Έκπληξη από την Καλλιρόη!

Καλλιρόη,Γιάννη και Δήμητρα, σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου! Θα σας θυμάμαι πάντα με αγάπη!!!

Be Brave!

Ζιμπάμπουε:Ποιος ζει σε ένα σπίτι όπως αυτό;

“Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής αντίχριστος. Αύτη γεννά την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργία, αύτη φθείρη σώματα και ψυχάς.” ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

«Ως πότε θα είναι παντοδύναμο το χρήμα, η αγχόνη των ψυχών, το αγκίστρι του θανάτου, το δόλωμα της αμαρτίας; Ως πότε θα κυβερνά ο πλούτος, η αιτία των πολέμων για τον οποίο κατασκευάζονται όπλα και ακονίζονται ξίφη;» αναρωτιέται ο Μέγας Βασίλειος
Ακούμε και σήμερα το Χρυσόστομο να καταδικάζει με δριμύτητα την κοινωνική αδικία τώρα που η παγκόσμια «νέα οικονομία» διευρύνει το χάσμα της ανισότητας : «... ο Θεός από την αρχή δεν έκανε τον έναν πλούσιο και τον άλλο φτωχό, αλλά έδωσε σε όλους την ίδια γη. Από πού, λοιπόν, - ερωτά - εσύ μεν έχεις τόσα και ο άλλος ούτε μια χούφτα γης ;»
Φανταστείτε ποιος θα είχε τέτοια προτίμηση να ζήσει σε τέτοια χλιδή;


Ένας αμερικανικός δισεκατομμυριούχος;
Ένας Σαουδάραβας πρίγκιπας;
Ο Louis XIV της Γαλλίας

Γευτείτε τις εικόνες και όταν φτάσετε στο κατώτατο σημείο της σελίδας θα δείτε ποιο είναι το αφεντικό αυτού του δημιουργήματος.








Αυτό το μέγαρο είναι στο Χαράρε και ανήκει στον:

Πρόεδρο της Ζιμπάπουε Robert Mugabe -

Ενώ οι υπήκοοι του λιμοκτονούν, και πεθαίνουν λόγω καμίας ιατρικής βοήθειας .... και καλούμαστε επανειλημμένως να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους ...
Αυτός και η οικογένειά του ζουν σ αυτό το παλάτι...
η ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ τους, σκοτώνει τους ανθρώπους της Ζιμπάμπουε ....






Αφιέρωμα (πηγή: Γιατροί Χωρίς Σύνορα)

- H Ζιμπάμπουε είναι μια χώρα με απίστευτες στατιστικές. Ο πληθωρισμός σήμερα βρίσκεται πάνω από το 3.500%. Ο μέσος όρος ηλικίας για τις γυναίκες έχει πέσει από τα 62 χρόνια το 1990 σε μόλις 34 χρόνια σήμερα. Το 80% του πληθυσμού θεωρείται άνεργο. Το ένα τέταρτο των παιδιών είναι ορφανά.

Ακόμα πιο απίστευτα είναι τα νούμερα που συνδέονται με το HIV/AIDS. Σε πληθυσμό 12 εκατομμυρίων ανθρώπων, περισσότεροι από ένας στους πέντε ενήλικες είναι οροθετικοί. Κάθε εβδομάδα, 3.200 άνθρωποι πεθαίνουν από ασθένειες που σχετίζονται με το HIV ενώ εκτιμάται ότι έως και 600.000 άνθρωποι χρειάζονται αντιρετροϊκή θεραπεία.

....................................................................................

Για τους εργαζομένους στην υγεία που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην πρώτη γραμμή της περίθαλψης για το HIV, η αντιμετώπιση της αυξανόμενης εισροής ανθρώπων που χρειάζονται βοήθεια έχει μετατραπεί σε ένα έργο εξαντλητικό, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά.

«Κάθε πρωί, άνθρωποι τόσο αδύναμοι που δε μπορούν ούτε να σταθούν, διακομίζονται στην κλινική του Έπγουορθ σε καροτσάκια.» λέει ο Στηβ. «Το θέαμα είναι ιδιαίτερα στενόχωρο. Μερικές φορές μένουν ακίνητοι κάτω από μια κουβέρτα και χρειάζεται να πας να ελέγξεις αν είναι ακόμα ζωντανοί. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν πάρα πολύ καταπονημένα σώματα και πολλοί είναι αρκετά νέοι, 20 και 30 χρονών. Αυτοί οι ασθενείς αποτελούν για μας προτεραιότητα αλλά δεν είναι πάντα εφικτό να τους σώσουμε γιατί συχνά βρίσκονται σε πολύ προχωρημένο στάδιο.»



«Γίνε στο γείτονά σου πιο πολύτιμος με την αγάπη, γίνε στο δυστυχισμένο Θεός με το να μιμείσαι την αγάπη του Θεού· Τον Χριστό να επισκεφθούμε, τον Χριστό να υπηρετήσουμε, τον Χριστό να θρέψουμε, τον Χριστό να ντύσουμε, τον Χριστό να περιμαζέψουμε, τον Χριστό να τιμήσουμε...» Προτρέπει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος.

Των Τριών Ιεραρχών σήμερα! Χρόνια μας πολλά!!!

