Εφηβεία! Τι είναι ακριβώς;

της Μαρίας Γιαννοπούλου, Γ3, 22ο Γυμνάσιο Πατρών

Ο ορισμός της

Η εφηβεία σε γενικό πλαίσιο είναι η περίοδος της ζωής του ανθρώπου μετά την παιδική ηλικία ως την ενηλικίωση. Μια περίοδος που κυριαρχούν οι ορμόνες, η ανακάλυψη του <<του εγώ>> και η εναλλαγή των συναισθημάτων. Είναι η ηλικία της επανάστασης, τότε που η αισιοδοξία εναλλάσσεται με τη μελαγχολία,η δράση με τη αδράνεια, η αδιαφορία με το πάθος, η κοινωνικότητα με το κλείσιμο στον εαυτό σου...Κι όμως! Δεν είσαι ένα αθώο θύμα. Όλα τα παραπάνω είναι απόλυτα φυσιολογικά όταν διανύεις την περίοδο της εφηβείας.

Τα χαρακτηριστικά της

Η εφηβεία έχει τα πάντα!Τα χαρακτηριστικά της πλουτίζουν σε αριθμό!!!Ένα από αυτά είναι τα κόμπλεξ. Τα κόμπλεξ στην εφηβεία είναι σαν τα κινητά, όλοι έχουν από ένα! Επίσης ένα άλλο χαρακτηριστικό της εφηβείας είναι η εναλλαγή των συναισθημάτων σου, της συμπεριφοράς σου και φυσικά της εξωτερικής σου εμφάνισης. Η απερίγραπτη χαρά σου μπορεί σε κλάσματα δευτερολέπτου να εξελιχθεί σε λύπη και το χαμόγελό σου να το αντικαταστήσουν τα δάκρυα. Τι να κάνουμε παιδιά; Έτσι είναι η εφηβεία!!!

Λίγα στοιχεία ακόμη

Μην κουραστείς να ψάχνεις στα φαρμακεία! Δεν υπάρχει ούτε χαπάκι, ούτε σιρόπι , ούτε κάποια αλοιφή για να καταπολεμήσεις την εφηβεία. Είναι κάτι το φυσιολογικό , κάτι το αναγκαίο. Εφηβεία είναι κάτι σαν παράνοια. Όπως για παράδειγμα είσαι πολύ μικρή για να γυρνάς μετά τις 12, αλλά ταυτόχρονα πολύ μεγάλη για να αφήνεις το δωμάτιό σου σαν αχούρι. Τρελό κι όμως αληθινό! Εφηβεία είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι για ορισμένα λάθη η εύκολη λύση δεν είναι το μπλάνκο!

Και μην ξεχνάτε! Εφηβεία είναι να ονειρεύεσαι, να ζεις , να αγαπάς! Είναι η αίσθηση πως η αποστολή σου είναι να αλλάξεις τον κόσμο!!! Μην αργείς!
Γιατί την εφηβεία πρέπει να τη ζεις!!!

Μια ιδέα γεννιέται!

Προχθες, όταν τελειώσαμε το μάθημα στο Γ3 με πλησίασαν δυο κορίτσια, η Μαρία και η Αναστασία. Μου μίλησαν για αυτά με τα οποία θα ήθελαν να ασχοληθούν μετά το τέλος του σχολείου. Μέσα στα λόγια τους διέκρινα μια μεγάλη αγάπη και μεράκι γι αυτό που είχαν ονειρευτεί να κάνουν.Η Αναστασία αγαπά τα οικονομικά και η Μαρία θα ήθελε να γίνει νηπιαγωγός. Αλλά η μεγάλη της αγάπη είναι η δημοσιογραφία.Και τότε μου ήρθε η ιδέα! Να ξεκινήσει να αρθογραφεί στο other side.Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να δημοσιεύσουμε το πρώτο άρθρο της εδώ! Καλή αρχή Μαρία!!!
Σύντομα θα ενεργοποιήσουμε έναν χώρο, όπου θα μπορείτε να στέλνετε τα άρθρα σας, τις σκέψεις σας και ό,τι άλλο θεωρείτε ότι θα εμπλούτιζε και θα ομόρφυνε το blog μας!
ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΣΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ!!!

