της ζήτησε όχι μόνο να συγχωρήσει τον εγκληματία, αλλά και κάτι ακόμη παραπάνω,

          -Παιδί, σκέψου και αυτό τον άνθρωπο τώρα εκεί που βρίσκεται στη φυλακή. Θα υποφέρει από τύψεις συνειδήσεως, θα κρυώνει, θα πεινάει. Ο Χριστός μας έδωσε εντολή να συγχωρούμε τους εχθρούς μας. Γι’ αυτό και συ να του πλέξεις μόνη σου μια φανέλα, να του πάρεις και λίγα τρόφιμα και να του τα πας στη φυλακή.

          Η απλή αυτή γυναίκα, που δεν ήξερε να διαβάσει, που δεν γνώριζε «θεολογία», αλλά ζούσε στην πράξη την εκκλησιαστική ζωή, δεν αντέδρασε. Έκανε υπακοή στο Γέροντα. Γύρισε σπίτι και με τα ίδια της τα χέρια έπλεξε φανέλα. Όταν την ετοίμασε αγόρασε από το υστέρημά της τρόφιμα, γλυκά κλπ. τα έβαλε σε μια μεγάλη τσάντα και ξεκίνησε για τη φυλακή. Ζήτησε τον άνθρωπο αυτόν και όταν εκείνος ήλθε, αντίκρυσε έκπληκτος το πρόσωπο της μάνας, που σήκωσε ένα τόσο βαρύ σταυρό. Του παρέδωσε με καλοσύνη την τσάντα και γύρισε αναπαυμένη. 

***

«Γυμνός εξήλθον και γυμνός απελεύσομαι και είμαι γι’ αυτό ευχαριστημένος».

***

Τα χρήματα δεν ήθελε ούτε να τα αγγίζει. «Αυτά σταύρωσαν τον Χριστο» έλεγε συχνά.

***

Ήταν εχθρός της φιλαργυρίας, αλλά και της τσιγκουνιάς, της απληστίας, της σπατάλης, της πολυτέλειας. Κάποτε που βρέθηκε σ’ ένα νεκροταφείο, είδε ένα πολυτελέστατο μνήμα. Λυπήθηκε για την άσκοπη σπατάλη και μονολόγησε: «Σ’ αυτό το μνήμα χορεύουν οι δαίμονες».

***

Κάποια πολυμελής οικογένεια έφτασε σε έσχατη ένδεια. Ο Γέροντας αγαπούσε πολύ τα παιδιά. Δεν του είπαν τίποτα. Όταν το έμαθε λυπήθηκε αφάνταστα, κάλεσε το ένα από τα παιδιά και του είπε με παράπονο: «Παιδί, γιατί δεν μου το είπες; Δεν έχω πολλά κι εγώ, αλλά ένα γιαουρτάκι μπορώ να σας το πάρω». Από τότε αυτό το σπίτι μπήκε υπό την προστασία του.

***

«Τι φοβούνται οι άγιοι; Την επιτυχίαν εις το έργο των η οποία δύναται να προκαλέσει τους επαίνους. Εν συμπεράσματι: Εκείνη η ψυχή είναι περισσότερον αγία, η οποία προσπαθεί περισσότερον να κρύπτεται».

***

«Δίνε για να σου δίνει ο Θεός».

***

«Παιδί, ξέρεις τι γίνεται με την ελεημοσύνη; Δίνει ο κόσμος κουρελόχαρτα και αγοράζει Παράδεισο!».

***

Λίγο πιο πάνω, έμενε ένα αντρόγυνο. Ο άνδρας μέθυσος. Ό,τι χρήματα έβγαζε τα σπαταλούσε στο ποτό. Η γυναίκα του ήταν παράλυτη και κατάκοιτη. Το μόνο που λειτουργούσε ήταν ο λόγος. Εκτός από το να μιλάει δεν μπορούσε καμία άλλη κίνηση να κάνει. Λόγω της αρρώστιας της λερωνόταν. Όμως και η γυναίκα αυτή είχε βρει το δικό της «άγγελο». Κάποια μέρα την επισκέφθηκε μια αδελφική της φίλη. Είδε με έκπληξη μια στίβα από ρούχα πλυμένα, σιδερωμένα.

          -Ποιος τα έπλυνε; ρώτησε απορημένη.

          -Αν σου πω ποιος! Αλλά με επιτίμησε να μην το πω σε κανένα. Όμως σε αισθάνομαι σαν αδελφή μου και θα στο πω.

          -Δεν χρειάζεται να μου το πεις. Κατάλαβα ποιος είναι. Ο π.Αθανάσιος!

          -Ακριβώς. ήλθε τη νύχτα. Καθάρισε το σπίτι, έπλυνε τα ρούχα, τα στέγνωσε, τα σιδέρωσε και έφυγε!

***

«Η ταπείνωση είναι το βάθρο πάνω στο οποίο πατάμε για να ανεβούμε στην κλίμακα των υπολοίπων αρετών και έτσι να οικοδομήσουμε τον οίκο της ψυχής μας. Την ταπείνωση τρέμει ο διάβολος. Όποιος την αποκτήσει θα βαδίζει με ασφάλεια, γιατί τον προφυλάσσει η χάρη του Θεού».

***

«Να λες τους χαιρετισμούς της Παναγίας στο δρόμο, και το “Θεοτόκε Παρθένε”, δεν θα το αφήνεις από το στόμα σου».

***

«Μόνο μια φροντίδα και έννοια χρειάζεται να έχουμε: Τη δόξα του Θεού. Και γι’ αυτό θα πρέπει να αγωνιζόμαστε συνεχώς. Τις δικές μας φιλοδοξίες πρέπει να τις καταπατούμε».

«ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΧΑΜΑΚΙΩΤΗΣ», Αρχ. Ν.Αντωνόπουλου