Γιορτάζοντας κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, τον Ιωάννη το Χρυσόστομο, το Μέγα Βασίλειο και το Γρηγόριο το Θεολόγο διατρέχουμε τον κίνδυνο να πάρει κι αυτή η μνήμη το δρόμο κάθε «επετείου». Να ξεφτίσει στη σκέψη μας, να χάσει το δυναμισμό της, να πάψει να μας εμπνέει. Αποκτούν, όμως, νόημα οι γιορτές της Εκκλησίας όταν μεταγγίζουν νόημα στη ζωή μας : όταν φωτίζουν την καθημερινότητά μας, τις σχέσεις και τις αγωνίες μας. Βαθιά επαναστατικός ο λόγος και προκλητική η ζωή των Τριών Ιεραρχών για τα μέτρα και τις αξίες του πολιτισμού των ημερών μας. Αναμετρήθηκαν με τα μικρά και τα μεγάλα του ανθρώπου, έζησαν έντονα τα ανθρώπινα. Έζησαν έντονα και το Θεό. Έφθασαν την αλήθεια της ζωής στα άκρα και απέδειξαν πως «ο χριστιανισμός είναι η αλήθεια που υποφέρει». Προστάτες της παιδείας , εκπαιδευτικών και μαθητών. Αγάπησαν και υπηρέτησαν τη γνώση. Με τη στάση τους και με τη μαρτυρία τους αγκαλιάζουν τα πάντα, ολόκληρη τη ζωή σε όλες τις διαστάσεις και το νόημά της . Εξαιρετικά μορφωμένοι και οι τρεις τους. Βασίλειος και Γρηγόριος δεν περιορίστηκαν στα σχολεία της πατρίδος τους αλλά ταξίδεψαν να συλλέξουν την ανθρώπινη σοφία και σε άλλες πόλεις. Ο Βασίλειος έτρεχε και σε άλλους δασκάλους . Σπούδασε αστρονομία, μαθηματικά ,ιατρική. Ο Γρηγόριος φύση στοχαστική και εσωτερική έδειξε από τον πρώτο καιρό έφεση στη σπουδή. Αναζήτησε νέους ορίζοντες στη θεολογία στη φιλοσοφία στην ποίηση. Στην Αθήνα όπου συνδέθηκε με στενή φιλία με το Βασίλειο σπούδασε ελληνική γλώσσα ,φιλολογία, φιλοσοφία. Η πρώτη γνωριμία του Ιωάννη με τα γράμματα φανέρωσε τα σπάνια χαρίσματά του. Η επίδοσή του στην ελληνική και λατινική φιλολογία, την ιστορία και όλα τα εγκύκλια μαθήματα ήταν εξαιρετική. Στα 14 του χρόνια μπήκε στη μεγάλη σχολή των ρητόρων και των φιλοσόφων της Αντιόχειας. Δόξα κοσμική στεφάνωσε και τους τρεις. Και οι τρεις όμως αναζήτησαν το νόημα της ζωής στην έρημο. Ο Βασίλειος αποσύρεται σε ένα ερημητήριο του Πόντου, κοντά στον Ίρι ποταμό. Ζει με χόρτα ξερό ψωμί και ξίδι. Εκεί τον συναντά αργότερα και ο φίλος του Γρηγόριος. Μαζί μελετούν την Αγία Γραφή και τα έργα των πρώτων πατέρων της εκκλησίας. Ο Ιωάννης, μετά το θάνατο της χήρας μητέρας του, αναχωρεί για την έρημο αφού πρώτα αποδεσμεύεται από κάθε τι γήινο και υλικό. Έξι χρόνια στην έρημο με προσευχές και εργασία ολημερίς. Μελέτη Αγίας Γραφής και αντιγραφή των ιερών βιβλίων. Για τροφή ψωμί, λίγο λάδι κάπου κάπου, και όσπρια. Έξι χρόνια σε σιωπή και περισυλλογή. Και οι τρεις γίνονται κληρικοί: Διάκονοι, ιερείς , επίσκοποι. Υπηρετούν την εκκλησία που τον τέταρτο αιώνα σπαράσσεται από αιρέσεις. Ο Βασίλειος δεν δειλιάζει με κίνδυνο της ζωής του μπροστά στον αιρετικό αυτοκράτορα Ουάλη να υποστηρίξει την ορθόδοξη πίστη του. Ο Γρηγόριος, το έτος 379, πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη. Με τους περίφημους θεολογικούς του λόγους βροντοφωνάζει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Υιός του Θεού και το Άγιο Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος . Λιθοβολείται από τους αιρετικούς την ώρα που βαφτίζει κατηχούμενους αλλά δεν υποχωρεί, μάλιστα συγχωρεί εκείνους που τον λιθοβολούν . Ο αγώνας για να κρατηθεί ανόθευτη η πίστη είναι για τους Τρεις Ιεράρχες πρωταρχικός. Ο Μέγας Βασίλειος ζητά από το λαό να πολεμάει τον εγωισμό το μίσος και το φθόνο. «Όπως η σκουριά κατατρώει το σίδερο έτσι και ο φθόνος κατατρώει την ψυχή.» «Και ο θυμός κάνει δυστυχισμένο τον άνθρωπο. Χάνει ο θυμώδης τη ειρήνη του . Αναστατώνεται, πάσχει. Εξαιτίας του θυμού γίνονται οι γλώσσες αχαλίνωτες. Τα χέρια ασυγκράτητα . Βρισιές βλαστήμιες κακολογίες και άλλα πολλά είναι αποτελέσματα που γεννά ο θυμός και η οργή.» Επίσης τονίζει την ανάγκη της αυτοεξέτασης «Καθένας από εμάς προσέχει και εξετάζει τις ξένες υποθέσεις και τα ελαττώματα των άλλων με προθυμία και ευκολία πολύ μεγαλύτερη από τα δικά του… Μην αφήνεις το νου σου να εξετάζει την αρρώστια του άλλου αλλά πρόσεχε τον εαυτό σου. Και οι τρεις πατέρες μόχθησαν για τον προσωπικό τους αγιασμό και με ασκητική ετοιμασία ελευθερώθηκαν από τη δύναμη των ανθρώπινων παθών. Ήταν ελεύθεροι από αγάπη για χρήματα, για δόξα, για άνεση για δύναμη. Και οι τρεις πρόσφεραν πρόσφεραν όλο τον εαυτό τους στη υπηρεσία φτωχών πονεμένων αδικημένων. Στη Βασιλειάδα, που έχτισε ο Βασίλειος, οι φτωχοί, οι άστεγοι, οι εγκαταλειμμένοι έβρισκαν το πτωχοκομείο τους, οι ξένοι και οδοιπόροι τον ξενώνα τους, οι γέροι το γηροκομείο τους οι άρρωστοι το νοσοκομείο τους ,οι πονεμένοι και διωγμένοι λεπροί το λεπροκομείο τους. Υπήρχαν διδακτήρια για τα ορφανά και φτωχά παιδιά, ειδικά εργαστήρια για να μαθαίνουν τέχνες και επαγγέλματα οι νέοι. Ο Γρηγόριος επισκεπτόταν φτωχογειτονιές , έσκυβε στο προσκεφάλι των αρρώστων φρόντιζε εγκαταλειμμένους. Ο Χρυσόστομος έτρεφε στην Κωνσταντινούπολη καθημερινά 7000 φτωχούς. Οι Τρεις Ιεράρχες , δάσκαλοι οι ίδιοι , ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με το λειτούργημα του δασκάλου και το δύσκολο έργο της διδασκαλίας. «Ο παιδαγωγός εγκαίρως βλέπει τις ιδιαίτερες κλίσεις των παιδιών και τους υποδεικνύει τους κλάδους και τα επαγγέλματα που πρέπει να ακολουθήσουν. Ό,τι γίνεται σύμφωνα με τη φύση του ατόμου πετυχαίνει. Ενώ ό,τι είναι αντίθετο αποτυχαίνει.» Γρηγόριος ο Θεολόγος. «Ο δάσκαλος να προχωρεί από τα απλούστερα προς τα δυσκολότερα …. Ταυτόχρονα ο δάσκαλος δε μιλάει για πολλά πράγματα, γιατί αλλιώτικα ο μαθητής θα κάνει ότι και το στομάχι: θα τα αποβάλει.» Μέγας Βασίλειος Τι να πρωτοθαυμάσουμε από το έργο και τη διδασκαλία τους; Τι να υμνήσουμε πρώτα; Τους αγίους; Τους ηρωικούς μαχητές της πίστης; Τους κοινωνικούς εργάτες; Τους συγγραφείς; Τους δασκάλους; Δεκαέξι αιώνες πέρασαν από την εποχή τους και παραμένουν επίκαιροι αφού επίκαιρα είναι πάντα «τα πάθια κ΄ οι καημοί του κόσμου»... «Ως πότε θα είναι παντοδύναμο το χρήμα, η αγχόνη των ψυχών, το αγκίστρι του θανάτου, το δόλωμα της αμαρτίας; Ως πότε θα κυβερνά ο πλούτος, η αιτία των πολέμων για τον οποίο κατασκευάζονται όπλα και ακονίζονται ξίφη;» αναρωτιέται ο Μέγας Βασίλειος Ακούμε και σήμερα το Χρυσόστομο να καταδικάζει με δριμύτητα την κοινωνική αδικία τώρα που η παγκόσμια «νέα οικονομία» διευρύνει το χάσμα της ανισότητας : «... ο Θεός από την αρχή δεν έκανε τον έναν πλούσιο και τον άλλο φτωχό, αλλά έδωσε σε όλους την ίδια γη. Από πού, λοιπόν, - ερωτά - εσύ μεν έχεις τόσα και ο άλλος ούτε μια χούφτα γης ;» Διαβάζουμε το Γρηγόριο το Θεολόγο και τον θαυμάζω καθώς κάνει θεολογία μιλώντας για την ατομική ιδιοκτησία : «... φτώχεια και πλούτος -μας λέει- εισβάλλουν στην ανθρωπότητα όπως οι αρρώστιες στον ανθρώπινο οργανισμό. Ο νόμος του χριστιανού είναι η ισότητα του Δημιουργού Θεού, δεν είναι ο νόμος του ισχυρού». «Γίνε στο γείτονά σου πιο πολύτιμος με την αγάπη, γίνε στο δυστυχισμένο Θεός με το να μιμείσαι την αγάπη του Θεού· Τον Χριστό να επισκεφθούμε, τον Χριστό να υπηρετήσουμε, τον Χριστό να θρέψουμε, τον Χριστό να ντύσουμε, τον Χριστό να περιμαζέψουμε, τον Χριστό να τιμήσουμε...» Προτρέπει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος και δακτυλοδεικτεί σε μένα και σε σένα, όλους αυτούς, τους σωματικά και ψυχικά άστεγους. Μπορεί να είναι οι Κούρδοι πρόσφυγες στο λιμάνι της Πάτρας, μπορεί να είναι οι οικονομικοί μετανάστες που εκλιπαρούν περιφερόμενοι για ένα μεροκάματο, μπορεί να είναι, τέλος, και τα παιδιά όλων αυτών που κατέλαβαν μια θέση στα θρανία των σχολειών όπου διδάσκουμε, άραγε και στις καρδιές μας; Τίμιοι καθώς ήταν με τη συνείδησή τους και συνεπείς στο εκκλησιαστικό τους χρέος οι Τρεις Ιεράρχες θα εξοργίζονταν σήμερα περισσότερο με την υποκρισία μας: όταν η κοινωνία υποκρίνεται φορώντας το «φιλάνθρωπο» προσωπείο της και οι πανίσχυρες πολυεθνικές διαφημίζουν την «κοινωνική τους προσφορά» η πρόκληση δεν μπορεί να μένει αναπάντητη. Η ελεημοσύνη δεν μπορεί να γίνεται το άλλοθι της κοινωνικής αδικίας. «Ελεημοσύνη από αδικίες δεν γίνεται» καταγγέλλει ο Μέγας Βασίλειος, αφού «δεν μπορεί να γίνει ο Θεός συνένοχος ληστών και αρπακτών». Επιφυλακτικοί όπως και τότε σε τέτοιου είδους «δωρεές» οι Τρεις Ιεράρχες, αμφιβάλλω αν θα συμμετείχαν σήμερα σε «πλειστηριασμούς ανθρωπιάς» και σε «φιλανθρωπικές βραδιές». Γιατί, γι΄ αυτούς, αληθινή αγάπη είναι πριν απ΄ όλα η κατάργηση της σχέσης εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενου. Και μιλούν με θάρρος και τόλμη για όλα αυτά οι Τρεις Ιεράρχες επειδή οι ίδιοι είχαν εξαντλήσει με την ασκητική ζωή τους τα δικά τους όρια θυσίας και προσφοράς. Σήμερα λοιπόν περισσότερο από ποτέ οι απόψεις των τριών Ιεραρχών απηχούν επίκαιρες και διαχρονικές. Σε πολλά μέρη του κόσμου λαοί υποφέρουν και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης των οικονομικά ισχυρών. Άλλοι αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης από ολοκληρωτικές καταστροφές από πλημμύρες και σεισμούς. Πρόσφατα μια χώρα που δοκιμάστηκε σκληρά και μετράει αμέτρητες πληγές από ένα σεισμό που την συντάραξε είναι η Αιτή . Ας δούμε τώρα κάποιες συγκλονιστικές σκηνές από το δοκιμαζόμενο λαό της Αιτής και ας προβληματιστούμε με τα λόγια του Γρηγορίου « Τι θα σκεφτούμε γι’ αυτούς τους φτωχούς και τι θα κάμουμε; Θα τους ρίξουμε μόνο μία ματιά και θα φύγουμε; Θα τους εγκαταλείψουμε σαν νεκρούς, σαν βρώμικους σαν να είναι ζώα; …. Μην περνάς δίπλα του σαν να μην τον είδες, μην τον αποστραφείς. Είναι κομμάτι του σώματός σου… και αν δεν έχεις τίποτα να δώσεις χύσε ένα δάκρυ συμπόνιας .»

Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, Βατικανό

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη
Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Η Aiti με τα μάτια των Γιατρών χωρίς Σύνορα

Επίσκεψη στο Ρωμαιοκαθολικό Ναό της πόλης μας.

Σήμερα, Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010, πραγματοποιήσαμε επίσκεψη με τους μαθητές μου (Γ1 του 12ου Γυμνασίου Πατρών), στο Ρωμαιοκαθολικό Ναό της πόλη μας.


Συζητήσαμε με τον ιερέα, Πατέρα Μάρκο, για πολλά και ενδιαφέροντα θέματα και αποκομίσαμε πολλές πληροφορίες, που αφορούν το ποσοστό των Ρωμαιοκαθολικών της πόλης μας, τα μυστήρια , την αρχιτεκτονική του ναού, τις καινοτομίες της Β Βατικάνειας Συνόδου και το κίνημα της θεολογίας της Απελευθέρωσης.
Περιηγηθήκαμε στο εσωτερικό του ναού και είδαμε από κοντά το εξομολογητήριο,
, την κολυμβήθρα,
την Αγία Τράπεζα,


το γυναικωνίτη, τα παρεκκλήσια και την ιερή λαμπάδα του Πάσχα.
Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν έναν εκπρόσωπο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και σημαντικές πληροφορίες από το λειτουργικό τυπικό τους.

Ευχαριστώ πολύ Πατέρα Μάρκο, που μας δεχτήκατε και με πνεύμα αγάπης και ενότητας μας μιλήσατε.

Ευχαριστώ και εσάς παιδιά μου, που με σοβαρότητα, προθυμία και ενδιαφέρον ανταποκριθήκατε στο κάλεσμά μου, για μια γνωριμία με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία της πόλης μας.



Η καθηγήτριά σας
Σταυρούλα

Κάποιοι ιερωμένοι… αλλιώτικοι από τους άλλους!

Οι τεράστιες εκκλησίες, τα πολυτελή μοναστήρια, οι χλιδάτοι γάμοι, οι πολυέξοδες κηδείες έχουν άραγε καμία σχέση με τον χριστιανισμό, τη στιγμή που κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά τα παιδιά του Θεού ζουν αγκαλιά με το θάνατο κι ο Χριστός καθημερινά ξανασταυρώνεται σε μια ήπειρο καταραμένη και λεηλατημένη; Εκεί που κάποιοι ιεραπόστολοι που – με κίνδυνο ζωής – έχουν ταχθεί στην πραγματική υπηρεσία του Θεού και, αντιμέτωποι με θανατηφόρες επιδημίες και συχνά εμπόλεμες καταστάσεις, πασχίζουν να ανακουφίσουν τον ανθρώπινο πόνο και να δημιουργήσουν βιώσιμες συνθήκες για τους απόκληρους της ζωής.

«Βρίσκομαι έξω από την καλύβα μου στο Βόρειο Καμερούν, το 2005, μία κοπέλα έρχεται και κρατάει τέσσερα πράγματα που έμοιαζαν με καρπούς. Βγάζει το πανί και αποκαλύπτονται τα τετράδυμα που είχε γεννήσει πριν από λίγο. Το μόνο που ζητούσε ήταν ένα κομμάτι ύφασμα για να τα ντύσει. Φέτος που πήγα, έμαθα ότι είχαν πεθάνει τα δυο και επέζησαν τα άλλα δύο. Αυτή είναι δυστυχώς η δυσκολία της καθημερινότητας στην Αφρική». Αυτά τα λόγια ανήκουν στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο (Έθνος, 12/6/09).