Σταυρούλα

Η είδηση δεν συγκίνησε κανέναν. Οι εφημερίδες, τα κόμματα και οι πασών
αποχρώσεων προοδευτικοί ήταν απασχολημένοι με το να αναλύουν το μήνυμα των
εκλογών και έτσι δεν βρήκαν την ευκαιρία ούτε να αναλύσουν ούτε να καταγγείλουν ότι
στην Κωνσταντινούπολη παιδάκια 10 – 12 ετών ράβουν τα τζιν Benetton με μεροκάματο 200
δρχ. την ημέρα. Κανένας δε φώναξε για σκάνδαλο, γιατί φαίνεται ότι στην
εποχή της παγκοσμιοποίησης δεν έχει κανείς τίποτε να πει για την παγκοσμιοποίηση της
εκμετάλλευσης των παιδιών. Το θέμα – αν δεν της φαίνεται φυσιολογικό – δεν την
απασχολεί. Στην εποχή μας σκάνδαλο είναι ότι πέφτει το χρηματιστήριο και όχι ότι κάθε
λεπτό πεθαίνουν 25 παιδιά από ασιτία. Ότι 250 εκατομμύρια αγοράκια και κοριτσάκια σε
όλον τον κόσμο ηλικίας 5 – 14 χρόνων δουλεύουν 14 – 16 ώρες την ημέρα δένοντας κόμπους
σε χαλιά, στρίβοντας φύλλα καπνού, κόβοντας σπίρτα. Ότι παιδάκια παραμορφώνουν τα
χέρια τους ράβοντας μπάλες, κόβοντας διαμάντια, παραμορφώνουν τα πόδια τους
δουλεύοντας σε υαλουργίες, σε νταμάρια ή κάνοντας τους βαστάζους στις αγορές (...) ότι
παιδάκια ξεφορτώνουν τούβλα στο Νεπάλ για 70 δρχ. σε κάθε 100 διαδρομές μεταξύ του
φορτηγού και του γιαπιού.
Ο Μπένεττον δεν είναι ούτε χειρότερος ούτε καλύτερος από τους υπόλοιπους
άρχοντες των πολυεθνικών: από τη Nike, την Adidas, τη Fiat κ. τ. λ. Ακολουθεί τους νόμους
της ελεύθερης αγοράς, όπως κάνουν όλοι, μεταφέροντας την παραγωγή του εκεί όπου το
κόστος εργασίας είναι χαμηλότερο – εκεί όπου τα δικαιώματα εργασίας είναι ελάχιστα ως
ανύπαρκτα. Και αν σε αυτές τις χώρες δουλεύουν μωρά, δε φταίνε οι καθωσπρέπει
καπιταλιστές της πολιτισμένης Δύσης. Φταίνε οι νόμοι των υπανάπτυκτων κρατών, φταίνε οι
βάρβαροι γονείς του Τρίτου Κόσμου που βάζουν τα παιδιά τους να δουλεύουν.
Όμορφος ο κόσμος της ελεύθερης αγοράς, ο κόσμος της παγκοσμιοποίησης που
«προάγει τον πλούτο των εθνών και την ευημερία των ατόμων». Υπάρχουν στον πλανήτη ένα
δισεκατομμύριο φτωχά παιδιά και οι στατιστικές της Unicef λένε ότι ένα στα δύο εργάζεται
στην κυριολεξία για ένα πιάτο φαί στις βιομηχανίες που παράγουν προϊόντα made in ... που
πωλούνται στις αγορές της Δύσης. Οι στατιστικές επίσης λένε ότι το ένα στα δύο παιδιά των
φτωχών και απόκληρων του πλανήτη είναι πλεονάζον. Οι αγορές δεν το χρειάζονται. Δεν
είναι παραγωγικό. Και όποιος δεν παράγει, ως γνωστόν, δε χρειάζεται. Γι’ αυτό καλύτερα να
πεθαίνουν προτού μεγαλώσουν και γίνουν επικίνδυνα. Για του λόγου το αληθές, οι
παρααστυνομικές ομάδες στη Βραζιλία δολοφονούν κατά μέσον όρο τέσσερα παιδιά την
ημέρα, ενώ στη ναρκοδημοκρατία της Κολομβίας (που είναι πιο παραγωγικοί) φθάνουν τα
έξι παιδιά ημερησίως.
Για όσους σηκώνουν αδιάφοροι τους ώμους νομίζοντας ότι αυτά συμβαίνουν μακριά
τους, στη γη των Βαρβάρων, έχω δυσάρεστα νέα. Συμφωνα με το υπουργείο Εργασίας των
ΗΠΑ, πέντε εκατομμύρια παιδιά – κυρίως μεταναστών από τη Λατινική Αμερική –
εργάζονται οικοδομώντας το αμερικανικό θαύμα. Στα αγροκτήματα – μοντέλο του κράτους
της Καλιφόρνιας 500.000 παιδιά από 5 ως 12 ετών δουλεύουν, για δύο δολάρια, 12 ώρες την
ημέρα κάτω από τεχνητές βροχές εντομοκτόνων. Στη Βρετανία του «Τρίτου Δρόμου» προς το
σοσιαλισμό (η παιδική εργασία επιτρέπεται διά νόμου από 13 χρονών.

http://www.symbolo.edu.gr

Ένας τεχνητός δορυφόρος είναι οποιοδήποτε συνθετικό κατασκεύασμα τοποθετείται σε τροχιά γύρω από ένα ουράνιο σώμα. Όλα τα σώματα που είναι μέρη του Ηλιακού Συστήματος, συμπεριλαμβανομένης της Γης, είναι δορυφόροι είτε του Ήλιου, είτε, όπως η Σελήνη, δορυφόροι άλλων σωμάτων. Αυτοί οι δορυφόροι όμως πλέον λέγονται φυσικοί δορυφόροι για να διακρίνονται από τους τεχνητούς.

Η αρχική ιδέα για τη χρήση δορυφόρων σε γεωσύγχρονη (ή γεωστατική) τροχιά γύρω από τη Γη διατυπώθηκε από τον επιστήμονα και συγγραφέα Άρθουρ Κλαρκ το 1945. Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στηριγμένοι σε γερμανική πυραυλική τεχνολογία, αλλά και σε δοκιμές δικών τους επιστημόνων, Σοβιετικοί και Αμερικανοί άρχισαν δοκιμές για την αποστολή δορυφόρων σε τροχιά γύρω από τη Γη. Με την ευκαιρία του Διεθνούς Γεωφυσικού Έτους του 1957 εκτοξεύτηκε ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος της ιστορίας, ο Σοβιετικός Σπούτνικ 1. Λίγο αργότερα ακολούθησε και ο αμερικανικός Εξπλόρερ 1.

Στις δεκαετίες του 1960 και 1970, η χρήση τεχνητών δορυφόρων γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη, λόγω της μεγαλής χρησιμότητάς τους σε τηλεπικοινωνιακούς, επιστημονικούς αλλά και στρατιωτικούς σκοπούς. Σήμερα υπάρχουν σε τροχιά περίπου 2000 τεχνητοί δορυφόροι, από τους οποίους όμως χρησιμοποιούνται μόνο γύρω στους 500 (οι υπόλοιποι είναι παλιότερης τεχνολογίας). Τεχνητοί δορυφόροι έχουν τεθεί κατά καιρούς σε τροχιά γύρω και από τους περισσότερους πλανήτες του ηλιακού συστήματος αλλά και τη Σελήνη.