Πράγματα αυτονόητα για μας τους Δυτικούς, όπως το νεράκι που τρέχει από τη βρύση, είναι πιο πολύτιμα κι από χρυσάφι στη Μαύρη Ήπειρο, που ο κόσμος πεθαίνει από την έλλειψή του. Σήμερα, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας έχει επιτύχει να κατασκευάσει 500 πηγάδια με χειροκίνητες αντλίες και 100 πηγάδια με μοτέρ σε όλη την Αφρική, μια ανεκτίμητη «περιουσία» για τους κατοίκους της Μαύρης Ηπείρου.

Γράφει σ’ ένα μήνυμά του ο Μητροπολίτης Καμερούν Γρηγόριος: «Στο Βόρειο Καμερούν ένας μικρός είχε ξεχωρίσει από τ’ άλλα παιδιά. Γιόρταζαν τη θεμελίωση μιας νέας εκκλησίας στο χωριό τους. Δεν ξέρω γιατί, αλλά τούτη η εικόνα τράβηξε την προσοχή μου. Έμεινα να τον παρακολουθώ από μακριά. Εμοιαζε το ύφος του σαν να μην ήταν της ηλικίας του. Σαν κάτι να τον απασχολούσε. Έλα κοντά μας, μη φοβάσαι του είπα, με όποιον τρόπο μπορούσα κι όσο πιο σιγά γινόταν. «Δεν θέλω να έλθω μαζί σας, γιατί στην εκκλησία που θα φτιάξετε θα ναι πάντα ο Χριστός εσταυρωμένος, όπως και στην άλλη Εκκλησία στο διπλανό χωριό. Δεν θέλω να βλέπω τον Χριστό να πονάει στο Σταυρό», ήταν η απάντηση του παιδιού.

Συσσίτια, σχολεία, ορφανοτροφεία, γεωτρήσεις, κλινικές, είναι μερικά μόνο από τα έργα, τα οποία έχει υλοποιήσει η Ορθόδοξη Ιεραποστολή για την αρωγή των γηγενών. Σε μια ήπειρο όπου το AIDS ξεκληρίζει ολόκληρες οικογένειες και χωριά, η ελονοσία και η ιλαρά – ασθένειες αστείες πλέον στον πολιτισμένο κόσμο – αποδεκατίζουν τον πληθυσμό κι οι άνθρωποι πρέπει να διανύσουν χιλιόμετρα ολόκληρα για να εξασφαλίσουν λίγο νεράκι, πολύ συχνά μολυσμένο και θανατηφόρο, κάθε μικρή βοήθεια μπορεί να σώσει μια ζωή.

Οι ιερωμένοι στην Αφρική, σαν άλλοι μαθητές του Χριστού, κάτω από αδιανόητες για μας συνθήκες διανύουν απροσπέλαστες περιοχές, κάτω από 45ο C, προκειμένου να φτάσουν και στο πιο απομακρυσμένο και ξεχασμένο χωριό και όχι μόνο να διδάξουν το λόγο του Θεού, αλλά να ανακουφίσουν κιόλας τα παιδιά Του με όποιον τρόπο μπορούν.

Στην Τανζανία, όπου εκτελεί σημαντικό έργο ο Μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως και Σεϋχελλών Νήσων, Δημήτριος, δύο στα δέκα παιδιά πεθαίνουν από AIDS, μεγάλος αριθμός παιδιών μένει ανάπηρος λόγω πολιομυελίτιδας, ενώ το γενικό ποσοστό θνητότητας είναι πολύ υψηλό, εξαιτίας της έλλειψης τροφής και πόσιμου νερού και των τροπικών ασθενειών. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά μέσο όρο οι γυναίκες ζουν 45 χρόνια.

«Μούγκου ακού μπαρίκι Σάνα», «Να σας ευλογεί ο Θεός, κύριε», είναι η ευχή που δίνει στον Μητροπολίτη Δημήτριο το ποίμνιό του, που έχει διανύσει πολύ δρόμο κάτω από τον καυτό ήλιο της Αφρικής για να παρευρεθεί στη λειτουργία, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του. Κι ο αξιέπαινος ιερωμένος έχει ήδη εισπράξει την αμοιβή του…

– της Χριστιάννας Λούπα

Happy 2010

Τι χρειαζόμαστε τον Χριστό όταν δεν μας λείπει τίποτα;

ΤΟ SUPER DEAL ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ


Ολοένα και περισσότερο τα τελευταία χρόνια τα Χριστούγεννα μας θυμίζουν ένα μεγάλο παζάρι, συμφωνία, ανταλλαγή. Ανταλλάσσουμε το Χριστό με εικόνες, αγαθά, δώρα, ρεβεγιόν, διακοπές, ξεκούραση, ταξίδια, βόλτες, ταινίες, τραγούδια και ό,τι άλλο το καταναλωτικό μυαλό μας σκέφτεται. Η Εκκλησία μπορεί να φωνάζει ότι Χριστούγεννα χωρίς Χριστό δεν έχουν νόημα, ωστόσο περισσότερο βλέπουμε το Χριστό της φάτνης ή τραγουδάμε το Χριστό της Άγιας Νύχτας και ελάχιστα ζούμε το Χριστό της πίστης, το Χριστό ως Σωτήρα μας.

Αναρωτιέμαι τι σημαίνει Χριστός – Σωτήρας. Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί αυτοί που το ψάχνουμε. Για να υπάρξει Σωτήρας, χρειάζεται να θέλουμε να σωθούμε από κάτι και να διαλέξουμε Κάποιον που να μας σώσει. Η Εκκλησία λέει ότι έχουμε ανάγκη να σωθούμε από το θάνατο, το κακό, την αμαρτία. Τίποτε από αυτά δεν βλέπω να αγγίζει τη ζωή μας.

Ο θάνατος για μας τους νέους είναι πολύ μακριά ή έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Άλλωστε, έχουμε όνειρα, θέλουμε να χαρούμε τη ζωή μας, μας φτάνουν τα βάσανα του σχολείου, του Πανεπιστημίου, των σχέσεων που έχουμε και μας ταλαιπωρούν διότι δε μας δίνουν και κανένα ουσιαστικό νόημα ή αυτών που θα θέλαμε να έχουμε, αλλά κανείς δε μας δίνει σημασία.

Το κακό είναι σχετικό. Ξέρουμε ότι το έχουν οι μεγάλοι, όταν καταστρέφουν το περιβάλλον, όταν κάνουν πολέμους, όταν λένε ψέματα, όταν δε ρωτάνε τη γνώμη μας, όταν είναι υποκριτές. Εμείς, άλλωστε, ικανοποιούμε τις επιθυμίες μας και όλοι όσοι μιλούν για μας, η τηλεόραση, η διαφήμιση, οι φίλοι μας, θεωρούν ότι είναι δικαίωμά μας και καλά κάνουμε. Όσο για τους γονείς μας, αυτοί μας δίνουν χρήματα για να μη μας λείψει τίποτα και μας αγοράζουν ό,τι η καταναλωτική μας κοινωνία προσφέρει, για να μη αισθανόμαστε μειονεκτικά.

Η αμαρτία είναι παλιομοδίτικη αντίληψη περί ηθικής. Άλλωστε, το βλέπουμε στην τηλεόραση και το ακούμε από κάποιους καθηγητές μας ότι αυτοί που μιλούν για ηθική, δηλαδή οι παπάδες, είναι χειρότεροι υποκριτές από όλους. Ας αφήσουν τα πλούσια άμφιά τους και ας δώσουν χρήματα στους φτωχούς πρώτα και μετά ας έρθουν να μας μιλήσουν για αμαρτία. Άλλωστε, «ουδείς αναμάρτητος» και έχουμε χρόνο γι’ αυτά, αν έχουν κάποια αξία.

Από τι να σωθούμε λοιπόν, που δεν μας λείπει τίποτα;

Σωτήρες υπάρχουν σήμερα πολλοί. Είναι οι ωραίες ιδέες, είναι οι ήρωες των περιπετειών στον κινηματογράφο, είναι ο φίλος που θα με βοηθήσει να αντιγράψω στο μάθημα που δεν ξέρω, είναι εκείνος που θα μ’ ακούσει στο καρδιοχτύπι μου ή όταν γευτώ το πούλημα από τον «δικό» μου ή τον «κολλητό» μου, αυτός που θα δώσει κέφι στη ζωή μου με το τραγούδι του, την ομορφιά του, που θα με κάνει μέλος στο fan club του, είναι ο πρόεδρος που θα κάνει τη μεγάλη μεταγραφή και η ομαδάρα θα πατήσει τους εχθρούς.

Άρα, γιατί να επιλέξω να με σώσει ο Χριστός;

Μ’ αρέσουν τα χριστουγεννιάτικα έθιμα, όπως και οι γιορτές γενικά. Με κάνουν να αισθάνομαι πιο πολλή αγάπη, να θέλω να βοηθήσω ένα φτωχό, με φέρνουν πιο κοντά στους γονείς, τ’ αδέρφια, τους φίλους μου, μοιράζομαι δώρα, καταναλώνω. Ξεχνώ το μέσα μου κενό. Ξεχνώ όλα εκείνα τα μικρά ή μεγάλα που με κάνουν να μελαγχολώ ή να φοβάμαι. Έστω και για λίγο. Μπορώ να επιδείξω τα ρούχα μου, τα αρώματά μου, την διάθεσή μου, τη μάσκα που κρύβει το αληθινό μου πρόσωπο. Γι’ αυτό και λυπάμαι όταν ξαναγυρίζω στο πρόγραμμα, στη ρουτίνα, όταν το δέντρο ξεστολίζεται κι όταν οι μάσκες ξαναμπαίνουν στο κουτί μαζί με τα φώτα και τα στολίδια.

Τελικά, μάλλον κάτι μου λείπει.

Άμα το ψάξεις, θα δεις ότι από το Super Deal των Χριστουγέννων λείπει η πραγματική αγάπη. Λείπει το νόημα που θα με κάνει να νιώθω ότι αξίζει η ζωή μου κάτι παραπάνω από μια επιθυμία, ένα αγαθό, ένα δώρο. Λείπει η δύναμη που χρειάζεται για να δω τον εαυτό μου όπως στ’ αλήθεια είναι και όχι σε σύγκριση με τους άλλους. Λείπει η χαρά που θα κρατήσει παραπάνω από μια γιορτή. Λείπει εκείνη η σχέση που δεν θα είναι για μια νύχτα ή ένα μήνα, αλλά θα με ανεχτεί για μια ζωή, θα μ’ αγαπήσει και θα μου απλώσει το χέρι ώστε να μην πέσουν τίτλοι τέλους. Λείπει εκείνη η παρέα που δεν θα την ενώνει το πρόσκαιρο του σχολείου, του Πανεπιστημίου, του έρωτα, της διασκέδασης, αλλά θα μένει ζωντανή όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Η Εκκλησία μου λέει ότι ο Χριστός είναι Εκείνος που μου τα δίνει όλα αυτά. Ο Χριστός που κοινωνώ στη λειτουργία των Χριστουγέννων αλλά και κάθε Κυριακή. Ο Χριστός που με συγχωρεί για όλες τις αμαρτίες μου, για όλα τα ελαττώματά μου, για όλες μου τις αποτυχίες. Ο Χριστός που μου μαθαίνει να συγχωρώ φίλους κι εχθρούς. Ο Χριστός που με συναντά στη λύπη και τη χαρά. Ο Χριστός που με σώζει από το να υπάρχω μόνο για να καταναλώνω και με κάνει να υπάρχω για να αγαπώ.

Ο Χριστός φανερώνει το αληθινό μου πρόσωπο. Είναι το Φως που φωτίζει το μέσα μου. Είναι το νόημα που ομορφαίνει τη ζωή μου. Είναι η πίστη που με βοηθά να συνεχίσω. Είναι το Παιδί που με κρατά παιδί. Είναι Αυτός που γεννήθηκε για μένα.

Το Χριστό της Εκκλησίας θα ΄θελα να συναντήσω. Όχι όμως μόνος μου. Γιατί ξέρω ότι λίγο πολύ, όλοι θα θέλαμε να Τον βρούμε. Ας Τον ψάξουμε λοιπόν στη ζωή της Εκκλησίας. Ας τολμήσουμε να Τον γνωρίσουμε. Κι ας είναι η Γέννα Του μια καινούρια αρχή στη ζωή μας. Μαζί και μαζί Του!

Πηγή: περιοδικό ΒΗΜΑΤΑ της Ιεράς Μητροπόλεώς Κερκύρας (τεύχoς 4)

Άγγιγμα Αγάπης των Παιδιών μας

21 κουτιά γάλα εβαπορέ, 43 πακέτα μακαρόνια, 24 πακέτα ρύζι, 11 πακέτα όσπρια, ζάχαρη, τόνοι, τοματοχυμοί, σνακς, φρουτοχυμοί.
Για άλλη μια φορά τα παιδιά του 22ου Γυμνασίου Πατρών συγκέντρωσαν τρόφιμα και τα πρόσφεραν σε οικογένεις που τα έχουν ανάγκη. Επισκεφτήκαμε με το Νίκο το Μόραγλη, την οικογένεια της Μαρίας, χήρας μόλις ενός μήνα με 8 παιδιά, τα τρία από αυτά με ειδικές ανάγκες.
Παράλληλα συγκεντρώθηκαν και 1050 ευρώ, που μέρος από αυτά διατέθηκε και τα υπόλοιπα θα διατεθούν σύντομα.
Ευχαριστώ πολύ, όλους εσάς που ανταποκριθήκατε άμεσα για την ανακούφιση των συνανθρώπων μας.
Ο Θεός να ευλογεί εσάς και τις οικογένειές σας.

Χριστουγεννιάτικη γιορτή 22ου Γυμνασίου Πατρών βίντεο

Χριστουγεννιάτικη γιορτή 22ου Γυμνασίου Πατρών βίντεο

Χριστουγεννιάτικη γιορτή 22ου Γυμνασίου Πατρών

“..χίλιες φορές μας είχε πεί ο παππούς την ιστορία για την παράξενη μοίρα τους . να πελεκάνε αιώνες τώρα το δέντρο που στηρίζει τον απάνω κόσμο για να το ρίξουν χάμω -πλαααφ- σαν άδειο μπαλόνι..
η μόνη τους διασκέδαση είναι να ανεβαίνουν κάθε Χριστούγεννα πάνω στη γή .. και να δημιουργούν ..
έκρυθμες καταστάσεις ..”