βικιπαίδεια

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΣΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Στη σημερινή εποχή, τα διάφορα μέσα επικοινωνίας, όπως η τηλεόραση, ο κινηματογράφος, οι υπολογιστές και το διαδίκτυο έχουν εισβάλλει στη ζωή των παιδιών. Επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά αφιερώνουν πολύ χρόνο στην ενασχόλησή τους με την τηλεόραση, το διαδίκτυο, και με ηλεκτρονικά παιχνίδια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να επηρεάζονται οι σκέψεις και τα συναισθήματα των παιδιών, καθώς τα παιδιά δέχονται ποικίλες επιδράσεις από αυτά που βλέπουν και μιμούνται συμπεριφορές που παρουσιάζονται.
Από τη μια μεριά, τα μέσα επικοινωνίας προσφέρουν πληθώρα πληροφοριών από πολλά ψυχαγωγικά και μορφωτικά προγράμματα ικανοποιώντας την περιέργεια και τον αυθορμητισμό των παιδιών.
Από την άλλη μεριά, η ποιότητα ορισμένων προγραμμάτων είναι αμφισβητούμενη καθώς πολλές φορές παρουσιάζουν ακατάλληλες σκηνές για παιδιά ή προωθούν πλασματικές καταναλωτικές ανάγκες και πρότυπα. Στις περιπτώσεις μάλιστα που προβάλλονται επαναλαμβανόμενες και έντονες σκηνές βίας ελλοχεύει ο κίνδυνος αρνητικών επιπτώσεων στην συμπεριφορά και στον ψυχικό κόσμο των παιδιών. Έρευνες έχουν δείξει ότι η βία που προβάλλεται στα μέσα αυτά εντείνει την επιθετική συμπεριφορά, τους εφιάλτες και τις φοβίες ιδιαίτερα στα μικρά παιδιά και στα παιδιά που έχουν ευάλωτο ψυχικό κόσμο ή που υφίστανται βία στην οικογένειά τους. Αξίζει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι η παρακολούθηση βίας δεν οδηγεί απαραίτητα σε αυξημένη εγκληματικότητα καθώς η επιθετική συμπεριφορά προκαλείται όχι μόνο από ένα παράγοντα αλλά από περισσότερα γεγονότα που διαδραματίζονται στη ζωή του παιδιού.
Επιπρόσθετα, έρευνες έχουν δείξει ότι οι πολλές ώρες ενασχόλησης με την τηλεόραση, το διαδίκτυο, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια εντείνουν το στρες, την ανησυχία, την υπερένταση και τα προβλήματα ύπνου στα παιδιά. Επιπλέον, φαίνεται ότι μειώνουν τις ικανότητες συγκέντρωσης και προσοχής των παιδιών ιδιαίτερα κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής και κατά τη σχολική ηλικία. Αξίζει, επίσης, να αναφερθεί ότι η υπερβολική ενασχόληση με τα συγκεκριμένα μέσα αντικαθιστά το χρόνο που θα αφιέρωναν τα παιδιά σε δημιουργικές ενασχολήσεις, όπως αθλητικές δραστηριότητες, παιχνίδι με φίλους και συζητήσεις.
Καλό θα ήταν οι γονείς να λάβουν ορισμένα μέτρα έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι παραπάνω αρνητικές επιπτώσεις στα παιδιά. Κρίνεται απαραίτητο οι γονείς να θέτουν το χρονικό όριο που ξοδεύουν τα παιδιά στα συγκεκριμένα μέσα σύμφωνα με το αναπτυξιακό επίπεδο και την ωριμότητα του παιδιού. Θα ήταν, επίσης, χρήσιμο να παρακολουθούν τηλεόραση ή να εξερευνούν ιστοχώρους μαζί με τα παιδιά έτσι ώστε να επιβλέπουν τις δραστηριότητές τους και να τους μαθαίνουν να αξιολογούν σωστά τις πληροφορίες και τα μηνύματα που δέχονται.
Κλείνοντας, όλα αυτά επιτυγχάνονται μέσω της συζήτησης των γονιών με τα παιδιά τους σε κλίμα θετικής αποδοχής και εμπιστοσύνης παρέχοντας κατά αυτόν τον τρόπο κλίμα ασφάλειας στα παιδιά.
http://www.dimosthermis.gr/paidiakaimme.htm

Πώς φαίνεται η γη από το διάστημα; Ρίξε μια ματιά αξίζει τον κόπο!

Αυτά δεν είναι αστέρια αλλά δορυφόροι.

Από όταν στάλθηκε ο πρώτος δορυφόρος στο διάστημα στις 4η Οκτωβρίου 1957 μέχρι τον Ιανουαρίο του 2008,6000 δορυφόροι πετούν γύρω από το πλανήτη Γη.

Δείτε πώς φαίνεται η γη από το διάστημα

Δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια αξίαTης Τασουλας Καραϊσκακη άρθρο από την εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Οι άνθρωποι μερικές φορές κάνουν μωρά σε αντίξοες στιγμές της ζωής τους. Πριν ωριμάσουν, πριν το θελήσουν. Αν τύχει και αναποδιά, δεν καταφέρνουν να διαχειριστούν την κατάσταση, τα εγκαταλείπουν... Οχι σε σπίτια που λαχταρούν ν’ ακούσουν το παιδικό γέλιο, αλλά άρρωστα, αβοήθητα, σε κάποιο κρεβάτι νοσοκομείου... Μια τέτοια περίπτωση είναι και το μωρό οκτώ μηνών, που εγκαταλείφθηκε από τους γονείς του όταν οι γιατροί του τμήματος Αιματολογίας-Ογκολογίας του Νοσοκομείου Παίδων Αγία Σοφία τούς ενημέρωσαν ότι προσβλήθηκε από λευχαιμία. Το βρέφος –«ένα μωρό χάρμα»– επιβιώνει χάρη στη φροντίδα του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού. Μετά την «έφοδο» των 35 ημερών (αρχική φάση της αγωγής), χορηγήθηκε το πρώτο «σχήμα» χημειοθεραπείας, το οποίο όμως διακόπηκε διότι δεν υπάρχει γονέας ή κηδεμόνας ν’ αναλάβει την ευθύνη για τη θεραπεία (υπάρχει κίνδυνος επιπλοκών). Από το ΤΑΟ εστάλη, πριν από τρεις μήνες, επιστολή στον εισαγγελέα, όπως συνηθίζεται σε ανάλογες περιπτώσεις, όμως –όπως συνηθίζεται και σε αυτές τις περιπτώσεις– δεν υπήρξε ακόμη εισαγγελική παρέμβαση.

Το μωρό περνάει μόνο τις δύσκολες ημέρες και τις ακόμη πιο δύσκολες νύχτες (όταν συνήθως συμβαίνουν όλα τα απρόοπτα, ενοχλήσεις, πυρετοί, αιμορραγίες). Το προσωπικό δεν επαρκεί για να εξυπηρετήσει τους υπερπλήρεις θαλάμους από παιδιά με πολύ ιδιαίτερες και συνεχείς ανάγκες. Κονδύλια για την απασχόληση μιας αποκλειστικής νοσοκόμας δεν έχει να διαθέσει το νοσοκομείο. Ενας φιλανθρωπικός σύλλογος χρηματοδότησε για ένα μήνα μια αδελφή... Ουδέν νεώτερον.

Ισως αύριο προσφερθεί, για λίγο, κάποια άλλη μη κυβερνητική οργάνωση. Το βέβαιο, πάντως, είναι ότι κυβερνητική οργάνωση δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί. Μόνο παχυλές εξαγγελίες περί άμεσης κοινωνικής βοήθειας που χρηματοδοτείται από την τσέπη του Ελληνα φορολογούμενου. Πού είναι οι υπεύθυνοι; Γιατί αργεί να επέμβει ο εισαγγελέας; Τι κάνει το «Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης»; Γιατί δεν κινητοποιείται η διοίκηση του νοσοκομείου; Τι πρέπει να συμβεί για να αντιδράσει η παχυδερμική, ανάλγητη κρατική μηχανή; Να έρθει υπουργική εντολή;

Το παχύ προκάλυμμα των τύπων και της γραφειοκρατίας σκεπάζει την ανατριχιαστική απουσία κοινού νου και καρδιάς.

«Αν σας φέρει ο δρόμος σας ένα πρωί από το Αγία Σοφία», γράφει καλά ενημερωμένος μπλόγκερ, «ανεβείτε στον έκτο στο ΚΕΣΘ ή στον πρώτο στο ΤΑΟ... Εγγυώμαι ότι θα βγείτε άλλοι άνθρωποι. Εστω κι αν ξεθωριάσουν τα υπόλοιπα, με τον καιρό, στη μνήμη, τα βλέμματα των παιδιών δεν θα σβήσουν. Νομίζω πως όλους μας κάποια στιγμή θα έπρεπε να μας πηγαίνουν σε τέτοια μέρη, να είναι αυτό κομμάτι της βασικής μας εκπαίδευσης στην ανθρωπιά».

Προηγούνται οι εντεταλμένοι των οργανισμών Πρόνοιας...

Ούτε ένας , ούτε δύο,αλλά...240 ανάδοχοι γονείς για το μικρό Joseph Apleh από την Γκάνα.

Ούτε ενα, ούτε δύο , αλλά 240 αγόρια και κορίτσια από το 22ο και 12ο Γυμνάσιο Πατρών,είχαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα Αναδοχής Παιδιού της Action Aid και να νιώσουν τη χαρά της αλληλεγγύης και της προσφοράς.
Ο μικρός μας Joseph Apleh ηλικίας μόλις 6 ετών,από την Γκάνα, δε θα αγωνίζεται πια μόνος. Υιοθετήθηκε πρίν ένα μήνα,ομόφωνα από όλους τους μαθητές του 22ου Γυμμνασίου Πατρών καθώς και από το Γ2 του 12ου.
Γεννήθηκε στην Γκάνα το 2002 και η οικογένειά του έχει συνολικά 12 παιδιά. Η πλησιέστερη πηγή νερού βρίσκεται σε απόσταση μεγάλύτερη των 500 μ. από το σπίτι της οικογένειας. Οι περισσότερες οικογένειες δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό και συνήθως διανύουν καθημερινά αρκετά χιλιόμετρα για να βρουν νερό και να το μεταφέρουν στο χωριό. Το σπίτι του είναι φτιαγμένο από λάσπη και φοινικόδεντρα.
Ο μικρούλης μας πηγαίνει σχολείο όπου μαθαίνει να διαβάζει και να γράφει. Πολλά σχολεία είναι φτιαγμένα από πρόχειρα υλικά με αποτέλεσμα να καταρρέουν πολύ εύκολα και να τραυματίζουν τους μαθητές. Μια τάξη συνήθως αποτελείται από 50-70 μαθητές.
Η οικογένειά του μιλά τη διάλεκτο γκα. Είναι Χριστιανός. Το 86,7% των κατοίκων είναι Χρισιανοί, το 8,5% είναι μουσουλμάνοι και το 4,8% πιστεύει στο παραδοσιακό θρήσκευμα της φυλής του.
Τα παιδιά συγκέντρωσαν άμεσα και με μεγάλη προθυμία το ποσό των 264 ευρώ,που απαιτείται προκειμένου ο Joseph να έχει μια ευκαιρία στη ζωή και στην εκπαίδευση.

Τι είναι η Action Aid;

Η ActionAid είναι ένας διεθνής αναπτυξιακός οργανισμός που δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 40 χώρες και συνεργάζεται με τους κατοίκους των φτωχότερων χωρών του κόσμου για την εξάλειψη της φτώχειας και της ανισότητας.