Μαθητές και μαθήτριες του 22ου Γυμνασίου Πατρών, μέλη οι περισσότεροι της ομάδας Αγωγής Υγείας, παρουσίασαν το μουσικό παραμύθι των Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα <<Αγέλαστη Πολιτεία>>
Παράλληλα η χορωδία μας (34 ατόμων)ερμήνευσε τα παρακάτω τραγούδια: Παραδοσιακά κάλαντα από την Ήπειρο, Santa Claus is coming to town,Last Christmas, Χριστούγεννα remix,Τα Χριστούγεννα σημαίνουν κ.α.
Η γιορτή ήταν αφιερωμένη στην Εμινέλα μας που χάσαμε τόσο απροσδόκητα στα μέσα Οκτώβρη. Η απουσία της ήταν αισθητή. Είχαμε όλοι συγκινηθεί πολύ.
Γρήγορα η συγκίνηση μετατράπηκε σε χαρά και ενθουσιασμό. Η Αγέλαστη Πολιτεία μας ευαισθητοποίησε αλλά και μας διασκέδασε στο έπακρο. Τόσο η ομάδα των Αγέλαστων ανθρώπων όσο και οι καλικάντζαροι έπαιξαν καταπληκτικά. Ξεδίπλωσαν το ταλέντο τους και απέδειξαν πόσα πολλά μπορούν να καταφέρουν με το κέφι και τη ζωντάνια τους.

Καλά Χριστούγεννα παιδιά μου!!!

Δώρα των Μάγων. Ναι! Πραγματικότητα άρρητη!

Λευκωσία, του Αριστείδη Βικέτου

Φθάνουν το Σάββατο στην Κύπρο από την Μονή Αγίου Παύλου του Αγίου Όρους τα Πάντιμα Δώρα των εξ Ανατολής Σοφών Μάγων προς τον νεογέννητο Χριστό. Τα Πάντιμα Δώρα θα εκτίθενται σε προσκύνημα στον ναό του Αποστόλου Ανδρέα στη Λευκωσία μέχρι και τις 26 Δεκεμβρίου. Η έλευση των Δώρων στην Κύπρο πραγματοποιείται με τη συνεργασία της ιεράς μονής Αγίου Παύλου , του ιερού Ναού Αποστόλου Ανδρέα και της Ιεράς Μητρόπολης Κυρηνείας.

Τα Πάντιμα Δώρα, είναι ως γνωστό χρυσός, λίβανος και σμύρνα.

Όπως αναφέρεται σε σχετικό έντυπο που κυκλοφόρησε από τη Μητρόπολη Κερύνειας και τον ιερό ναό Αποστόλου Ανδρέα, ο χρυσός βρίσκεται υπό τη μορφή εικοσιοκτώ επιμελώς σκαλισμένων επιπέδων πλακιδίων, ποικίλων σχημάτων (παραλληλόγραμμων, τραπεζοειδών, πολυγώνων κ.τ.λ.) και διαστάσεων περίπου 5 Χ 7 εκ.. Κάθε πλακίδιο έχει διαφορετικό σχέδιο πολύπλοκης καλλιτεχνικής λειτουργίας. Ο λίβανος και η σμύρνα διατηρούνται ως μείγμα με τη μορφή εβδομήντα περίπου σφαιρικών χόνδρων μεγέθους μικρής ελιάς. Επειδή η πνευματική κυρίως, αλλά και η υλική, ιστορική και αρχαιολογική αξία των Πάντιμων Δώρων είναι ανυπολόγιστη, φυλάσσονται με ιδιαίτερη επιμέλεια στο σκευοφυλάκιο της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου. Για λόγους ασφαλείας είναι κατανεμημένα σε διάφορες λειψανοθήκες, μόνο δε μέρος αυτών τίθεται σε προσκύνημα των επισκεπτών της Ιεράς Μονής ή μεταφέρεται προς αγιασμό εκτός Αγίου Όρους στις κατά τόπους Ιερές Μητροπόλεις.

Ιστορική και θρησκευτική παράδοση

Σύμφωνα με την ιστορική και θρησκευτική παράδοση, η Παναγία, προ της Κοιμήσεως της, παρέδωσε τα Πάντιμα Δώρα μαζί με την τίμια Εσθήτα και την αγία της Ζώνη στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων, όπου και παρέμειναν μέχρι το έτος 400 περίπου.

Στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και παρέμειναν μέχρι της άλωσής της από τους Φράγκους το 1204 μ.Χ. Ακολούθως μεταφέρθηκαν στη Νίκαια τα Βιθυνίας, την προσωρινή πρωτεύουσα του Βυζαντίου και εκεί παρέμειναν για εξήντα περίπου χρόνια. Μετά την αποχώρηση των σταυροφόρων, επί αυτοκράτορος Μιχαήλ Παλαιολόγου, επεστράφησαν στην Κωνσταντινούπολη όπου παρέμειναν μέχρι της υποδούλωσης της στους Τούρκους το 1453.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, η ευλαβέστατη χριστιανή μητέρα του Μωάμεθ του κατακτητού Μάρω τα μετέφερε αυτοπροσώπως στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου στο Άγιον Όρος.

Κατά την Αγιορείτικη παράδοση, καθώς η Μάρω ανέβαινε από το λιμάνι στη Μονή, η Κυρία Θεοτόκος με υπερφυσικό τρόπο την εμπόδισε να πλησιάσει στη Μονή και να παραβιάσει το άβατον του Αγίου Όρους. Αυτή υπάκουσε και παρέδωσε ταπεινά τα Πάντιμα Δώρα στους μοναχούς, οι οποίοι έστησαν στο σημείο εκείνο της θεομητορικής παρουσίας ένα Σταυρό που σώζεται μέχρι σήμερα και λέγεται “Σταυρός της Βασιλίσσης”. Το σουλτανικό έγγραφο με τις σχετικές πληροφορίες παράδοσης των Παντίμων Δώρων φυλάσσεται στο αρχείο της Μονής του Αγίου Παύλου.

Η αυθεντικότητα των Παντίμων Δώρων στηρίζεται κατά ένα μέρος στην προφορική παράδοση και κατά το υπόλοιπο στην ιστορία. Εκείνο όμως που ακράδαντα βεβαιώνει τη γνησιότητά τους είναι η άρρητη ευωδία που ορισμένα από αυτά αδιαλείπτως και ορισμένα κατά καιρούς αναδίδουν και η πλούσια ιαματική και θαυματουργική χάρις που μέχρι των ημερών μας αναβλύζουν.

πηγή:http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=1207

Ανάδοχοι γονείς για δεύτερη χρονιά, οι μαθητές του 22ου Γυμνασίου Πατρών και το Γ1 του 12ου!