Τι σημαίνει αναδοχή και τι κερδίζουμε από αυτό;

Αναδοχή Παιδιού δε σημαίνει υιοθεσία. Σημαίνει υποστήριξη ενός παιδιού, της οικογένειάς του και όλων των ανθρώπων της περιοχής που ζει, ώστε να επιτευχθούν μόνιμες βελτιώσεις στην ποιότητα της ζωής τους. Έτσι, δίνουμε στους ανθρώπους των αναπτυσσόμενων χωρών βάσιμη ελπίδα να ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο. Με τη συστηματική εισφορά σας βοηθάμε τους κατοίκους των κοινοτήτων να αξιοποιήσουν τις δικές τους ικανότητες και να βελτιώσουν τη ζωή τους, στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις. Πολύ περισσότερο όμως, τους βοηθάμε να αποκτήσουν αξιοπρέπεια και ελπίδα.

Μέσω της σχέσης αναδοχής μας δίνεται η ευκαιρία:

• Να συνδεθούμε άμεσα με ένα παιδί και να έχουμε συνεχή ενημέρωση για την πρόοδο και την εξέλιξη των έργων στην κοινότητά του.
• Να ανοίξουμε ένα «παράθυρο στον κόσμο» και να έρθουμε σε επαφή με τον τρόπο ζωής των ανθρώπων στις αναπτυσσόμενες χώρες, μαθαίνοντας τις προκλήσεις τις οποίες καλούνται να αντιμετωπίσουν. Μπορούμε να μοιραστείτε μαζί τους τις καθημερινές τους νίκες, γνωρίζοντας ότι και εμείς έχουμε συμβάλλει ουσιαστικά σε αυτές.
• Να εμβαθύνουμε τη γνώση σας για το παγκόσμιο περιβάλλον και τα βαθύτερα αίτια της φτώχειας, καθώς και πως αυτή είναι εφικτό να καταπολεμηθεί ριζικά μέσω της συντονισμένης δράσης.
• Να επισκεφτούμε το παιδί στη χώρα που ζει και να δούμε από κοντά τα έργα που πραγματοποιούνται.

Η μοναδική μας υποχρέωση στο πρόγραμμα αναδοχής είναι η μηνιαία οικονομική εισφορά που ανέρχεται στο ποσό των 22€ το μήνα ή αλλιώς 0.75€ την ημέρα, λιγότερο δηλαδή από όσο στοιχίζει ένα εισιτήριο του μετρό. Μια εισφορά που δεν στερεί τίποτα από την ποιότητα της δικής σας ζωής, σημαίνει όμως πάρα πολλά για τις ζωές των κατοίκων αυτών των περιοχών. Αρκεί να σκεφτούμε ότι 10€ αρκούν προκειμένου να αγοραστούν βιβλία για ένα ολόκληρο σχολείο στην Αιθιοπία.

Ένα μήνυμα για τον Joseph, από εμένα
Μικρούλη μου, καθώς θα κοιτάς τα βράδια τον έναστρο ουρανό , αφού τα φώτα της πόλης είναι πολύ μακριά για να στον στερήσουν, ένωσε την προσευχή σου με τις δικές μας για έναν καλύτερο κόσμο, δικαιότερο, ειρηνικό, χωρίς ανισότητες και πόνο.
Η αγάπη μας να σε ακολουθεί σε κάθε σου βήμα...

Οι ανάδοχοι γονείς σου
Α1, Α2, Α3, Β1, Β2, Β3, Γ1, Γ2, Γ3 (22ο Γυμνάσιο Πατρών), Γ2 12ου,Σταυρούλα

Αφιερωμένο

Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφτηκα τον Παράδεισο και ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει.Περπατούσαμε δίπλα-δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη αγγέλους.Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε:
-''Αυτό είναι το τμήμα παραλαβής.Εδω παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στο Θεό με τη μορφή προσευχής.''
Κοίταξα γύρω-γύρω στον χώρο. Εσφυζε από κίνηση με τόσους πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά και σημειώματα,προερχόμενες από ανθρώπους από όλον τον κόσμο.Μετά προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο,μέχρι που φτάσαμε στον δεύτερο σταθμό.Ο άγγελος μου είπε:
-''Αυτό είναι το τμήμα συσκευασίας και παράδοσης.Εδώ οι ευχές και οι χάρες που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σ' αυτούς που τις ζήτησαν.''
Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε και εδώ.Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά,αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν εκφραστεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη Γη.Τελος,στην άκρη ενός μακρύ διαδρόμου,σταματήσαμε στην πόρτα ενός πολύ μικρού σταθμού .Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθότανε εκεί χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.
-''Αυτό είναι το τμήμα των ευχαριστιών'',
μου είπε σιγανά ο φίλος άγγελός μου. Εδειχνε λίγο ντροπιασμένος
-''Πως γίνεται αυτό?Δεν υπάρχει δουλειά εδώ?'',ρώτησα
-''Είναι λυπηρό'',αναστέναξε ο άγγελος. Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι άνθρωποι πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια''.''Πως γίνεται κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε?'',ρώτησα πάλι.
-''Πολύ απλά απάντησε.Χρειάζεται μόνο να πεις:
''Ευχαριστώ Θεέ μου!
-''Και γιατί ακριβώς πρέπει να τον ευχαριστήσουμε?'',είπα.......
-''Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου ,ρούχα στην πλάτη σου,μια στεγή πάνω απ'το κεφάλι σου και ένα μέρος για να κοιμηθείς,είσαι πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου.Αν έχεις χρήματα ,στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ'ενα πιατάκι,είσαι ανάμεσα στο 8% των ανθρώπων που ευημερούν.
Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία από ότι αρρώστια,είσαι πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν αυτή τη μέρα.Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου,του πολέμου,της μοναξιάς της φυλακής,της αγωνίας του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας,είσαι
μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της Γης .
Αν μπορείς να προσευχηθείς σε έναν ναό χωρίς τον φόβο της επίθεσης,της σύλληψης ή της εκτέλεσης,θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.
Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι,είσαι σπάνιος....
Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς,δεν είσαι ο κανόνας,είσαι η εξαίρεση για όλους όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και στην απόγνωση.Και αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα,μόλις έλαβες μια διπλή ευλογιά γιατί σου το έδωσε κάποιος που σ' αγαπάει και γιατί είσαι πιο τυχερός από 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν''.
-''Κατάλαβα.Και τώρα τι κάνω?Πως μπορώ να αρχίσω?,είπα.''Να πεις καλημέρα'',απάντησε χαμογελώντας ο άγγελος μου,''να μετρήσεις τις ευλογίες σου και να περάσεις αυτό το μήνυμα και σε άλλους ανθρώπους,για να τους θυμίσεις πόσο ευλογημένοι είναι.Και να μην ξεχάσεις να στείλεις το ευχαριστήριο σου''.

Κινητά - Οι κίνδυνοι είναι μεγαλύτεροι






TΗΕ ΙΝDΕΡΕΝDΕΝΤ Τoυ Geoffrey Lean

Η χρήση κινητού τηλεφώνου για πάνω από 10 χρόνια αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του εγκεφάλου, σύμφωνα με την πιο εκτενή έρευνα για τους κινδύνους από τα κινητά που έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα.

Η έρευνα αντικρούει τα πορίσματα παλαιότερων ερευνών που υποστήριζαν ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι όσοι χρησιμοποιούν επί 1 ώρα κάθε μέρα το κινητό τους τηλέφωνο ή το ασύρματο, έχουν διπλάσιες πιθανότητες να παρουσιάσουν κακοήθη όγκο στη μεριά του εγκεφάλου στην οποία συνήθως κρατούν το κινητό τηλέφωνο όταν μιλούν σε αυτό. Οι επιστήμονες που διεξήγαγαν την έρευνα τονίζουν ότι «χρειάζεται προσοχή στη χρήση των κινητών», ότι τα σημερινά όρια εκπομπής ακτινοβολίας «δεν είναι ασφαλή και χρειάζονται επανεξέταση» και ότι στα παιδιά που είναι ιδιαίτερα ευπαθείς οργανισμοί- λόγω του πιο αδύνατου κρανίου τους και των νευρικών τους συστημάτων που βρίσκονται ακόμα σε ανάπτυξη- θα πρέπει να απαγορευθεί η χρήση τους.
Η έρευνα την οποία πραγματοποίησε ερευνητική ομάδα με επικεφαλής δύο διάσημους Σουηδούς καθηγητές, δημοσιεύθηκε στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Οccupational Εnvironmental Μedicine», είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή συγκέντρωσε μελέτες που έγιναν σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν τα κινητά πολλά χρόνια. Αντικρούει μια βρετανική έρευνα που είχε δοθεί στη δημοσιότητα πριν από έναν μήνα- και την οποία είχαν δημοσιεύσει «ΤΑ ΝΕΑ» στις 14 Σεπτεμβρίου- σύμφωνα με την οποία υπήρχαν «μόνο κάποιες υποψίες» για την αρνητική επίδραση στην υγεία. Εκείνη η έρευνα είχε χρηματοδοτηθεί από την βρετανική κυβέρνηση και μεγάλες εταιρείες κινητής τηλεφωνίας.


Αυξημένοι κίνδυνοι

Οι Σουηδοί επιστήμονες συγκέντρωσαν τα αποτελέσματα 11 ερευνών που έχουν γίνει μέχρι στιγμής και εξετάζουν τη συχνότητα εμφάνισης όγκων σε άτομα που χρησιμοποιούν κινητά περισσότερο από μια δεκαετία σε χώρες όπως η Σουηδία, η Δανία, η Φινλανδία, η Ιαπωνία, η Γερμανία, οι ΗΠΑ και η Βρετανία. Βρήκαν ότι όλες οι έρευνες είχαν ανακαλύψει αυξημένο κίνδυνο, ιδιαίτερα στην πλευρά του κεφαλιού όπου κράταγαν τα κινητά τους οι χρήστες. Όσοι χρησιμοποιούν κινητά πέραν των 10 ετών για μια ώρα την ημέρα έχουν 20% περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσουν ακουστικά νευρώματα- όγκους που μπορεί να είναι καλοήθεις αλλά συχνά προκαλούν κώφωση- και 30% περισσότερες πιθανότητες εμφάνισης κακοηθών γλοιωμάτων- καρκίνος των νευρογλοιακών κυττάρων που προστατεύουν τα νευρικά κύτταρα. Ο κίνδυνος είναι ακόμα μεγαλύτερος (έως και 5 φορές) για τη μεριά από την οποία χρησιμοποιούμε το κινητό. Επίσης, δεν αποκλείεται η εμφάνιση και άλλων μορφών καρκίνου. Ο καρκίνος του εγκεφάλου είναι σπάνια μορφή καρκίνου. Στη Βρετανία έχει υπολογιστεί ότι αποτελεί το 2% των συνολικών περιπτώσεων. Όμως είναι από τις πιο θανατηφόρες μορφές.
Οι Σουηδοί καθηγητές Χαρντέλ και Μάιλντ που ήταν επικεφαλής της έρευνας, εστίασαν την προσοχή τους και στα ασύρματα τηλέφωνα και βρήκαν ότι η χρήση και αυτών κρύβει αυξημένους κινδύνους. Όποιος μιλά στο ασύρματο κάτι λιγότερο από μια ώρα κάθε μέρα επί 10 χρόνια έχει αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου.
Ο καθηγητής Μάιλντ τονίζει ότι σύντομα θα εξεταστεί η πιθανή σχέση μεταξύ κινητών και Αλτσχάιμερ, μια και «υπάρχουν ενδείξεις ότι ίσως δημιουργείται πρόβλημα», καθώς και η πιθανότητα σύνδεσης μεταξύ κινητών και Πάρκινσον, «που δεν μπορούμε να αποκλείσουμε».