Ανάδοχοι γονείς για δεύτερη χρονιά θα είναι και φέτος οι μαθητές του 22ου Γυμνασίου καθώς και το Γ1 του 12ου.
Για δεύτερη χρονιά θα εξασφαλίσουμε στο μικρό Joseph μας, περίθαλψη, εκπαίδευση, διατροφή, με άλλα λόγια, επιβίωση.
Με μεγάλη χαρά οι μαθητές μας ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και συγκέντρωσαν το ποσό των 264 ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στην ετήσια προσφορά αγάπης και αλληλεγγύης.
Ο μικρός μας Joseph Apleh ηλικίας μόλις 7 ετών,από την Γκάνα, δεν αγωνίζεται πια μόνος. Υιοθετήθηκε πρίν από ένα χρόνο,ομόφωνα από όλους τους μαθητές του 22ου Γυμμνασίου Πατρών καθώς και από το Γ2 του 12ου. Από φέτος ανάδοχοι γονείς θα είναι και το Γ1 του 12ου, τμήμα για το οποίο είμαι πολύ περήφανη.
Ο Joseph Apleh γεννήθηκε στην Γκάνα το 2002 και η οικογένειά του έχει συνολικά 12 παιδιά. Η πλησιέστερη πηγή νερού βρίσκεται σε απόσταση μεγάλύτερη των 500 μ. από το σπίτι της οικογένειας. Οι περισσότερες οικογένειες δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό και συνήθως διανύουν καθημερινά αρκετά χιλιόμετρα για να βρουν νερό και να το μεταφέρουν στο χωριό. Το σπίτι του είναι φτιαγμένο από λάσπη και φοινικόδεντρα.
Ο μικρούλης μας πηγαίνει σχολείο όπου μαθαίνει να διαβάζει και να γράφει. Πολλά σχολεία είναι φτιαγμένα από πρόχειρα υλικά με αποτέλεσμα να καταρρέουν πολύ εύκολα και να τραυματίζουν τους μαθητές. Μια τάξη συνήθως αποτελείται από 50-70 μαθητές.
Η οικογένειά του μιλά τη διάλεκτο γκα. Είναι Χριστιανός. Το 86,7% των κατοίκων είναι Χριστιανοί, το 8,5% είναι μουσουλμάνοι και το 4,8% πιστεύει στο παραδοσιακό θρήσκευμα της φυλής του.

Τι είναι η Action Aid;

Η ActionAid είναι ένας διεθνής αναπτυξιακός οργανισμός που δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 40 χώρες και συνεργάζεται με τους κατοίκους των φτωχότερων χωρών του κόσμου για την εξάλειψη της φτώχειας και της ανισότητας.

Τι σημαίνει αναδοχή και τι κερδίζουμε από αυτό;

Αναδοχή Παιδιού δε σημαίνει υιοθεσία. Σημαίνει υποστήριξη ενός παιδιού, της οικογένειάς του και όλων των ανθρώπων της περιοχής που ζει, ώστε να επιτευχθούν μόνιμες βελτιώσεις στην ποιότητα της ζωής τους. Έτσι, δίνουμε στους ανθρώπους των αναπτυσσόμενων χωρών βάσιμη ελπίδα να ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο. Με τη συστηματική εισφορά σας βοηθάμε τους κατοίκους των κοινοτήτων να αξιοποιήσουν τις δικές τους ικανότητες και να βελτιώσουν τη ζωή τους, στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις. Πολύ περισσότερο όμως, τους βοηθάμε να αποκτήσουν αξιοπρέπεια και ελπίδα.

Μέσω της σχέσης αναδοχής μας δίνεται η ευκαιρία:

• Να συνδεθούμε άμεσα με ένα παιδί και να έχουμε συνεχή ενημέρωση για την πρόοδο και την εξέλιξη των έργων στην κοινότητά του.
• Να ανοίξουμε ένα «παράθυρο στον κόσμο» και να έρθουμε σε επαφή με τον τρόπο ζωής των ανθρώπων στις αναπτυσσόμενες χώρες, μαθαίνοντας τις προκλήσεις τις οποίες καλούνται να αντιμετωπίσουν. Μπορούμε να μοιραστείτε μαζί τους τις καθημερινές τους νίκες, γνωρίζοντας ότι και εμείς έχουμε συμβάλλει ουσιαστικά σε αυτές.
• Να εμβαθύνουμε τη γνώση σας για το παγκόσμιο περιβάλλον και τα βαθύτερα αίτια της φτώχειας, καθώς και πως αυτή είναι εφικτό να καταπολεμηθεί ριζικά μέσω της συντονισμένης δράσης.
• Να επισκεφτούμε το παιδί στη χώρα που ζει και να δούμε από κοντά τα έργα που πραγματοποιούνται.

Η μοναδική μας υποχρέωση στο πρόγραμμα αναδοχής είναι η μηνιαία οικονομική εισφορά που ανέρχεται στο ποσό των 22€ το μήνα ή αλλιώς 0.75€ την ημέρα, λιγότερο δηλαδή από όσο στοιχίζει ένα εισιτήριο του μετρό. Μια εισφορά που δεν στερεί τίποτα από την ποιότητα της δικής σας ζωής, σημαίνει όμως πάρα πολλά για τις ζωές των κατοίκων αυτών των περιοχών. Αρκεί να σκεφτούμε ότι 10€ αρκούν προκειμένου να αγοραστούν βιβλία για ένα ολόκληρο σχολείο στην Αιθιοπία.

Γέροντας Παίσιος

Απαλλαγή των παιδιών από τον εγωισμό.

…Η πρώτη μορφή με την οποία συναντάται ο εγωι­σμός στην παιδική ψυχή είναι, συνήθως, η ματαιοδο­ξία στα ρούχα. Η χαρά των παιδιών για κάποιο και­νούργιο ρούχο είναι πράγματι φυσιολογική και αθώα, μόνον εάν δεν ξεπερνά ωρισμένα όρια. Όταν όμως αυτές οι εκδηλώσεις χαράς εκ μέρους των παιδιών είναι ατέλειωτες, όταν αυτά υπερηφανεύωνται για τα κοσμήματά τους, ή περιφρονούν τα άλλα παιδιά που είναι ντυμένα πιο άπλά, τότε τα φυσιολογικά όρια έ­χουν καταπατηθεί.
Η γελοία και κούφια αυτή ματαιοδοξία καλλιερ­γείται συχνά από τους ίδιους τους ασύνετους γονείς που στολίζουν τα παιδιά τους σαν κούκλες, και εν­θουσιασμένοι οι ίδιοι, τα φέρνουν μπροστά στον καθρέ­πτη να καμαρώσουν κι’ αυτά…

Για να μην υποθάλπουν την ματαιοδοξία της εν­δυμασίας στα παιδιά, οι γονείς πρέπει να αποφεύγουν τέτοιες άστοχες ενέργειες. Πρέπει να δώσουν στα παιδιά να καταλάβουν ότι μπροστά στον Θεό τα εντυπωσιακότερα και ακριβότερα ρούχα δεν έχουν καμμιά αξία, γιατί ο Θεός κοιτάζει όχι τα ρούχα αλλά την καρδιά και επομένως είναι πολύ ωραιότερο ένα παιδί με άσχημο και φτωχικό φόρεμα, που έχει όμως ευσεβή και καθαρή καρδιά. Ας τους υπενθυμί­σουν επίσης ότι και το Βρέφος – Ιησούς μέσα στη φά­τνη ήταν τυλιγμένο με φτωχικά σπάργανα.

Οι συνετοί γονείς θα μιλούν στα παιδιά τους όχι για ακριβά και πολυτελή ρούχα, αλλά για καθαρά και περιποιημένα, γιατί τα παιδιά πρέπει βεβαίως να μάθουν στην καθαριότητα. Γι’ αυτό μη θεωρείτε ως εγωισμό την άρνηση του παιδιού να φορέσει βρώμικο ή ξεσχισμένο ρούχο, να φάει ή να πιει από άπλυτο σκεύ­ος, ή αν αυτό επιθυμεί να είναι όλα γύρω του καθαρά και τακτικά. Αντιθέτως πρέπει να καλλιεργήσετε στα παιδιά με κάθε τρόπο την αγάπη προς την τάξη και την καθαριότητα.

Μια δεύτερη μορφή εγωισμού συναντούμε στα παιδιά όταν αυτά υπερηφανεύονται για τον πλούτο, ή την κοινωνική θέση και το αξίωμα των γονέων τους, περιφρονούν τα φτωχότερα παιδιά, θεωρούν τον εαυτό τους καλύτερο απ’ αυτά και γι’ αυτό τα αποφεύ­γουν, κοκ.