Ο ύμνος της Αγάπης

Aκόμα κι αν ήξερα να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων μα και των αγγέλων, χωρίς όμως να έχω αγάπη, θα είχα γίνει χαλκός που βγάζει σκέτους ήχους ή τύμπανο που δημιουργεί μόνο φασαρία. Kι αν είχα το χάρισμα της προφητείας και κατανοούσα όλα τα μυστήρια και κατείχα όλη τη γνώση, κι αν είχα όλη την πίστη, έτσι που να μετατοπίζω βουνά, χωρίς όμως να έχω αγάπη, θα ήμουν ένα τίποτε. Kι αν ακόμα διάνεμα όλα τα υπάρχοντά μου για να θρέψω τους πεινασμένους, κι αν παρέδιδα το σώμα μου να καεί στη φωτιά, χωρίς όμως να έχω αγάπη, δε θα με είχε ωφελήσει σε τίποτε.

H αγάπη μακροθυμεί, επιζητάει το καλό. H αγάπη δε φθονεί.

H αγάπη δεν καυχησιολογεί, δεν αλαζονεύεται, δε φέρεται άπρεπα, δεν κυνηγάει το δικό της συμφέρον, δεν κυριεύεται από θυμό, δεν κρατά λογαριασμό για το κακό που της κάνουν, δε χαίρεται για την αδικία, αλλά μετέχει στη χαρά για την επικράτηση της αλήθειας. Όλα τα καλύπτει, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.

H αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει. Eνώ τα άλλα, είτε προφητείες είναι αυτές, θα καταργηθούν, είτε γλώσσες είναι, θα πάψουν, είτε γνώση, θα καταργηθεί. Γιατί μόνο ως ένα βαθμό γνωρίζουμε και ως ένα βαθμό προφητεύουμε. Mα όταν έρθει το τέλειο, τότε το ατελές θα καταργηθεί.

Παιδάκι όταν ήμουνα, σαν παιδάκι μιλούσα, σαν παιδάκι σκεφτόμουν, σαν παιδάκι έβγαζα συμπεράσματα. Mα όταν έγινα άντρας, σταμάτησα να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν παιδάκι. Γιατί, πραγματικά, τώρα βλέπουμε απροσδιόριστα σαν σε θαμπό καθρέφτη. Tότε όμως θα δούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Tώρα γνωρίζω μονάχα ως ένα βαθμό, τότε όμως θα γνωρίσω τέλεια, όπως ακριβώς μ’ έχει γνωρίσει ο Θεός.

Aυτά, λοιπόν, που μένουν τελικά, είναι η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Aυτά τα τρία, με κορυφαία τους, όμως, την αγάπη.

(Α' Κορινθίους κεφ. 13)