Για να μην οικειοποιηθούν τα παιδιά σας το σιχα­μένο αυτό ελάττωμα, να τα συνηθίζετε να είναι προσ­εκτικά και γλυκομίλητα. Να σέβονται κάθε άνθρωπο, πλούσιο ή φτωχό, διάσημο ή άσημο. Μην εμποδίζετε τη φιλία τους με φτωχά αλλά καλά, παιδιά. Μην τους επι­τρέπετε να μιλούν απότομα ή με θράσος στο βοηθητικό προσωπικό του σπιτιού ή σε οποιονδήποτε άλλον.

Εμπνεύσατε σ’ αυτά ότι ο Θεός προσέχει όχι τον πλούτο ή την διασημότητα, αλλά την αρετή και την τι­μιότητα. Μιλήστε τους για τον Ιησού, που διάλεξε για τον Εαυτό Του όχι πλούσιους και διάσημους γονείς αλλά ένα μαραγκό για προστάτη Του, και την φτωχή κόρη της Ναζαρέτ για Μητέρα Του.

Η τρίτη μορφή εγωισμού συναντάται στα παιδιά όταν αυτά διαρκώς ασχολούνται με τις πραγματικές ή φανταστικές αρετές τους.

Πολλά είναι τα παιδιά που υπερηφανεύονται για την επιμέλεια, την ευσέβεια ή τη σεμνότητά τους ή που φαντάζονται π.χ. ότι είναι οι καλύτεροι μαθητές στην τάξη τους κ.ο.κ.

Μέχρι εδώ δεν υπάρχει τίποτα το αξιοκατάκριτο σ’ αυτό που το παιδί θεωρεί τιμή του π.χ. να προοδεύει στο σχολείο ή να ξεχωρίζει για την καλή συμπεριφορά του. Η φιλοδοξία αυτή χαρακτηρίζει κάθε άνθρωπο και την τοποθέτησε στην παιδική καρδιά ο ίδιος ο Θεός.

Η φιλοδοξία όμως αυτή δεν πρέπει να ξεπερνά τα όρια γιατί τότε καταντά αναζήτηση τιμής στην μα­ταιότητα. Το παιδί πρέπει να είναι επιμελές, σεμνό, ευ­σεβές, όχι μόνο επειδή το επαινούν γι’ αυτό, αλλά επει­δή, αυτό ζητά ο Θεός. Και όσο μεγαλώνει, πρέπει να συνειδητοποιεί ότι πρέπει να κάνει το καλό από αίσθη­μα χρέους και με τη σκέψη στο Θεό και όχι μόνο για να απολαμβάνει τον έπαινο των ανθρώπων. Πρέπει να μάθει να αποφεύγει το κακό και την αμαρτία επειδή ο Θεός τα απαγόρευσε, και όχι από το φόβο της απο­δοκιμασίας και της τιμωρίας.

Προσέξτε σεις οι ίδιοι μην εμπνεύσετε στα παιδιά την έπαρση, την υψηλοφροσύνη, τον αυτοέπαινο, την υπέρμετρη φιλοδοξία, και καυχησιολογία. Μην επιτρέ­πετε σ’ αυτά να συζητούν πράγματα που δεν καταλα­βαίνουν και μην τα επαινείτε υπερβολικά όταν φέρονται καλά. Ένα χαϊδευτικό βλέμμα, ένα χαμόγελο ικα­νοποιήσεως, λίγα θερμά αλλά μετρημένα λόγια πρέ­πει να είναι αρκετά για να βραβεύσουν το παιδάκι που έκανε το καθήκον του.

Μην αφήνετε ποτέ τα παιδιά να μιλούν πολύ και να καυχόνται για τον εαυτό τους, ή να λαμβάνουν αυθαίρετα μέρος στις συζητήσεις των μεγάλων, να τους περιγελούν ή να τους διορθώνουν με αυθάδεια, σ’ ό,τι λέγουν.

Να τα μάθετε τέλος όπως είπαμε ήδη, στην ακρι­βή υπακοή, γιατί η υπακοή είναι ο καλύτερος δά­σκαλος της ταπεινοφροσύνης.

Αν θέλετε να μισήσουν τα παιδιά σας κάθε μορ­φή υπερηφάνειας, επάρσεως και ματαιοδοξίας, δεί­χνετε σ’ αυτά, πόσο μεγάλο αμάρτημα είναι ο εγωι­σμός στα μάτια του Θεού, ότι αυτός, όπως λέγει η Α­γία Γραφή είναι: «η αρχή πάσης αμαρτίας» και «βδέλυγμα ενώπιον του Θεού». Μιλήστε τους για τα κακά πνεύματα που, εξ αιτίας της υπερηφάνειας, ξέπεσαν από τον Ουρανό, για τους πρωτοπλάστους που, ένεκα του εγωισμού, θέλησαν με την παρότρυνση του Διαβόλου, να γίνουν κι’ αυτοί θεοί καί έχασαν έτσι τον Πα­ράδεισο. Πέστε ακόμη στα παιδιά που οδηγεί ο εγωι­σμός, πόσο φοβερά τιμωρείται ο εγωιστής και τονίστε τους ότι η υπερηφάνεια οδηγεί στη πτώση.

Μη λησμονήσετε να διδάσκετε στα παιδιά σας πόσο ευάρεστη είναι στον Θεό η αρετή της ταπεινο­φροσύνης και της απλότητας, πόσο ο Θεός υψώνει τον ταπεινό όπως την Μητέρα του Κυρίου και τους α­γίους. Το μεγαλύτερο όμως πρότυπο ταπεινοφροσύ­νης, όπως και σ’ όλες τις άλλες αρετές, είναι ο ίδιος ο Κύριος, ο Οποίος μας λέγει: «Μάθετε απ’ εμού, ότι πράος είμι και ταπεινός τη καρδία» (Ματθ, ια’. 29).

Γονείς! Όλοι θέλετε να είναι τα παιδιά σας καλά και υπάκουα. Αν πραγματικά το επιθυμείτε αυτό, αγω­νισθείτε να νικήσετε την εγωιστική υψηλοφροσύνη για­τί τα υψηλόφρονα παιδιά είναι και ιδιότροπα και ανυπάκουα. Καλλιεργείστε στις ψυχές τους την ταπεινο­φροσύνη και μετριοφροσύνη γιατί τα ταπεινά και μετριόφρονα παιδιά είναι σχεδόν πάντοτε υπάκουα.

Όλοι θέλετε να ανοίξει στις καρδιές των παιδιών το άνθος της ευγνωμοσύνης, μάθετε τα λοιπόν να εί­ναι ταπεινά και προφυλάξτε τα από τον εγωισμό, γιατί ο εγωιστής άνθρωπος είναι αγνώμων.

Όλοι σας θέλετε να δείτε τα παιδιά σας ευτυχι­σμένα, εμπνεύσατε σ’ αυτά την μετριοφροσύνη και την ταπεινοφροσύνη. Ο μετριόφρων και ολιγαρκής άνθρω­πος είναι πράος και αυτάρκης, και στην ουσία είναι και ευτυχής!

Τέλος, όλοι θέλετε να έχουν τα παιδιά σας την ευλογία του Θεού! Προφυλάξτε τα λοιπόν από τον εγωισμό. Διδάξτε τους με το λόγο και το παράδειγμα την μετριοφροσύνη και την ταπεινοφροσύνη διότι «ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν»! (Ιακ. δ’, 6).

(Επισκόπου Ειρηναίου Αικατερινμπούργκ και Ιρμπίτσκ, Μητέρα πρόσεχε!, Εκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής-1976. σ. 84-89).