Αναζήτηση Θεού

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΘΕΟΥ...
Μην ψάξεις φίλε μου να βρεις τον Θεό ψηλά στον ουρανό σαν επιστήμονας. Γιατί η γη είναι στρογγυλή, και γύρω της ο ουρανός.
Μην ψάξεις τον Θεό στο φως του ήλιου, ούτε στο καύμα των ηλιακών εκλάμψεων. Γιατί το φως του είναι ασύγκριτο, και η φλόγα της αγάπης του απροσμέτρητη.
Ούτε στις αμμοθύελες του Άρη θα τον βρεις, γιατί ο γνόφος του είναι πυκνότερος.
Να μην τον ψάξεις ούτε στη μεγαλοσύνη του γιγάντιου Δία, ούτε στη βίαιη ορμή των καταιγίδων του. Γιατί Εκείνος είναι Μέγας, κι ο Δίας ένας κόκκος, και κόκκος κόκκου άμμου.
Δεν θα τον βρεις ούτε στα παγωμένα τα βουνά του Γανυμίδη, γιατί η δικαιοσύνη του είναι λευκότερη από το χιόνι.
Ούτε στα δαχτυλίδια του Κρόνου θα τον βρεις, γιατί το δαχτυλίδι που Εκείνος δίνει είναι πολυτιμότερο απ’ όλους τους πλανήτες.
Μην τον ζητήσεις καν στον Πλούτωνα τον μακρινό, γιατί είναι όλοι οι πλανήτες, «βόλοι» μέσα στα χέρια του, κι Αυτός τόσο κοντά!
Μα ούτε στου Μαγγελάνου τα νέφη, ούτε στης Ανδρομέδας την αμέτρητη άμμο άστρων θα τον ανακαλύψεις, και ούτε καν στο σύμπαν όλο. Γιατί σ’ ολόκληρο το σύμπαν δεν χωράει, μάλλον αυτό χωρείται απ’ Αυτόν.
Αναζήτησέ τον σαν παιδί, πιο χαμηλά. Εδώ στη μικρή τη γη μας. Ψάξε τον στην ομορφιά ενός μικρού κι ασήμαντου λουλουδιού, κι ας μην τον βρεις ούτε κι εκεί.
Αναζήτησέ τον στο χαριτωμένο παιχνίδισμα μιας γάτας, και στο πιστό βλέμμα του σκύλου σου, κι ας μην τον συναντήσεις.
Προσπάθησε να τον διακρίνεις στα μάτια του ζητιάνου που χτυπάει την πόρτα σου, και δώσε την ελεημοσύνη σου, σαν να τη δίνεις σε Αυτόν, και ας μην τον αναγνωρίσεις.
Σκύψε στα δάκρυα του ορφανού και της χήρας, και πες ότι είναι δάκρυα δικά Του, και ρίξε λίγο βάλσαμο στον πόνο τους, κι ας μην μπορέσεις να Τον εννοήσεις.
Ψάχνε τον πάντα, και παντού, και κάνε το καλό με αγάπη σ’ όλους, σαν να το κάνεις σε Αυτόν, και ψάχνε πίσω από κάθε τι, και μέσα σ’ όλα να τον συναντήσεις. Κι ας μην τον αντικρίσεις.
Και τότε, δεν θα χρειαστεί να τον ανακαλύψεις, (γιατί ποτέ δεν θα μπορέσεις). Θα έρθει Εκείνος να σε βρει, γιατί σε βλέπει, και σ’ αγαπά, και σε γνωρίζει. ΚΑΙ ΘΑ Σ’ ΑΦΗΣΕΙ ΛΙΓΟ ΝΑ ΤΟΝ ΝΙΩΣΕΙΣ. Και θα ξανακρυφτεί από σένα.
Τότε θ’ αρχίσεις ΝΑ ΤΟΝ ΠΟΘΕΙΣ, όπως το ελάφι τα νερά, όπως η νύμφη τον νυμφίο, όπως ο εραστής την ερωμένη του, όπως το νεογέννητο το μητρικό το γάλα. Κι Εκείνος θα κρύβεται από σένα, και θα γελάει με το κλάμα σου χαρούμενος, όπως γελάει η μητέρα ευτυχισμένη με το κλάμα του μωρού της, όταν το βλέπει να τη θέλει τόσο πολύ, μέχρι δακρύων, κι όπως γελάει ο εραστής, που κρύβεται από την ερωμένη του στο πρώτο ραντεβού, και χαίρεται όταν εκείνη τον αναζητάει με πόθο.
Θα σε αφήνει να πέσεις από την κούνια σου, προσέχοντας μη χτυπηθείς ανεπανόρθωτα, για να γνωρίσεις την αδυναμία σου.
Όταν θα λες: «περπάτησα!» Θα σε αφήνει να σκοντάφτεις, για να ζητάς το χέρι του στα πρώτα βήματά σου.
Θα σε παρατηρεί στις δύσκολες στιγμές της εφηβείας σου, θα σε παιδαγωγεί και θα σε συμβουλεύει μυστικά, σκληρά η τρυφερά.
Κι όταν ανδρώνεσαι, θα σε διδάσκει την τέχνη του πολέμου, και θα σε μάθει χίλιες τέχνες. Και θα καλεί μπροστά σου μονομάχους, όλο και δυνατότερους, όλο και αξιότερους, και θα διδάσκεσαι από τις πτώσεις σου κι από τον πόνο σου, ώσπου να γίνεις δυνατός.
Μα τότε, πια, δεν θα τον ψάχνεις. Γιατί αργά μα σταθερά, ανεπαίσθητα, ΘΑ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ. Θα τον διακρίνεις γύρω σου παντού. Θα βρίσκεις μέσα σου νοήματα που ποτέ δεν διδάχθηκες, θ’ αντιλαμβάνεσαι υπάρξεις που ποτέ δεν είδες. Θα βρίσκεις δύναμη που ποτέ δεν είχες. Θα Τον γνωρίζεις, και θα τον εμπιστεύεσαι. Κι Εκείνος, θα γίνεται σιγά σιγά μοναδική σου σκέψη και λαχτάρα…
…Ώσπου η φωνή Του ν’ ακουστεί μεσ’ την καρδιά σου. Και τότε, θα τον πεις: «Πατέρα!» και θα τον νιώθεις να σου λέει: «Παιδί μου!» Θα ψάλλετε μαζί και θα γιορτάζετε στις δυσκολίες, και η φωνή Του θα’ ναι πια για σένα τόσο γνώριμη! Θ’ ακούς, και θα γελάς με αυτούς που τον αναζητούν ακόμα, Εκείνον που για σένα θα’ ναι πια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Και θ’ απομένει η επίγνωση κι ο γάμος…. Πηγή www.oodegr.com/

Η ιστορία δύο φίλων που περπατούνστην έρημο.

Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο. Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο: ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ.
Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο. Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε. Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα: ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ.
Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε: όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα. Γιατί?
Ο άλλος φίλος απάντησε: «όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν. Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα, όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει»…

ΜΑΘΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΡΑΖΕΙΣ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ.

Το σχολείο της χαμένης νιότης. Καλημέρα Σχολείο-Καλημέρα Θλίψη

Άνοιξαν τα σχολεία. Για κάποιους ένα ευχάριστο και μοναδικό γεγονός, για τους περισσότερους θλιβερό.Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία, που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές της βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ (οι δικοί μας τελευταίοι), γιορτάζουν τις μέρες αυτές. Γιορτάζουν, γιατί μετά από δύο μήνες διακοπών βρέθηκαν ξανά με τους συμμαθητές και δασκάλους φίλους τους, στη μικρή κοινότητα του σχολείου τους.
Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών. Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του. Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά.Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως).
Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα) αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους, ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία. Η φιλοσοφία τους είναι, «η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση».
Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο. Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας).
Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς. Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και το βιβλίο για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους. Με το ζόρι δε μαθαίνει κανείς. Με το ζόρι μπορείς μόνο να αποστηθίσεις ξένη γνώση, για λίγο καιρό.Όταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι Φιλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο. Όλη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους. Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό τους. Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση.
Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων. Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες;Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Όποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση. Η μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% , ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η απάντηση της υπουργού παιδείας τους είναι: «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε έναν μαθητή».
Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα; Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα παιδιά μας; Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια τόσο άθλια δημόσια παιδεία; Την απάντηση μας την έδωσε πριν λίγες ημέρες ο κος Βουλγαράκης: «υπάρχουν βουλευτές που τα δίδακτρα που πληρώνουν για τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία είναι περισσότερα από τα εισοδήματα που δηλώνουν στο πόθεν έσχες»!!!Κυβερνώντες και εξουσιάζοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία, δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά στη δημόσια παιδεία, όπως δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά για τη δημόσια υγεία αφού αν χρειαστεί, οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα πάνε στο Memorial. Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση και καμία άλλη για τα άθλια δημόσια σχολεία μας. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες προς βλάκες!
Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους. «Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η υπουργός τους. Οι Φιλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους, όχι ακροδεξιά και θεωρητικά σαν μια αφηρημένη ιδέα.
του Αλέξανδρου Πιστοφίδη